1979-85ж. Суық соғыстың кезеңі: Ауғанстанға кеңестік әскерлердің кіргені, Рейган доктринасы, ядролық қауіптің күшеюі. Батыс пен КСРО арасындағы шиеленіс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1979-1985 жылдардағы суық соғыс кезеңі
Phase of the Cold War during 1979–1985
1979-1985 жылдардағы суық соғыс – Совет Одағы мен Батыс арасындағы қарым-қатынастың күрт нашарлауымен ерекшеленген кезең. Бұл 1979 жылдың желтоқсанында Ауғанстанға совет әскерлерінің кіргізілуіне қатысты айқын наразылықпен басталды. 1979 жылы Маргарет Тэтчердің премьер-министр болып сайлануы және 1980 жылы Рональд Рейганның АҚШ президенті болып сайлануы Батыс елдерінің Совет Одағына қатысты сыртқы саясатындағы өзгерістерге алып келді. Бұл, ең алдымен, жаңа қарым-қатынастарды тоқтату және Совет блогы елдеріндегі советтің ықпалын әлсірету мақсатын көздеген Рейган доктринасының қолдануымен көрінді. Осы кезеңде ядролық соғыс қаупі 1962 жылғы Куба зымыран дағдарысынан бері ең жоғары деңгейге жетті. Совет Одағы Ауғанстандағы Саур революциясынан кейін әскери операция жүргізіп, нәтижесінде шамамен миллионға жуық бейбіт тұрғын қаза тапты. 1989 жылы моджахедтер совет әскерлерін Ауғанстаннан шығаруға мәжбүр етті. Бұған жауап ретінде АҚШ президенті Джимми Картер 1980 жылғы Мәскеудегі жазғы Олимпиада ойындарын бойкоттау туралы шешім қабылдады. 1984 жылы Совет Одағы Лос-Анджелесте өткен 1984 жылғы жазғы Олимпиада ойындарын бойкоттауға жауап берді. Шиеленіс одан әрі күшейді, АҚШ Батыс Германияға Pershing II зымырандарын орналастыруды және Рональд Рейганның АҚШ Стратегиялық қорғаныс жобасын жариялауды хабарлады. 1983 жылы Рейган Совет Одағын "жаман империя" деп атады, бұл жағдайды одан бетерлетті. 1983 жылдың сәуір айында АҚШ Әскери-теңіз күштері Солтүстік Тынық мұхитында өткізілген "FleetEx '83 1" деп аталатын ең ірі әскери теңіз жаттығуын өткізді. Шамамен қырық кеме, 23 000 экипаж мүшесі және 300 ұшақтан тұратын бұл күштер жиынтығы, тарихтағы ең қуатты теңіз армадасы саналды. АҚШ ұшақтары мен кемелері совет тарапынан реакция алуға тырысты, бұл АҚШ Әскери-теңіз барлау қызметіне совет радарларының қасиеттерін, ұшақтардың мүмкіндіктерін және тактикалық маневрлерді зерттеуге мүмкіндік берді. 4 сәуірде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қарасты кем дегенде алты ұшақ Куриль аралдарының бірі – Хабамай аралдарының ең үлкені саналатын Зелены аралының үстінен ұшып өтті. Бұл оқиғаға наразылық білдірген совет тарапы Алеут аралдарының үстінен қарсы ұшу жүргізуге бұйрық берді. Совет Одағы АҚШ-тың совет әуе кеңістігіне қайталап енуіне қатысты ресми дипломатиялық нота жолдап, наразылық білдірді. Кейін қыркүйек айында "Korean Air Lines 007" рейсін жақын орналасқан Монерон аралының үстінде совет истребительдері құлатты. 1983 жылдың қараша айында НАТО "Able Archer 83" деп аталатын әскери жаттығу өткізді. НАТО күштерінің ядролық шабуылды модельдеуі КСРО-да үлкен алаңдаушылық тудырды және көптеген тарихшылар бұл оқиғаны 1962 жылғы Куба зымыран дағдарысынан бері әлемді ядролық соғысқа ең жақын жеткізген жағдай деп санайды. Осы суық соғыс кезеңі АҚШ президенті Рональд Рейганның алғашқы мерзіміне (1981-1985), 1982 жылы совет басшысы Леонид Брежневтің қайтысына және Юрий Андропов (1982-1984) мен Константин Черненко (1984-1985) басшылығымен өткен совет басшылығының қысқа мерзімді кезеңіне сәйкес келді. Бұл кезең 1985 жылы Шығыс пен Батыс арасындағы шиеленісті азайтуға және совет қоғамында маңызды реформалар жүргізуге мүдделі Михаил Горбачевтің билікке келуімен аяқталды.
