Кіріспе

Гитара мойнының құрылымы

Мойынға орнатылатын мойын (көбінесе «орнатылған мойын» деп қысқартылады) – бұл таралған аспаптың мойнын оның корпусымен біріктірудің дәстүрлі тәсілі. Бұл әдетте, ыстық жануар терісімен жабыстырылған, тығыз орналасқан тірек немесе құйрықша тәрізді қосылыс арқылы жасалады. Оның ерекшеліктеріне жылы дыбыс, ұзақ сақталу және сымның тербелісін беру үшін үлкен бет ауданы жатады, бұл аспапқа «жанды» сезім береді. Гитараларда бұл, әдетте, корпусына жақын жоғарғы табақшаларға оңай қол жеткізуге мүмкіндік береді. Арзан, механикалық түрде бекітілген мойынға қарағанда, бұл корпустың мойынмен мықтырақ байланысын қамтамасыз етеді деген жалпы сенім бар, бірақ кейбір аспап шеберлері сапалы орындалған мойынға бұралатын қосылыстың да соншалықты мықты екенін және мойын мен корпус арасындағы байланысты қамтамасыз ететініне сенеді. Дегенмен, ешқайсысы бұл қосылыстар мойын арқылы өтетін құрылымдай мықты емес, бұл мойынды бекітудің үшінші әдісі болып табылады, ол көбірек материалды қажет етеді және көбінесе тек жоғары сапалы қатты корпусты гитараларда кездеседі. Акустикалық гитараларда мойынға орнатылатын мойын ең көп таралған. Көптеген ірі акустикалық гитара өндірушілері (мысалы, Taylor Guitars, Godin Guitars, Collings Guitars сияқты ерекшеліктер) мойынға орнатылатын мойынды қолданады және бұл әдісті өздерінің электр гитараларына да қолданды, мысалы, Gibson. 1940 жылдардағы қуыс корпусты электр гитараларды сатып алу және жөндеудің қымбат болуына байланысты, Fender 1950 жылы өндіруге оңай болатын электр гитараларын ұсынды, олар қарапайым қатты корпус пен мойынға бұралатын мойынды біріктірді. Fender сондай-ақ қатты гитара корпусына бұралатын ұзын мойынды қосып, электр бас гитарасын да енгізді. Сирек жағдайларда өндірушілер басқа шешімдерді қолданады. Babicz Guitars механикалық түрде бекітілген мойынды жасап шығарады, оны биіктікті реттеу үшін жоғары немесе төмен «бұрауға» болады.

Тілім

Мойынға орнатылатын бөлшектер дәстүрлі және ең жақсы түрде ыстық тері желімімен бекітіледі, оны қайта қыздыру арқылы ыңғайлы түрде ажыратуға болады. Ақ және сары PVA желімдері нашар балама болып табылады. Эпоксидті немесе цианоакрилатты қолдану ұсынылмайды, себебі бұдан кейін ажырату мүмкін болмайды.