Үндістандағы христиан ашрам қозғалысы – Веданта және индуизмді христиан дінімен үйлестіруге тырысатын рухани бағыт. Роберто де Нобили және Брахмабандхаб Упадхьяй есімдерімен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандағы діни қозғалыс
Religion movement in India
Христиан ашрам қозғалысы (Біріккен Христиан ашрамдарымен шатастырмау керек) – Үндістандағы христиан дінінің Веданта мен Шығыс ілімдерін қабылдап, христиан сенімін индуист ашрам моделімен және христиандық монахтығын индуист санньяса дәстүрімен үйлестіруге тырысатын қозғалысы.
The Christian ashram movement (not to be confused with United Christian Ashrams) is a movement within Christianity in India that embraces Vedanta and the teachings of the East, attempting to combine the Christian faith with the Hindu ashram model and Christian monasticism with the Hindu sannyasa tradition.
Шығу тегі және таралуы
Христиан ашрам қозғалысының "әкесі" XVII ғасырғы итальяндық иезуит дін қызметкері Роберто де Нобили болды, ол Үндістанға христиан миссионері ретінде келді және миссиясына мәдени кедергілерді жеңу үшін индуист саньясисінің түрлі формаларын қабылдауға шешім қабылдады. Екі ғасырдан астам уақыттан кейін оның ізбасары Брахмабандаб Упадхьяй болды, ол шетелдік миссионер емес, католик дініне өткен үнділік бенгал брахманы еді. Оның жазбалары қозғалыстағы бірнеше идеяларды, соның ішінде 1882 жылы Кешуб Чандра Сен жасаған Саччидананданы христиандық қасиетті Үштікпен теңестіруді жариялады. Ол сондай-ақ ұзаққа соқпаса да, Кашталик Мата ашрамын құрды. Упадхьяй мен Сеннің ізімен (XX ғасырдың екінші жартысында) француз дін қызметкері Жюль Мончанин (кейін Парма Арупи Ананнда есімін қабылдады) және француз бенедиктин монахы Анри Ле Со (кейін Абхишиктананда есімін қабылдады) келді. Олар Саччидананда ашрамын (Шантиванам деп те аталады) құрғандардың қатарында болды. Упадхьяй Беда Гриффитске де әсер етті. Ол бельгиялық траппист Фрэнсис Махиумен бірге Курисумала ашрамын құрды және Мончаниннің өлімінен және Ле Соның шөлге кететін шешімінен кейін Саччидананда ашрамын басқарды. XVII ғасырдың соңы мен XVIII ғасырдың басында П. Шарль Франсуа Долу мен Жан Венес Буше индуисттік дәстүрлерді қамтитын католик рәсімдерін жасады. Буше индуизмді зерттеуші ғалым атанды, индуисттік киім киіп, аскетикалық тәжірибелерді және тіпті вегетариандық диетаны қабылдады. Қазір Үндістанда көптеген басқа христиан ашрамдары бар. 2004 жылға қарай олардың саны кем дегенде 50-ге жетті, оның ішінде: Саччидананда ашрамы (жоғарыда аталған), Курисумала ашрамы (жоғарыда аталған), Христикула ашрамы (Тирупаттурда орналасқан және 1930 жылдары Эрнест Форрестер Патон мен С. Есудасан құрған, бірақ рим католиктері емес, ағылшындықтар құрған), Христа Према Сева ашрамы (Шиважинагарда (Пуна маңында) орналасқан және 1927 жылы ағылшын Джон "Джек" Винслоу құрған), Жьотиникатан ашрамы (Бареллиде) және Кристи Панти ашрамы (Варанасиде). Бұл қозғалыстың басқа ашрамдары: Сат Тал ашрамы (методист Э. Стэнли Джонс құрған) және Бангалорда Прадхан Ачарья Джон Танниккал құрған Нава Жиева ашрамы. Саччидананда және басқалары католиктермен құрылған, 2005 жылға қарай 80 католик ашрамы болды, ал Христа Према Сева және Христукула – қалған протестант ашрамдарының алғашқы екеуі. Көп ғасырлық монахтық дәстүрдің тәжірибесімен қолдау тапқан католик ашрамдары протестанттықтарға қарағанда табыстырақ болды. Олардың санының көп болуымен қатар, Беда Гриффитс басшылығымен Саччидананда ашрамының жалғасуы протестант ашрамдарының екінші буын басшылығымен туындаған проблемалармен қарама-қайшы келеді, мысалы, Христа Према Сева ашрамының тұрақсыздығы (әсіресе 1917 жылы Н. В. Тилак Сатрада құрған протестант ашрамы, мүмкін, алғашқы протестант ашрамы, 1919 жылы оның өлімінен кейін құлдырап кеткен). Стенли Самарт 1980 жылы бұл қозғалыстың "жақсылап құрғап қалғандығын" хабарлады.