The Cold War from 1979 to 1985 was a late phase of the Cold War marked by a sharp increase in hostility between the Soviet Union and the West. It arose from a strong denunciation of the Soviet invasion of Afghanistan in December 1979. With the election of Prime Minister Margaret Thatcher in 1979, and American President Ronald Reagan in 1980, a corresponding change in Western foreign policy approach toward the Soviet Union was marked by the rejection of détente in favor of the Reagan Doctrine policy of rollback, with the stated goal of dissolving Soviet influence in Soviet Bloc countries. During this time, the threat of nuclear war had reached new heights not seen since the Cuban Missile Crisis of 1962. The Soviet Union invaded Afghanistan following the Saur Revolution in that country, ultimately leading to the deaths of around one million civilians. Mujahideen fighters succeeded in forcing a Soviet military withdrawal in 1989. In response, U. S. President Jimmy Carter announced a U. S. led boycott of the Moscow 1980 Summer Olympics. In 1984, the Soviet Union responded with its own boycott of the 1984 Summer Olympics in Los Angeles, California. Tensions increased when the U. S. announced they would deploy Pershing II missiles in West Germany, followed by Reagan's announcement of the U. S. Strategic Defense Initiative and were further exacerbated in 1983 when Reagan branded the Soviet Union an "evil empire". In April 1983, the United States Navy conducted FleetEx '83 1, the largest fleet exercise held to date in the North Pacific. The conglomeration of approximately forty ships with 23,000 crewmembers and 300 aircraft, was arguably the most powerful naval armada ever assembled. U. S. aircraft and ships attempted to provoke the Soviets into reacting, allowing U. S. Naval Intelligence to study Soviet radar characteristics, aircraft capabilities, and tactical maneuvers. On April 4, at least six U. S. Navy aircraft flew over one of the Kurile Islands, Zeleny Island, the largest of a set of islets called the Habomai Islands. The Soviets were outraged and ordered a retaliatory overflight of the Aleutian Islands. The Soviet Union also issued a formal diplomatic note of protest, which accused the United States of repeated penetrations of Soviet airspace. In the following September, the civilian airliner Korean Air Lines Flight 007 was downed by Soviet fighter jets over nearby Moneron Island. In November 1983, NATO conducted a military exercise known as "Able Archer 83". The realistic simulation of a nuclear attack by NATO forces caused considerable alarm in the USSR and is regarded by many historians to be the closest the world came to nuclear war since the Cuban Missile Crisis in 1962. This period of the Cold War would encompass the first term of American President Ronald Reagan (1981–1985), the death of Soviet leader Leonid Brezhnev in 1982, and the brief interim period of Soviet leadership consisting of Yuri Andropov (1982–1984) and Konstantin Chernenko (1984–1985). This phase in the Cold War concluded in 1985 with the ascension of reform minded Soviet leader Mikhail Gorbachev who possessed a commitment to reduce tensions between the East and the West and to bring about major reforms in Soviet society.
Алдын ала: онжылдық тынығу
1970 жылдары АҚШ пен КСРО жақындасу саясатын ұстанды, осы арқылы екі тарап та геосаяси жағдайын жақсартуға тырысып, супердержавалар арасындағы тікелей соғыс қаупін азайтуға мұрын қойды. Екі блоктың мемлекеттері арасында кең ауқымды сауда байланыстары орнатылды, тіпті Кеңес Одағының астығының шамамен 70 пайызы АҚШ-тан импортталды. 1975 жылы НАТО мен Кеңес блогы арасындағы саяси байланыстарды кеңейтуге бағытталған шаралар (яғни, Остполитик) Хельсинки келісімдеріне қол қоюмен аяқталды. Сонымен қатар, SALT I және SALT II сияқты бірнеше маңызды қару-жарақтарды бақылау туралы келісімдерге қол қойылды. АҚШ Вьетнам соғысына қатысуын аяқтау үшін бейбіт келісімге қол жеткізуге күш салды. Осы мақсатта Никсон Қытайды бейбіт процесті қолдауға ынталандырып, коммунистік елге тарихи сапар жасады. Қытайға жасалған бұл қадам Вьетнам соғысындағы коммунистердің жеңісін тоқтатуға мүмкіндік бермесе де, ол ХХ ғасырдың ең маңызды геосаяси актілерінің бірі болып саналады, ол АҚШ пен КСРО арасындағы суық соғыстың динамикасын түбірінен өзгертті. Мұндай жақындасуға бағытталған күш-жігер екі тараптың да халықтары тарапынан қолдау тапса да (мысалы, американдықтардың 68 пайызы Никсонның Қытай сапары әлемдегі бейбітшілікті жақсартады деп сенді), оған қарсы шығушылар да болды. АҚШ-та Барри Голдуотер сияқты консерваторлар жақындасуды сынап, «Біздің мақсатымыз – қарсыласты идеологиялық күш ретінде, билік құралына ие болған күйінде жою» деді және Кеңес Одағымен сауда жасау Шығыс Еуропада кеңестік гегемонияны сақтауға көмектеседі деп ескертті. АҚШ-тағы