Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кларнет хоры – кларнеттер отбасына жататын аспаптардан ғана құралған музыкалық ансамбль. Оған әдетте ми, си-бемоль, альт, бас және контральто немесе контрабас кларнеттер кіреді, бірақ кейде олардың бәрі де болмайды, ал кейде басқа түрлері де кездесуі мүмкін. Ансамбльдің мөлшері әртүрлі болуы мүмкін, оннан қырыққа дейін мүшеден тұруы мүмкін. Сонымен қатар, екі-төрт си-бемоль кларнеттен және бір бас кларнеттен құралған кларнет триолары, квартеттері және квинтеттері де бар. Кларнеттер тобының шығаратын дыбысы концерттік органның дыбысына ұқсас делінеді. Кларнеттер отбасының мүшелері диапазондарымен ерекшеленсе де, олардың тембрлері біркелкі болады. Сондықтан, кларнет хорын струнный оркестрге балама ағаштан жасалған үрмелі аспаптар ансамблі деп қарастыруға болады.
Musical ensemble
A clarinet choir is a musical ensemble consisting entirely of instruments from the clarinet family. It will typically include E, B, alto, bass, and contra alto or contrabass clarinets, although sometimes not all of these are included, and sometimes other varieties may be present. The size of the ensemble varies; it may have between 10 and 40 members. There are also clarinet trios, clarinet quartets, and clarinet quintets, usually consisting of two to four B clarinets and one bass clarinet. The sound produced by a group of clarinets has been compared to that of a concert organ. Though varying in range, members of the clarinet family have homogenous timbres. Therefore, the clarinet choir may be thought of as a woodwind equivalent to the string orchestra.
Ертедегі кларнет ансамбльдері
Моцарт, Стадлер, Дружецкий және Буффиль сияқты композиторлар үш бассет-горн немесе кларнетке арналған шығармаларында кларнет хорының пайда болуын болжады. Джеймс Уотерсон (1834–1893), Генри Лазаруспен және «Кнеллер Холлдағы әскери музыка мектебімен» тығыз байланыста болған, Үндістанның вице-королінің оркестрінің жетекшісі, төрт B♭ кларнетке арналған, танымал стильдегі, техникалық тұрғыдан қиын туындылар жазды.
Composers such as Mozart, Stadler, Družecký, and Bouffil anticipated the clarinet choir in their works for three basset horns or clarinets. James Waterson (1834–1893), a bandmaster to the Viceroy of India with a close association to Henry Lazarus and "The Military School of Music at Kneller Hall", wrote some early clarinet quartets—technically quite difficult works in a popular style—for four B♭ clarinets.
Бірінші кларнет хорлары
B♭ кларинеті мен бассеттік мүйіз (F тонындағы альт кларинеті) 18 ғасырдың соңынан бері қолжетімді болғанымен, хорды толықтыру үшін жоғары және төмен дауыстар әлі де жетіспеді. E♭ кларинеті 1805 жылдан бастап әскери оркестрде, әсіресе Германияда өз орнын тапты, ал бас кларинеті 1838 жылы Адольф Сакс жетілдірді. Сондықтан, толық кларинет хорының негізін қалаудағы шешуші сәт – 1889 жылы Парижде көрмеге қойылған және 1891 жылы патенттелген Фонтейн Бессонның табысты кларинет педаль дизайны болды. Гюстав Понселет (1844–1903) – бельгиялық кларинетші-саксофонист, ол XIX ғасырдың соңында Брюссель консерваториясында бірінші кларинет хорын (бұл ансамбль шамамен 27 музыканттан тұратын) құрды. 1896 жылы Понселеттің ансамблін тыңдағаннан кейін неміс композиторы Рихард Штраус кларинет отбасының барлық мүшелерімен танысып, оларға ғашық болды. Осының нәтижесінде Штраус көптеген ірі оркестрлік шығармалары мен операларында үлкен және әртүрлі кларинет бөлімдерін пайдаланды. АҚШ-та алғашқы кларинет хорын 1927 жылы Нью-Йорк филармониясының бірінші кларинетисі Симеон Беллисон құрды; бастапқыда сегіз мүшеден тұратын топ 1948 жылға қарай 75 мүшеге дейін өсті.
Whereas the B♭ clarinet and basset horn (an alto clarinet in F) were readily available from the late 18th century, higher and lower voices were still missing for completion of the choir. The E♭ clarinet established a niche for itself in the military band, particularly in Germany, from about 1805, whereas the bass clarinet would be perfected by Adolphe Sax in 1838. Therefore, the defining moment with regard to the foundation of the full clarinet choir was the advent of Fontaine Besson's successful clarinet pedale design, exhibited in Paris in 1889 and patented in 1891. Gustave Poncelet (1844–1903) a Belgian clarinetist saxophonist is credited with creating the first clarinet choir (this ensemble consisted of up to about 27 players) at the Brussels Conservatory in the late nineteenth century while he was teaching there. It was from hearing Poncelet's ensemble in 1896 that the German composer Richard Strauss became acquainted and enamored with all of the members of the clarinet family. As a result, Strauss used large and diverse clarinet sections in many of his large scale orchestral works and operas. An early clarinet choir in the United States was established in 1927 by Simeon Bellison, then first clarinetist of the New York Philharmonic; from an initial eight members, the group's size grew by 1948 to 75 members.