The "father" of the Christian Ashram movement was 17th century Italian Jesuit priest Roberto de Nobili, a Christian missionary to India who decided to overcome the cultural obstacles to his mission by adopting the various forms of a Hindu sannyāsi. He was followed in this – more than two centuries later – by Brahmabandhab Upadhyay, who was not a foreign missionary but an Indian Bengali Brahmin who converted to Catholicism. His writings publicized several ideas in the movement, including the identification of the Saccidananda with the Christian Holy Trinity, an identification coined by Keshub Chandra Sen in 1882. He also founded an ashram Kasthalic Matha, although it didn't last long. In the footsteps of Upadhyay and Sen (second half of the 20th century) came French priest Jules Monchanin (who was later to adopt the name Parma Arupi Anananda), and French Benedictine monk Henri le Saux (who was later to adopt the name Abhishiktananda), the co founders of Saccidananda Ashram (also called Shantivanam) an ashram founded in 1950 at Tannirpalli in Tiruchirapalli District and still surviving into the 21st century. Upadhyay was also an influence upon Bede Griffiths., who co founded Kurisumala Ashram with Belgian trappist Francis Mahieu and who took over leadership of Saccidananda Ashram after Monchanin's death and Le Saux's decision to leave for his hermitage. In the late seventeenth, early eighteenth, century, P. Charles François Dolu and Jean Venance Bouchet designed Catholic ceremonies that integrated Hindu traditions. Bouchet became a noted scholar of Hinduism and adopted Hindu dress, ascetic practices, and even vegetarianism. Many other Christian ashrams now exist in India. By 2004, there were at least 50 of them, including: Saccidananda Ashram (aforementioned), Kurisumala Ashram (aforementioned), Christukula Ashram (located in Tirupattur and also founded by Ernest Forrester Paton and S. Jesudasan, but by Anglicans rather than Roman Catholics, in the 1930s), Christa Prema Seva Ashram (located in Shivajinagar (near Pune) and founded in 1927 by Anglican John "Jack" Winslow), Jyotiniketan Ashram (in Bareilly), and Christi Panti Ashram (in Varanasi). Other ashrams founded by the movement include Sat Tal Ashram (founded by Methodist E. Stanley Jones) and Nava Jeeva Ashram, Founded by Pradhan Acharya John Thannickal in Bangalore. Whilst Saccidananda and others were founded by Catholics, with some 80 Catholic ashrams existing by 2005, Christa Prema Seva and Christukula were the first two of the (surviving) Protestant ashrams. Backed by the experience of a multisecular monastic tradition the Catholic ashrams have proven more successful than the Protestant. In addition to their greater number, the continuance of Saccidananda Ashram under Bede Griffiths contrasts strikingly with the problems that Protestant ashrams have had under second generation leadership, as exemplified by the faltering of Christa Prema Seva Ashram (and indeed by the Protestant ashram founded in 1917 by N. V. Tilak at Satra, possibly the very first Protestant ashram, which collapsed upon his death in 1919). Stanley Samartha reported in 1980 that the movement had "almost dried up".
Қақтығыстар
Бұл қозғалыста дінаралық шиеленістер болды. 1960 жылдары индуизм мен христиан діні арасында белгілі бір диалог болғанымен, ортақ медитацияға немесе әлеуметтік жұмысқа бірлесіп түсуге көбісі дайын болмағандықтан ол үзіліп қалды. Атап айтқанда, Христиандық Ашрам қозғалысы индуизмнің кейбір топтарынан сынға ұшырады, бұл Беде Гриффитс пен Свами Девананда арасындағы хат алмасудан көрінеді – толық ақпаратты Католик Ашрамдарынан табуға болады. Осындай сын индустар тарапынан өте қатал болды; бірақ христиан тарапынан да сын айтылды, онда католик шіркеуінің консервативті топтары христиан ашрамдарына индуистік ықпалға күдікпен қарады. Үнді халқының пікірінше, христиандық ашрам қозғалысы көбінесе "шетелдіктерге арналған"; алайда, қозғалыстың, кем дегенде католик жағы, әрі қарай өмір сүретініне және (Джордж Соарес Прабху 1994 жылы келтірген бір сарапшының сөзімен) "индуизммен диалог үшін маңызды байланыс нүктесі" боларына сенім бар. Екінші Ватикан соборы Християн емес діндер туралы декларациясында "Шіркеу осы діндердегі барлық шындық пен қасиетті нәрсені қабылдайды" деді. Христиан санньясасында индуистік қасиетті мәтіндер, мысалы, Махабхарата мен Пураналар, Құдайдың сыйы ретінде қарастырылады. Бауырлас Джон Мартин Сахаджананда бұл католик үйретімін былай қорытындылады: "Барлық қасиетті кітаптар – Құдайдың адамзатқа берген сыйы".
The movement has not been without interreligious friction. Although there was dialogue between Hinduism and Christianity in general in the 1960s, this broke down as few were willing to engage in common meditation or social work practice. The Christian Ashram Movement, specifically, came under attack from some factions of Hinduism, as can be witnessed from a series of letters exchanged between Bede Griffiths and Swami Devananda — more on which can be found in Catholic Ashrams Such criticism from (some) Hindus has been severe; but criticism has also been levelled from the Christian side, where conservative groups within the Catholic Church have regarded the Hindu influences upon Christian ashrams with some suspicion. The view of Indians as a whole appears to be that the Christian ashram movement is mainly "for foreigners"; however the view remains that the movement, at least the Catholic side, will continue in existence and provide (in the words of one commentator quoted by George Soares Prabhu in 1994) "an important point of contact for dialogue with Hinduism". The Second Vatican Council, in its Declaration on Non Christian Religions, said that "the Church rejects nothing that is true and holy in these religions". In Christian sannyasa, Hindu holy texts such as the Mahabharata and the Puranas are considered to be gifts from God. Brother John Martin Sahajananda summarizes this Roman Catholic teaching as, "All the sacred scriptures are a gift of God to humanity. ".