Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұйықтауға арналған дәрі-дәрмек
Hypnotic medication
Рамельтеон алғаш рет 2002 жылы сипатталған. Кейінгі мета-талдаулар рамельтеонның субъективті ұйқыға келу уақытын шамамен 4-7 минутқа қысқартатынын көрсетті. Мета-талдаулар рамельтеонның ұйқының жалпы уақытын арттыратыны туралы әр түрлі нәтижелерді көрсетті. Ол ұсынысты әлсіз деп бағалады және дәлелдердің сапасы өте төмен деп таныды, бірақ потенциалды пайдасы потенциалды зиянынан басым екеніне қорытынды жасады. Рамельтеон циркадтық ритмнің бұзылуымен байланысты ұйқы бұзылыстарын, оның ішінде ұшақпен саяхаттаудан туындаған ұйқы бұзылысы, сменалық жұмыс бұзылысы және тәуліктік 24 сағаттан аспайтын ұйқы-ояну циклінің бұзылысын емдеуде тек бірнеше зерттеуде қарастырылды. Бұрын ол циркадтық ритмнің ұйқы бұзылыстарын емдеу үшін әзірленген, бірақ осы жағдайлар бойынша әзірлеу тоқтатылды. 2022 жылғы жүйелі шолу және мета-талдау рамельтеон мен орексин рецепторларының антагонисті суворексанттың үйлесімді қолданылуы ауруханаға жатқан ересектерде делирийдің пайда болуын азайтуға көмектесетінін көрсетті, ал суворексант жеке өзі тиімді емес.
Ramelteon was first described in 2002 Subsequent meta analyses of longer duration use have found that ramelteon decreases subjective sleep latency by about 4 to 7 minutes. Meta analyses are mixed on whether ramelteon increases total sleep time. It rated the recommendation as weak and the quality of evidence as very low but concluded that the potential benefits outweighed the potential harms. Ramelteon has been assessed in only a few studies in the treatment of circadian rhythm sleep disorders, including jet lag disorder, shift work disorder, and non 24 hour sleep–wake disorder. It was previously under development for treatment of circadian rhythm sleep disorders, but development for these indications was discontinued. A 2022 systematic review and meta analysis found that the combination of ramelteon and the orexin receptor antagonist suvorexant may reduce the incidence of delirium in adults hospitalized patients whereas suvorexant alone was ineffective.
Биполярлық бұзылу
Рамельтеон психиатрияда екіполярлық бұзылыстағы манияны емдеуге қосымша ем ретінде қарастырылып келеді. Алайда, бүгінгі күнге дейін қолда бар аз ғана мәлімет рамельтеонның және мелатонин сияқты басқа мелатонин рецепторларының агонистерінің мания кезінде клиникалық тиімділігін дәлелдей алмайды. Рамельтеонның тәуелділік тудырмайтыны және зәулімдікке бейім еместігі көрсетілген. Рамельтеонды егерлерде бауыр және ұрықтық ісіктердің көбеюі байқалған, бірақ бұл тек адамдарға ұсынылған дозадан кемінде 20 есе жоғары дозаларда ғана орын алған. Рамельтеонның MT1 және MT2 рецепторларына деген туыстығы мелатонинге қарағанда 3-16 есе жоғары. Рамельтеонның серотонин 5 HT1A рецепторына клиникалық маңызы жоқ туыстығы бар (Ki = 5.6 мкМ). Рамельтеонның негізгі метаболиті M II белсенді және адамның MT1 және MT2 рецепторларына байланысу туыстығы аналық молекуланың шамамен бірден онға және беседен біріне тең, ал in vitro функционалдық сынақтарда рамельтеоннан 17-25 есе кем әсер етеді. M II-нің MT1 және MT2 рецепторларындағы тиімділігі бастапқы препаратқа қарағанда төмен болғанымен, M II бастапқы препаратқа қарағанда жоғары концентрацияларда айналып, рамельтеонмен салыстырғанда орташа жүйелік әсері 20-100 есеге дейін жоғарылайды. M II серотонин 5 HT2B рецепторына әлсіз туыстық көрсетеді, бірақ басқа рецепторларға немесе ферменттерге айтарлықтай туыстық танытпайды. Рамельтеон сияқты, M II бірқатар эндогендік ферменттердің белсенділігіне де кедерес келтірмейді. Рамельтеонның ГАМК рецепторларына немесе нейропептидтермен, цитокиндермен, серотонинмен, допаминмен, норадреналинмен, ацетилхолинмен және опиоидтармен байланысатын рецепторларға ешқандай туыстығы жоқ. Рамельтеон стандартты үлгідегі таңдалған ферменттердің белсенділігіне де кедерес келтірмейді.
