Кіріспе
1948 жылғы Прогрессивті партия – АҚШ-тағы солшыл саяси партия, ол бұрынғы вице-президент Генри А. Уоллестің 1948 жылы АҚШ президенті болу мақсатымен жүргізген науқанына платформа болды. Партия нәсілдік сегрегацияны жоюды, жалпыұлттық денсаулық сақтау жүйесін құруды, әлеуметтік қамтамасыздандыру жүйесін кеңейтуді және энергетика саласын мемлекеттік меншікке алуды көздеді. Сонымен қатар, партия "суық соғыстың" басында Кеңес Одағымен келісімге келуді ұсынды. Уоллес Франклин Д. Рузвельттің вице-президенті болған, бірақ 1944 жылы Демократиялық партия тізімінен шығарылған еді. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Уоллес президент Гарри С. Трумэннің "суық соғыс" саясатын қатаң сынады. Уоллестің қолдаушылары 1948 жылы Прогрессивті ұлттық конвент өткізіп, Уоллес пен Айдахо штатының демократ сенаторы Глен Х. Тейлордан тұратын кандидаттар тізімін ұсынды. Уоллеске, республикашыл кандидат Томас Э. Дьюиге және сегрегацияшыл "Диксикраттардың" өкілі Стром Турмондқа қарамастан, Трумэн 1948 жылғы сайлауда толық мерзімге сайланды. Уоллес дауыстардың 2,4%-ын алды, бұл 1912 және 1924 жылғы Прогрессивті партияның кандидаттары Тиодор Рузвельт пен Роберт Ла Фолеттенің көрсеткен нәтижесінен әлдеқайда төмен еді. Бұл партиялардың ешқайсысы тікелей Уоллестің партиясымен байланысты болмаса да, идеологиялық топтарды мұра етіп, 1948 жылғы Прогрессивті партияның көптеген мүшелеріне әсер етті. 1950 жылы Корея соғысы басталғанда Уоллес сыртқы саясаттағы көзқарастарынан бас тартып, бұрынғы қолдаушыларынан алшақтады. Партия 1952 жылы президенттікке кандидат болу үшін адвокат Винсент Холлинанды ұсынды, ол жалпыұлттық дауыс беруде 0,2% дауыс жинады. 1955 жылы партия коммунизмге қарсылық күшейгеніне байланысты тарала бастады және 1960 жылдардың соңына қарай, бірнеше штаттық прогрессивті партияларды қоспағанда, толыққанды таратылды. Генри Уоллестің Прогрессивті партиясы коммунистік ықпал туралы мәселеде даулы болып келді және қазір де солай. Партия екінші "Қызыл үрей" кезінде коммунистерге, олармен жақын байланыстағы адамдарға және соғысқа қарсы либералдарға баспана болды. Прогрессивті партияның белгілі қолдаушылары АҚШ өкілі Вито Маркантонио, жазушы Норман Мейлер және қысқа мерзімге актриса Ава Гарднер болды.
the 1948 Progressive Party
The Progressive Party was a left wing political party in the United States that served as a vehicle for the campaign of Henry A. Wallace, a former vice president, to become President of the United States in 1948. The party sought racial desegregation, the establishment of a national health insurance system, an expansion of the welfare system, and the nationalization of the energy industry. The party also sought conciliation with the Soviet Union during the early stages of the Cold War. Wallace had served as vice president under Franklin D. Roosevelt but was dropped from the Democratic ticket in 1944. Following the end of World War II, Wallace emerged as a prominent critic of President Harry S. Truman's Cold War policies. Wallace's supporters held the 1948 Progressive National Convention, which nominated a ticket consisting of Wallace and Democratic Senator Glen H. Taylor of Idaho. Despite challenges from Wallace, Republican nominee Thomas E. Dewey, and Strom Thurmond of the segregationist Dixiecrats, Truman won election to a full term in the 1948 election. Wallace won 2.4% of the vote, which was far less than the share received by Theodore Roosevelt and Robert La Follette, the presidential nominees of the 1912 and 1924 Progressive Party tickets, respectively. Neither of those parties was directly related to Wallace's party, though these parties did carry over ideological groups and influenced many members of the 1948 Progressive Party. In 1950, at the outbreak of the Korean War, Wallace recanted his foreign policy views and became estranged from his former supporters. The party nominated attorney Vincent Hallinan to run for president in 1952, and Hallinan won 0.2% of the national popular vote. The party began to disband in 1955 as opponents of anti Communism became increasingly unpopular, and was fully dissolved, with the exception of a few affiliated state Progressive Parties, by the late 1960s. The Progressive Party of Henry Wallace was, and remains, controversial due to the issue of communist influence. The party served as a safe haven for communists, fellow travelers and anti war liberals during the Second Red Scare. Prominent Progressive Party supporters included U. S. Representative Vito Marcantonio, writer Norman Mailer and, briefly, actress Ava Gardner.