жақындасуға қарсылықты американдық солшылдардың өкілдері де бөлісті, мысалы, сенатор Генри «Скуп» Джексон, ол Кеңес Одағына АҚШ-тың қарсы тұруы керек деп сенді. Осы сын-тегеуріндерге қарамастан, 1970 жылдар бойы жақындасу саясаты жалғасты, американдық саяси аренаның екі жағындағы мүшелердің қолдауын алды, екі партия да 1976 жылғы президенттік сайлауда жақындасуды қолдайтын кандидаттарды ұсынды (Президент Форд пен Губернатор Джимми Картер). Батыс Еуропада да жақындасуға қарсылық болды. Батыс Германия канцлері Вилли Брандттың Остполитикасының нәтижесінде Батыс Германия үкіметі Одер-Ниссе өзенінің шығысындағы барлық талаптардан бас тартты, соның салдарынан Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында жоғалған тарихи неміс территориясына қатысты талаптарды жоғалтты. Бұл қадам Германияның Кеңес Одағы мен Польшаға қарсы реваншизм қорқынышын азайтуға көмектессе де, Брандттың басты қарсыласы, оңшыл Христиан-демократиялық одақ (ХДО) тарапынан сынға ұшырады. Кеңес Одағының өзінде Андрей Сахаров (бұрынғы советтік ядролық бағдарламасының мүшесі) сияқты диссиденттер, егер жақындасу Кеңес Одағындағы либерализациямен бірге жүрмесе, Батыс қауіпсіздігіне қауіп төнетінін ескертті. Осы кезеңде КГБ сияқты коммунистік барлау қызметтері адам құқықтарын қорғаушыларға қарсы күшті шабуылдар жасады. Адам құқықтарын бұзуға байланысты батыстың айқын сын-пікірлерінің болмауы Шығыс Еуропалық диссиденттер арасында наразылықтың күшеюіне әкелді, чех драматургы (және болашақ президент) Вацлав Гавел жақындасуды «наивтік пен ойсыздық» деп сипаттады.
During the 1970s, the United States and the Soviet Union had pursued a policy of détente, whereby both sides trying to improve their geopolitical situation while minimizing the risk of direct war between the superpowers. Extensive trade ties were established between nations of both blocs, to the point that approximately 70 percent of the Soviet Union's grain came from the United States. In 1975, steps to expand political ties between NATO and Soviet bloc nations (i. e. Ostpolitik) culminated in the signing of the Helsinki Accords. Additionally, several major arms control agreements were signed, such as SALT I & II. Additionally, efforts were taken by the United States to secure a peace treaty to end its participation in the Vietnam War. To this end, Nixon attempted to induce China to support the peace process and proceeded to make a historic trip to the communist nation. While this outreach to China would ultimately fail to avert communist victory in the Vietnam War, it is still regarded one of the most important geopolitical acts of the 20th century, fundamentally altering the Cold War dynamic between the U. S. and the USSR. While such efforts toward détente were generally supported by the publics of both sides (for example 68 percent of Americans believed that Nixon's China Trip would improve world peace) there were still critics of such efforts. In the United States, conservatives such as Barry Goldwater condemned détente, going onto say, "Our objective must be the destruction of the enemy as an ideological force possessing the means of power" and warning that trade with the Soviet Union assists in the maintenance of Soviet hegemony in Eastern Europe. American opposition to détente was also shared by members of the American left, such as Sen. Henry "Scoop" Jackson, who believed the Soviet Union needed to be aggressively confronted by the United States. Despite these criticisms, détente continued throughout the 1970s, enjoying support from members of both sides of the American political divide, with both parties nominating pro détente candidates in the 1976 Presidential Election (President Ford vs. Governor Jimmy Carter.) In Western Europe, there was also some opposition to détente. As a consequence of West German Chancellor Willy Brandt's Ostpolitik, the West German government repudiated all claims east of the Oder Niesse river, forfeiting claims historic German territory that had been lost at the end of World War II. While this move helped ease fears of German revanchism against the Soviet Union and Poland, it drew criticism from Brandt's chief opponent, the centre right Christian Democratic Union (CDU.) In the Soviet Union itself, dissidents such as Andrei Sakharov (also former member of the Soviet nuclear program), warned that Western security was threatened if détente wasn't accompanied by liberalization in the Soviet Union. Soviet and Eastern human rights activists came under renewed assault during this time period by communist intelligence services, such as the KGB. The absence of significant western criticism of continued human rights abuses resulted in rising discontent among Eastern European dissidents, with Czech playwright (and future President) Vachlav Havel labeling détente as "naive, thickheaded."