Ramelteon has received attention in psychiatry as a possible add on treatment for mania in bipolar disorder. However, to date, the scarce available evidence fails to support the clinical utility of ramelteon and other melatonin receptor agonists such as melatonin for mania. Ramelteon has not been shown to produce dependence and has shown no potential for abuse. Increased incidence of liver and testicular tumors have been observed with ramelteon in rodents but only at doses equivalent to at least 20 times greater than the recommended dose in humans. The affinity of ramelteon for the MT1 and MT2 receptors is 3 to 16 times higher than that of melatonin. Remelteon has a clinically irrelevant affinity for the serotonin 5 HT1A receptor (Ki = 5.6 μM). The major metabolite of ramelteon, M II, is active and has approximately one tenth and one fifth the binding affinity of the parent molecule for the human MT1 and MT2 receptors, respectively, and is 17 to 25 fold less potent than ramelteon in in vitro functional assays. Although the potency of M II at MT1 and MT2 receptors is lower than the parent drug, M II circulates at higher concentrations than the parent producing 20 to 100 fold greater mean systemic exposure when compared to ramelteon. M II has weak affinity for the serotonin 5 HT2B receptor, but no appreciable affinity for other receptors or enzymes. Similar to ramelteon, M II does not interfere with the activity of a number of endogenous enzymes. Ramelteon has no appreciable affinity for the GABA receptors or for receptors that bind neuropeptides, cytokines, serotonin, dopamine, noradrenaline, acetylcholine, and opioids. Ramelteon also does not interfere with the activity of a number of selected enzymes in a standard panel.
Әрекет ету механизмі
Гипоталамустың суперахиазматикалық ядросындағы MT1 және MT2 рецепторларында рамельтеонның активтілігі, ұйқыны күшейту қасиеттеріне себеп болады деп саналады, себебі эндогенді мелатониннің әсеріне ұшырайтын бұл рецепторлар, қалыпты ұйқы-ояну циклының негізінде жатқан циркадтық ритмді сақтауда маңызды рөл атқарады.
The activity of ramelteon at the MT1 and MT2 receptors in the suprachiasmatic nucleus of the hypothalamus is believed to contribute to its sleep promoting properties, as these receptors, acted upon by endogenous melatonin, are thought to be involved in the maintenance of the circadian rhythm underlying the normal sleep–wake cycle.
Абсорбция
Рамельтеонның толық сіңірілуі 84%, ал ауыз арқылы сіңірілуі 1,8% құрайды. Рамельтеон мен оның метаболиттерінің деңгейі дозадан кейін 24 сағат ішінде анықтау лимитінің төменгі шегінде немесе одан да төмен болады. 2005 жылдың шілдесінде АҚШ-та қолдануға бекітілді.
The total absorption of ramelteon is 84% while its oral bioavailability is 1.8%. Levels of ramelteon and its metabolites at or below the limit of detectability within 24 hours following a dose. It was approved for use in the United States in July 2005.
Қоғам және мәдениет
Рамельтеонды қолдануға немесе оған тәуелді болу қаупі жоқ, және ол бақыланатын зат емес.
Ramelteon has no potential for abuse or drug dependence and is not a controlled substance.
Зерттеу
Рамельтеон, мелатонин сияқты басқа да мелатонин рецепторларының агонисттері, клиникалық сынақтарда екіполярлы бұзылысы бар пациенттердегі жедел маниялық эпизодтарды қосымша емдеу ретінде пайдаланылды. Алайда, мета-талдамалық деректер өте аз сынақтарға негізделген және клиникалық тәжірибеде мелатонин рецепторларының агонисттерін манияға қосымша ем ретінде қолдануды қолдамайды, бірақ сынақтардың кішкентай көлемі олардың тиімді әсерін толығымен жоққа шығаруға мүмкіндік бермейді.
Ramelteon, along with other melatonin receptor agonists like melatonin, has been repurposed in clinical trials as an adjunctive treatment for acute manic episodes in subjects with bipolar disorder. Nonetheless, meta analytic evidence is based on very few trials and does not allow supporting the use of melatonin receptor agonists as adjunctive options for mania in clinical practice, although the small sample size do not allow ruling out their beneficial effect.