1950 жылдары АҚШ-та танымалдықтың өсуі
1950-1960 жылдары Джеймс Де-Ису, Гарольд Палмер, Люсьен Кайльет, Дэвид Хайт, Дональд МакКатрен, Альфред Рид, Рассел Хоуленд және Харви Герман сияқты көрнекті кларнет орындаушылары мен педагогтар кларнет хорының алтын ғасырын бастаған қозғалысты ұйымдастырды. Бұл қозғалыс музыкалық білім берушілердің кеңейіп келе жатқан кларнет бөлімдерін жақсарту әрекеттерімен одан әрі күшейді. Осы жаңа күш пен белсенділікке байланысты кларнет хоры үшін көптеген жаңа шығармалар мен әуендемелер жазылды. Көптеген АҚШ университеттері мен орта мектептерінің музыка бағдарламаларында үлкен кларнет хорлары болды. Мысалы, Иллинойс университеті, Айова штаты университеті, Фресно штаты колледжі, Монтана штаты университеті, Дюкен университеті және Либан аймағы колледжінің хорларын атауға болады. Сол кездегі барлық жетекші аспап өндірушілер кларнет хоры қозғалысына зор қолдау көрсетті. Кларнет хорлары АҚШ штаты, аймақтық және ұлттық музыкалық конференцияларында жиі орындалды, олар көбінесе конференциялық жаппай хорларын құруды қамтыды.
In the 1950s and 1960s, a number of prominent clarinet performers and educators including James DeJesu, Harold Palmer, Lucien Cailliet, David Hite, Donald McCathren, Alfred Reed, Russell Howland, and Harvey Hermann started a movement that began the golden age of the clarinet choir. Further stimulation came by music educators who were trying to improve their ever expanding clarinet sections. Many new compositions and arrangements for the clarinet choir where inspired by this renewed momentum and activity. Most major US university and high school music programs boasted large clarinet choirs. Notable examples were the choirs at the University of Illinois, Iowa State University, Fresno State College, Montana State University, Duquesne University, and Lebanon Valley College. Strong support for the clarinet choir movement was given by all of the leading instrument manufacturers of the time. Clarinet choirs were often featured at US state, regional, and national music conferences, which often included the formation of conference mass choirs.
Репертуар
Кларнет хоры үшін жазылған музыка репертуары ХХ ғасырдың ортасына дейін дерлік болмаған, бірақ содан бері әртүрлі аспаптық топтар үшін бастапқыда жазылған көптеген ертерек туындылардың транскрипциялары жасалды. Симеон Беллисон ХХ ғасырдың бірінші жартысында кларнет хоры үшін көптеген шығармаларды аранжировкалағаны үшін есімдері танымал. Кларнет хоры үшін тағы бір белгілі аранжировщик – Перси Грейнджер, ол көптеген жаздар бойы Мичиган штатының Траверс-Сити қаласының жанындағы Интерлохен музыка лагерінде сабақ беріп, дирижерлік етіп, концерттер берген. Интерлохенмен байланысы кезінде ол 1937-1946 жылдар аралығында И.С. Бах, Жоскен де Пре, Дженкинс, Уильям Лоус, Ле Жен және Скарлаттидің туындыларын біртекті үрлемелі аспаптар тобына, көбінесе саксофондарға немесе кларнеттерге реттеп өңдеген. Митчелл Эстрин басқаратын Иллинойс университетіндегі Харви Германның кларнет хоры және Флорида университетінің кларнет ансамблі сияқты ұжымдар жаңа репертуардың көп бөлігін жасады. Америка музыкасы орталығының қорында Германның UIUC кларнет хорымен бірге жасаған бірнеше жазбалары сақталған. Эстриннің ұжымы Пол Ричардс, Джеймс Пол Сайн және Пол Базлер сияқты композиторлардың кларнет хоры үшін көптеген түпнұсқалық шығармаларын тапсырыс беріп жасады, сондай-ақ Мэтт Джонстонның ондаған жаңа аранжировкалары мен транскрипцияларын алды.
The repertoire of music originally composed for clarinet choir was almost nonexistent before the mid twentieth century, but since then transcriptions have been made of many earlier works originally scored for different instrumental groups. Simeon Bellison for one is credited with arranging a vast number of works for clarinet choir in the first half of the twentieth century. Another famous arranger for clarinet choir was Percy Grainger, who spent some weeks during many summers teaching, conducting and performing at the Interlochen Music Camp, near Traverse City, Michigan. In the course of his connection with Interlochen he made several arrangements for homogeneous wind groups, most commonly saxophones or clarinets, of works by J. S. Bach, Josquin des Prez, Jenkins, William Lawes, Le Jeune, and Scarlatti, between 1937 and 1946. Ensembles such as Harvey Hermann's clarinet choir at the University of Illinois and the University of Florida Clarinet Ensemble, directed by Mitchell Estrin have generated a substantial amount of new repertoire. The center for American Music has a number of recordings of Hermann with his UIUC clarinet choir in its collection. Estrin's group has commissioned many original compositions for the clarinet choir by composers such as Paul Richards, James Paul Sain, and Paul Basler, as well as dozens of new arrangements and transcriptions by Matt Johnston.