Жарықтан тынығудың құлдырауы
Бұл салыстырмалы ынтымақтастық дәуірі қақтығыстарсыз өткен жоқ. Екі тарап та ядролық қару мен оны жеткізу құралдарын жинауды жалғастырды. Көп мақсатты жеке-жеке бағытталатын қайта кіру ұшқыштарының (MIRV) пайда болуы ядролық соғыс болған жағдайда Кеңес Одағы мен АҚШ-тың жоюға қабілетін күрт арттырып, алдын ала соққы беру мүмкіндігін ұлғайтты. 1979 жылы MIRV-тің таралуын шектеу мақсатында SALT II келісіміне қол қойылды. Бірақ, сол жылдың желтоқсанында Ауғанстанға кеңестік әскерлердің кіргеніне байланысты АҚШ Сенаты бұл келісімді ратификацияламады. Кеңес Одағы да, АҚШ та бейтарап таулы елдегі ықпалды күш үшін күресіп, Ауғанстанға қызығушылық танытты. Осы мақсатта екі ел де бұл дамып келе жатқан елде ірі инфрақұрылымдық жобаларды жүзеге асырды. Супердержавалардың көмегі соншалықты жомарт болғандықтан, Ауғанстан премьер-министрі Мохаммад Хашим Майвандвал бір күні: «Мен американдық темекімді орыс тұспалдағыштарымен жағуға болады» деді. Ауғанстанда 1973 жылы патша Захир Шаһтың құлатылуынан бастау алған саяси тұрақсыздық күшейді. Осы кезеңде Ауғанстанда коммунистік қозғалыс, әсіресе Ауғанстан армиясының қатарында айтарлықтай өсті. Бұл 1978 жылғы Саур революциясында аяқталды, онда Кеңес Одағы қолдауындағы марксистік-лениндік партия – Ауғанстан Халықтық Демократиялық партиясының мүшелері қанды төңкеріс арқылы билікті басып алды. Коммунистер көптеген диссиденттерді және «сынып жауларын» жоюға бағытталған радикалды әлеуметтік және саяси революцияны бастады. Төңкеріс пен одан кейінгі саяси зорлық-зомбылық марксистік мемлекет пен оның коммунистік емес қарсыластары арасында азаматтық соғысқа әкелді, олардың арасында радикалды исламистер де болды. Коммунистердің әскери жағдайы нашарлағандықтан Кеңес Одағы қақтығысқа араласуға мәжбүр болды. Кеңес Одағының Ауғанстан соғысына кіруі демитацияға қолдауды тоқтатуға және АҚШ-тың SALT II-ден шығуы, астық эмбаргосы, 1980 жылғы Мәскеу жазғы Олимпиадасын бойкоттау және ауғандық антисоветтік көтерілісшілерге қару-жарақ сату сияқты бірқатар қарсы шараларға әкелді. Бұған қоса, Кеңес Одағы әлемдік аренада, әсіресе Таяу Шығыста дипломатиялық тұрғыдан оқшауланды. Рональд Рейганның сайлануы АҚШ пен Кеңес Одағы арақатынастарындағы маңызды өзгеріс ретінде қабылданады. Генри Киссинджердің айтуынша, Рейган «соғыстан кейінгі тұңғыш президент болды, ол идеологиялық және стратегиялық тұрғыдан шабуылға көшті». Картер Ауғанстанға кеңестік әскерлердің кіргенінен кейін әскери құрылысты бастаған болса, Рейган әкімшілігі кезінде АҚШ конвенционалды және ядролық қаруларын күрт арттырып, ынтымақтастық орнына жаңа бәсекелестік кезеңін басталды.
This era of relative cooperation wasn't without conflict. Throughout the era of détente, both sides continued their stockpiling of nuclear weapons, along with delivery systems for those weapons. The emergence of Multiple Independently Targetable Reentry Vehicles (MIRVs) radically increased both the Soviet Union's and the United States' killing capacity in the event of a nuclear war and increased the possibility of a preventive strike. SALT II was signed in 1979 in an attempt to contain the expansion of MIRVs. However, this treaty wasn't ratified by the U. S. Senate due to the Soviet Invasion of Afghanistan in December of that year. Both the Soviet Union and the United States had taken an interest in Afghanistan during the Cold War vying for influence in the neutral mountainous country. To this end, both the Soviet Union and the United States undertook massive infrastructure projects in the underdeveloped nation. So generous was superpower aid that the Afghan Prime Minister Mohammad Hashim Maiwandwal once said that, "he could light his American cigarettes with Russian matches." Afghanistan witnessed a period of rising political instability that began with the overthrow of King Zahir Shah in 1973. During the period, Afghanistan witnessed a massive growth in the size of its communist movement, particularly in the ranks of the Afghan military. This culminated in the 1978 Saur Revolution, where by members of the People's Democratic Party of Afghanistan, a Soviet backed Marxist–Leninist party, seized power in a bloody coup. The communists initiated a radical social and political revolution which saw the liquidation of large numbers of dissidents and "class enemies." The coup and subsequent political violence provoked a civil war between the Marxist state and its non communist opponents, which included, among others, radical Islamists. The deterioration of the communists military position prompted the Soviet Union to intervene in the conflict. The entrance of the Soviet Union into the Afghanistan War is widely credited with ending support for détente and provoked a series of retaliatory responses from the United States, such as the aforementioned withdrawal from SALT II, as well as the imposition of a grain embargo, the boycotting of the 1980 Moscow Summer Olympics, and the beginning of weapons sales to Afghan anti Soviet rebels. Additionally, it diplomatically isolated the Soviet Union on the world stage, particularly in the Middle East. The election of Ronald Reagan is widely heralded as a turning point in the relationship between the United States and the Soviet Union. According to Henry Kissinger, Reagan was "the first postwar President to take the offensive both ideologically and strategically." While Carter had initiated a military buildup after the Soviet intervention in Afghanistan, it would be under the Reagan Administration that the United States would aggressively buildup its conventional and nuclear stockpile, marking a renewed period of competition in place of cooperation.