ALP Нью-Йорктегі қолдау
Америкалық Еңбек партиясы (АЛП) «өзін Прогрессивті партияның Нью-Йорк бөлімшесі ретінде ресми түрде құрды». АЛП сондай-ақ 1948 жылдың 3 сәуірінде өткен «Нью-Йорк штаты Уоллес президенттікке» конференциясын ұйымдастыруға көмектесті. Ол жерде АЛП жетекшілері Исаксон және Маркантонио сөз сөйледі.
Таратылуы
1948 жылғы сайлаудан кейін Генри Уоллес Прогрессивті партиядан көбінесе алшақтады. Оның сөздерінде партиядағы көптеген солшылдарға қарсы келген кеңес сыртқы саясатына аздап сын айту басталады. Соңғы үзіліс 1950 жылы болды, осы кезде Прогрессивті партияның атқару комитеті АҚШ-тың Кореяға әскери араласуына қарсы саясат мәлімдемесін жариялады және коммунистік Солтүстік Кореяның басып кіруін сынаған Уоллес ұсынған тұжырымды толығымен қабылдамады. Уоллес Корея соғысына АҚШ-тың араласуын қолдады және үш аптадан кейін Прогрессивті партиядан шықты. 1952 жылы Прогрессивті партия адвокат Винсент Холлинанды президенттікке ұсынды. Олардың вице-президенттікке үміткері Шарлотта Басс болды, ол ұлттық лауазымға түскен алғашқы афроамерикандық әйел еді. Науқанға ақпарат құралдары аз назар бөлді, дауыстар да аз болды және көптеген штаттарда бюллетеньде тіпті болмады. Бұрынғы Прогрессивті партия үміткері Генри А. Уоллес генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің президенттікке кандидаттығын республикашыл ретінде қолдады және 1952 жылдың 7 қыркүйегінде "This Week" журналында ("Мен қателескен жерім") деген мақала жариялады, онда Иосиф Сталинға жеткілікті қарсылық көрсетпеген қателіктерін баяндады. Саяси спектрде "суық соғыс" үстемдік танытқандықтан және коммунизмге қарсы ұстанымды қабылдамаған партиялар тірі қалуға лайық емес деп есептелгендіктен, Прогрессивті партия 1955 жылы таратылды.
Ұйымдар
1948 жылғы Прогрессивті партияның бастапқы Прогрессивті партиямен (1912–1932 жж.) байланысы нашар ғана. Дегенмен, 1948 жылғы Прогрессивті партия мүшелері кейінірек құрылған штаттық Прогрессивті партияларға қосылған, осылайша 1948–1960 жылдардағы топ Вермонт Прогрессивті партиясымен, Висконсин Прогрессивті партиясымен, Миннесота Прогрессивті партиясымен, Калифорния Прогрессивті партиясымен, Орегон Прогрессивті партиясымен және Вашингтон Прогрессивті партиясымен, сондай-ақ 1980 және 90-шы жылдардағы Азаматтар партиясымен байланыстырылды.