Польша дағдарысы (1980-1981)
1970 жылдары Польша экономикасы өнімділіктің төмендеу кезеңін бастан өткізді, бұл 1979 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы рецессияға әкелді. 1980 жылы Гданьск кеме құрылыс зауытындағы ереуілдеуші жұмысшылар коммунистік емес кәсіподақ – «Солидарность» ұйымын құруды жариялады. 1980 жылдың 31 тамызында Польша үкіметі кәсіподақтың көптеген талаптарымен келісті, оның ішінде оны заңдастыруды, соның нәтижесінде «Солидарность» (қазір 10 миллион мүшесі бар) Варшава шартында коммунистік үкімет бақылауында болмаған алғашқы кәсіподақ атанды. Келесі жыл бойы Польшада саяси жағдай нашарлап, «Солидарность» наразылықтары ел бойынша таралып, коммунистік мемлекеттің тұрақтылығына қауіп төндірді. 1981 жылдың 13 желтоқсанында Польша әскерінің басшысы генерал Ярузельский Польшада әскери жағдай режимін жариялап, «Солидарность» және басқа да оппозициялық ұйымдардың мүшелерін қамауға бұйрық берді. Польша 1984 жылға дейін әскери жағдай режимінде болып, содан кейін Польша үкіметі поляк оппозициясының мүшелерін түрмеден біртіндеп босата бастады. «Солидарность» пен Ярузельский үкіметі арасындағы қақтығыс 1989 жылы Польшаның демократиялануымен және Польшаның екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы еркін сайлауында биліктегі коммунистік партияның жеңілісімен аяқталды. Бұл қадам НАТО альянсында аларамды тудырды, себебі альянс Кеңес Одағының конвенционалдық артықшылығын теңестіру үшін тактикалық ядролық артықшылыққа тәуелді болды. НАТО альянсының ядролық тиімділігін арттыру мақсатында мүше мемлекеттер Батыс Еуропаға бірнеше жүз зымыранды, негізінен Pershing II-ді орналастыруға міндеттенді.
In the 1970s, the Polish economy had experienced a period of declining productivity, culminating in the nation's first post WWII recession in 1979. In 1980, striking workers at the Gdansk Shipyard announced the formation of Solidarity, a non communist trade union. On August 31, 1980, the Polish government agreed to many of the union's demands, including its legalization, making Solidarity (now 10 million members strong) the first trade union in the Warsaw Pact to not be under the control of the communist government. Throughout the following year, Poland experienced growing political chaos as the Solidarity protests spread across the country, threatening the survival of the communist state. On December 13, 1981, General Jaruzelski, head of the Polish military, declared a state of martial law across Poland, ordering the arrest of members of Solidarity and other opposition organizations. Poland would remain in a state of martial law until 1984, when the Polish government began gradually releasing members of the Polish opposition from prison. The conflict between Solidarity and the Jaruzelski government would ultimately come to an end in 1989, with the democratization of Poland and the defeat of the ruling communist party in Poland's first free post World War II elections. This move set off alarms in the NATO alliance, which was dependent upon tactical nuclear superiority to offset the Soviets conventional superiority. In order to enhance the nuclear deterrence of the NATO alliance, member states committed to deploy several hundred missiles to Western Europe, mainly Pershing II.
Технологиялық даму
1970 және 1980 жылдарға дейінгі суық соғыс кезеңінде АҚШ Әуе күштерінің негізгі ауыр стратегиялық бомбалаушысы B-52 Stratofortress болды. Дегенмен, әуедегі ерте ескерту және басқару (AWACS) технологиясының жетілуі B-52 ұшағын жердегі және жаудың истребительдерінен туындайтын шабуылдарға көбірек осалдыққа түсірді. Әуе күштері жылдамырақ, маневрлі және нысанаға айтарлықтай жүк жеткізе алатын бомбалаушыға мұқтаж екенін түсінді. Осының нәтижесінде 1970 жылдардың басында және ортасында B-1A Lancer әзірленді. B-1A бағдарламасы 1977 жылы тоқтатылды, бірақ 1981 жылы президент Рейган оны жаңа және қазіргі атауымен, B-1B ретінде қайта жандандырды. B-1B 1.2 Мах жылдамдығына немесе одан да жоғары жылдамдыққа жете алады және 75 000 фунт жүк тасымалдай алады. 1994 жылға дейін Lancer ядролық қарумен соққы беруге қабілетті бомбалаушы болды, содан кейін бомбалаушының ядролық миссиясы тоқтатылып, ол конвенциялық қаруларға көшірілді.
During the Cold War prior to the 1970s and 1980s, the primary heavy strategic bomber of the United States Air Force was the B 52 Stratofortress. However, the development of more sophisticated Airborne Early Warning and Control (AWACS) technology rendered the B 52 more vulnerable to attacks from the ground and enemy fighters. The Air Force saw a need for a bomber that could go faster, was more maneuverable, and could still deliver a substantial payload to its target. This led to the development of the B 1A Lancer in the early to mid 1970s. The B 1A program was cancelled in 1977 but was later brought back by President Reagan in 1981 under its new and current designation, the B 1B. The B 1B is capable of speeds at or above Mach 1.2 and can deliver a payload of 75,000 pounds. The Lancer was a nuclear capable bomber until 1994 when the nuclear mission for the bomber was cancelled, and it was switched to conventional weapons.
Ядролық жалған дабылдар және жақын шақырулар
Бәлкім, соғыстан кейінгі онжылдықтарда әлемдегі жағдай 1980-жылдардың бірінші жартысындағыдай қауіпті және осыған байланысты қиын, қолайсыз болған емес. Михаил Горбачев, 1986 жылғы ақпан. «Суық соғыс» кезеңіндегі ең қауіпті жағдайлардың бірі 1983 жылы Солтүстік Атлантикалық келісім ұйымы (НАТО) жүргізген «Абле Арчер» жаттығуы кезінде туды. Able Archer 83 – 1983 жылдың қараша айында өткізілген шынайы әскери симуляциялық жаттығу. Жаттығудың бір бөлігі ретінде НАТО күштері толыққанды ядролық шабуылды модельдеді, бұл Кеңес Одағынан күтпеген жауапты тудыруы мүмкін еді. Еуропада НАТО күштерінің жұмылдырылып жатқаны туралы ақпарат алғаннан кейін, Кеңес Одағының көптеген әскери шенеуніктері АҚШ стратегиялық ядролық соққыны жасыру үшін жаттығуды пайдаланып отыр деп санады. Бұл Кеңес Одағының ерекше жауабына әкелді.
“Never, perhaps, in the postwar decades has the situation in the world been as explosive and, hence, more difficult and unfavorable as in the first half of the 1980s.” Mikhail Gorbachev, February 1986 One of the closest calls during this period of the Cold War happened during the Able Archer exercise performed by the North Atlantic Treaty Organization (NATO) in 1983. Able Archer 83 was a realistic military simulation exercise performed in November 1983. As part of the exercise, the NATO forces simulated a full scale nuclear assault which may have invoked an unexpected response from the Soviet Union. After they had received information on what appeared to be a mobilization of NATO forces in Europe, many military officials in the Soviet Union believed that the United States was using the exercise to disguise a strategic nuclear first strike. This led to an unusual response from the Soviet Union.
Таяу Шығыс
Бұл дәуірде Таяу Шығыста бірнеше қақтығыс болды. Иран-Ирак соғысы Иранның жаңа ислам революциялық үкіметін Саддам Хусейн басқарған Ирактың баасшылық режиміне қарсы болды. Кеңес Одағы мен Батыс елдерінің қарулаған Иракпен күрескеніне қарамастан, Иран басқыншылармен тең түсті. Соғыс 1988 жылға дейін тоқтап тұрды, содан кейін екі тарап арасында соғысқа дейінгі жағдайға оралу туралы келісім жасалды. Соғыста миллионнан астам адам қаза тапты. Бұл дәуірде Ливан азамат соғысы (1975–1990 жж.) де жалғасты, онда Америка қолдаған израильдіктер мен Кеңес Одағы қолдаған сириялықтар түрлі ливандық саяси топтармен бірге, оларды өз кезегінде қолдап соғысты.
The Middle East saw several conflicts during this era. The Iran Iraq War, pitted the new Islamic revolutionary government of Iran against the Iraqi Baathist state led by Saddam Hussein. Despite fighting an Iraq that was armed by both the Soviet Union and the West, Iran fought the invaders to a standstill. The war remained a stalemate until 1988, when a status quo ante bellum cease fire was arranged between the two parties. The war had claimed the lives of over a million people. The era also saw the continuation of the Lebanese Civil War (1975–1990), with the American backed Israelis and the Soviet backed Syrians fighting alongside various Lebanese political factions that they in turn supported.