Поп-мәдениет
1950 жылдары «Кингстон триосының» ең танымал халық әндерінің бірі – «MTA әнін» Массачусетс штатының Прогрессивтік партиясының 1949 жылғы Бостон мэріне үміткері Уолтер А. О’Брайенді қолдаушылар жазған. Бостонның мемлекеттік қаржыландырылатын МТА жекеменшік «Бостон жоғары темір жолының» метро және троллейбус жүйесін әр акциясының нақты құнынан 30 долларға қымбатқа сатып алғаннан кейін, МТА Бостон тұрғындарына бағаны көтерді. Прогрессивтік партияның мэрлік үміткері О’Брайен 1949 жылғы мэр сайлауына дейін МТА бағасының өсуіне қарсы ерекше ірі наразылықтар ұйымдастырды. Бірақ оның сайлау кампаниясының баға көтеруге қарсы әні кейіннен 1950 жылдары ұлттық хитке айналса да, О’Брайен 1949 жылы Бостонның жергілікті сайлауында жеңіске жете алмады. «Кингстон триосы» «MTA әнін» жазбаға түсіруге шешім қабылдағанда, әнде есімдерін айтқан О’Брайеннің есімін «Уолтерден» «Джорджқа» өзгертуге келісілді, себебі «Уолтер О’Брайенге» сілтеме жасайтын хит-жазба бұрынғы Прогрессивтік партияның үміткеріне Маккарти дәуірінде жұмысқа алуға дайын Жаңа Англия жұмыс берушісін табуды одан да қиындатады деп қорқынышты.
Белгілі қолдаушылар
Генри Уоллестің президенттікке үміткерлігіне академия және өнер саласындағы көптеген белгілі тұлғалардың қолдауы түсті. Уоллесті ашық қолдағандардың арасында Ларри Адлер, Джордж Антейл, Марк Блицштейн, Кермит Блумгарден, Морис Карновский, Ли Дж. Кобб, Аарон Копланд, Говард да Силва, В. Э. Б. Дюбуа, Альберт Эйнштейн, Говард Фаст, Ава Гарднер, Ута Хаген, Дашилл Хэммет, Лилиан Хеллман, Джуди Холлидей, Либби Холман, Джон Хьюстон, Берл Айвс, Сэм Джаффе, Гарсон Канин, Говард Е. Кох, Джон Говард Лоусон, Канада Ли, Норман Мейлер, Альберт Мальц, Томас Манн, Льюис Майлстоун, Артур Миллер, Клиффорд Одетс, Линус Полинг, С. Дж. Перлеман, Энн Ривер, Бад Шульберг, Эдриана Скотт, Арти Шоу, Филипп Ван Дорен Стерн, И. Ф. Стоун, Луи Антермейер, Марк Ван Дорен, Франк Ллойд Райт, Чарли Чаплин, Оона О’Нил, Грегори Пек, Лена Хорн, Эдвард Г. Робинсон, Хосе Феррер, Джин Келли, Зеро Мостел, Пит Сигер, Пол Робесон, Кэтрин Хепберн болды. Лоусон, Мальц және Скотт – «Голливудтың ондығына» кірген киноиндустриясының өкілдері еді, олар Коммунистік партияға қатысы бар деген күдікпен Америка Құрама Штаттарының әрекеттерін зерттеу комитетінің (HUAC) алдына шақырылды. Уоллестің көптеген ашық қолдаушылары да HUAC-тің алдына келді, және олар ынтымақтастық көрсетпесе, «қара тізімге» енгізілді.
Президенттік билеттер
ЖылПрезиденттікке үміткерӨңіріБұрынғы лауазымдарыВице-президенттікке үміткерӨңіріБұрынғы лауазымдарыДауыс саныЕскермелер1948Генри А. УоллесГлен Х. Тейлор1,157,328 (2.4%)0 сайлаушы дауысы1952Винсент ХоллинанШарлотта Басс140,746 (0.2%)0 сайлаушы дауысы