Африка
Африкадағы көптеген қақтығыстарға Кеңес Одағы да, АҚШ та тікелей араласпады. Дегенмен, бірнеше африкалық азамат соғыстары шетелдік державалардың араласуымен прокси-соғыстарға айналды, мысалы, Ангола азамат соғысында Оңтүстік Африка мен Куба сарбаздары бір-бірімен шайқасты. Африкада болған басқа да қақтығыстар: Эфиопия азамат соғысы, Мозамбиктегі соғыс, Екінші Судан азамат соғысы және Сомали көтерілісі. Бұған, 20 сәтті төңкеріс қосылғанда, Африка 1980-ші жылдар бойы тұрақсыздық ошағы болып қала берді. Континентте болып жатқан әртүрлі әскери қақтығыстармен қатар, апартеид үкіметінің билікте болған Оңтүстік Африка, жергілікті қара халықты қысымға алуы мен белсенді сыртқы саясатының нәтижесінде оқшаулануға ұшырады. Кеңес блогының елдері АНК және басқа да апартеидке қарсы қозғалыстарды әскери және бейәскери көмекпен қолдауын жалғастырды. Оңтүстік Африкада азаматтық наразылық пен ақ үстемдік үкіметіне қарсы радикалды зорлық-зомбылық күшейгеніне байланысты тұрақсыздық артты. АҚШ сияқты батыс елдерінде Оңтүстік Африкамен экономикалық қатынастарды тоқтатуды талап ететін қозғалыс күшейді, бұл қозғалыс «Инвестицияны тоқтату қозғалысы» деп белгілі болды. Бұл қозғалыс батыстың Оңтүстік Африкамен саудасын дереу тоқтатуға жетпесе де, онжылдықтың соңында АҚШ Конгресі (президент Рейганның ветосын ескермей) Апартеидке қарсы кешенді заңды қабылдады. Бұл, басқа елдердің ұқсас шараларымен бірге, Оңтүстік Африка экономикасына ауыр соққы берді.
In Africa, neither the Soviet Union nor the United States got directly involved in the numerous conflicts raging on the continent. However, several African civil wars turned into proxy wars involving foreign powers, with South African and Cuban soldiers fighting one another in the Angolan Civil War. Other conflicts in Africa were the Ethiopian Civil War, the War in Mozambique, the Second Sudanese Civil War and the Somali Rebellion. This combined with a total of 20 successful coups meant that Africa was a continued source of instability throughout the 1980s. Along with the various military confrontations going on across the continent, South Africa, then still under the control the apartheid government, faced increasing isolation due to both its domestic repression of the indigenous black population and its assertive foreign policy. Soviet bloc states continued their sponsorship of the ANC and other anti Apartheid movements sending both lethal and non lethal aid. South Africa witnessed increasing instability as both civil disobedience and militant violence against the white minority government intensified. In western countries, such as the United States, there was a growing movement calling for the suspension of economic relations with South Africa, often referred to as the Disinvestment Movement. While the movement failed to bring about an immediate end to Western trade with South Africa, by the end of the decade the United States Congress would pass (over President Reagan's veto) the Comprehensive Anti Apartheid Act, which combined with other nations taking similar measures, would strike a major blow to the South African economy.
Оңтүстік және Орталық Азия
1980 жылдардың басында кеңес басқынына қарсы Ауғанстанның қарсыласуы жалғасты. Пәкістан, АҚШ, Ұлыбритания, Сауд Арабиясы және басқа да кеңеске қарсы елдер ауған көтерілісшілеріне материалдық көмек көрсетті, олар көбінесе моджахедтер (араб тілінде "қасиетті жауынгерлер") деп аталды. АҚШ ауған көтерілісшілеріне жыл сайын шамамен 750 миллион доллар көмектесті, көбінесе ЦРУ арқылы. Бірақ ЦРУ-дың моджахедтермен тікелей байланысы шамалы болды, себебі Пәкістанның ИСИ-сі басты байланыс пен басқарушы орган болды. ИСИ Ауғанстанда Кеңес Одағына қарсы 80 мың жауынгерді даярлады. Ауған көтерілісшілеріне көрсетілген қолдау, оның ішінде әуе шабуылына қарсы "Стингер" зымырандарын сату, кеңес Одағы мен олар қолдаған Ауғанстан Демократиялық Республикасының Ауғанстанда жеңіске жетуіне кедерес келтірген маңызды фактор деп есептеледі.
The early 1980s saw a continued Afghan resistance to the Soviet invasion. Pakistan, the United States, United Kingdom, Saudi Arabia and other anti Soviet nations provided material assistance to the Afghan rebels, who were often referred to as the Mujahideen (Arabic for "holy warriors"). The United States provided approximately $750 million year to the Afghan rebels, largely via the CIA. However the CIA had little direct contact with the Mujahideen as Pakistan's ISI was the main contact and handler. The ISI trained 80,000 fighters against the Soviet Union in Afghanistan. This support for the Afghan rebels, which would ultimately go onto include sales of anti aircraft "Stinger" missiles, is widely considered as being instrumental in denying the Soviet Union and the Democratic Republic of Afghanistan they backed victory in Afghanistan.
Сары жаңбыр
1970 жылдардың ортасы мен 1980 жылдардың басында АҚШ Кеңес Одағымен байланысты күштердің Ауғанстан, Лаос және Кампучияда (немесе Камбоджада) химиялық қару қолданғанын мәлімдеді. Шабуылдарда қолданылған зат – Т2 микотоксині, трихотецен микотоксині, бұл зат аталған үш елдегі "Сары жаңбыр" шабуылдарында қолданылған деген күдік тудырды. Бұл жаңбыр сары жаңбыр деп аталды, себебі зат көбінесе сары түсті болды және шабуылға куә болған көптеген адамдар оның жерге түскенде жаңбыр сияқты дыбыс шығарғанын айтты. Коммунистік партияның (МКП) соғысты тоқтатуы 1990 жылы Солтүстік Калимантан Коммунистік партиясы (NKCP) мен Малайзия үкіметі арасында осындай бейбіт келісімге қол қойылды, осылайша Корольдік колония және Малайзия үкіметіне қарсы Саравақта 28 жылға созылған коммунистік қақтығыстар аяқталды.
In the mid 1970s and early 1980s, the US alleged chemical warfare by Soviet aligned forces in Afghanistan, Laos, and Kampuchea (or Cambodia). The substance claimed to be used in the attacks was T 2 mycotoxin, a trichothecene mycotoxin which was allegedly used in the “Yellow Rain” attacks in the three countries mentioned previously. It is called yellow rain because the substance was usually associated with a yellow color and many of those who witnessed an attack described the substance as sounding like rain when it fell to the ground. The MCP's cessation of fighting would lead to a similar peace accord signed between the North Kalimantan Communist Party (NKCP) and the Malaysian government in 1990, ending 28 years of communist hostilities against the Crown Colony government and Malaysian government in Sarawak.
Латын Америкасы
1979 жылы Никарагуада биліктегі Сомоза әулеті құлатылып, олардың орнына Даниэль Ортега басқаратын солшыл Сандинист қозғалысы келді. Рейган әкімшілігі Никарагуа үкіметін құлатуға және «Контрас» деп белгілі антикоммунистік революциялық күштерді қаруландыруға мүдделі болды. 1983 жылдың соңында АҚШ Конгресі Рейган әкімшілігіне «Контрас» үшін 24 миллион доллар көмек бөлуге шектеу қойды. Рейган әкімшілігінің өкілдерінің бұл шектеулерді заңсыз айналып өту әрекеттері «Иран-Контрас» жанжалына әкелді. Орталық Америкада Никарагуаның алғашқы «домино» болып құлауынан қынжылған АҚШ Гондурас, Гватемала және Сальвадордың достық үкіметтеріне қару-жарақ сатуды күшейтті, олардың әрқайсысы өздерінің солшыл бүлікшілерімен күресіп жатты. АҚШ көмегі 1985 жылы 1,2 миллиард долларға жетті, ал 1996 жылға қарай 167 миллион долларға дейін төмендеді (мұның көп бөлігі әскери емес көмек болды). 1983 жылы АҚШ Куба қолдауымен құлатылған Гренадаға басып кірді. Колумбияда Хулио Сесар Турбай Аяла басқаратын, АҚШ қолдауымен бірнеше онжылдыққа созылған азамат соғысы жалғасты, ол түрлі марксистік бүлікшілермен және есірткі тасымалдаушыларымен күресті. Басты бүлікші топ – Колумбияның революциялық қарулы күштері (FARC) Куба үкіметінен қаржылық және материалдық көмек алды. Бұл қақтығыстардың ешқайсысы онжылдықтың ортасына дейін шешілмеді, 1990-шы жылдардың басына дейін немесе FARC бүліктері жағдайында 2017 жылға дейін созылды.
The year 1979 witnessed the overthrow of the ruling Somoza family in Nicaragua and their subsequent replacement by the left wing Sandinista movement, led by Daniel Ortega. The incoming Reagan Administration was committed to the removal of the Nicaraguan government and armed anti communist revolutionary forces, commonly referred to as the "Contras." In late 1983, the United States Congress limited the Reagan Administration to only $24 million in aid for the Contras. The attempts by members the Reagan Administration to illegally circumvent these restrictions resulted in the Iran Contra Scandal. Concerned that Nicaragua was the first "domino" to fall in Central America, the United States increased arms sales to friendly governments in Honduras, Guatemala, and El Salvador, each of whom were dealing with their own leftist insurgencies. US aid peaked in 1985 at $1.2 billion before declining to a mere $167 million by 1996 (almost all of the latter was non military aid.) In 1983 the United States invaded Grenada in which the Cuban backed People's Revolutionary Government was toppled. Colombia witnessed the continuation of their several decade long civil war with the American backed government of Julio Cesar Turbay Ayala fighting various Marxist rebels and drug smugglers. The dominant rebel group, Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC), received financial and material support from the Cuban government. None of these conflicts would be resolved by the midpoint of the decade, lasting until the early 1990s, or in the case of the FARC insurgency, until 2017.
" RYAN " операциясы
1981 жылы КГБ төрағасы Юрий Андропов және Бас хатшы Леонид Брежнев "РЯН" операциясын (орысша: Ракетно Ядерное Нападение, яғни "ядролық зымырандық шабуыл") – ең ірі кеңестік барлау науқанын бастады. Бұл жаттығудың мақсаты АҚШ немесе басқа НАТО елдерінен ядролық соққының алғашқы шабуылы мүмкіндігі туралы мүмкіндігінше көп ақпарат жинау үшін жедел офицерлерді жөнелту болды. Бұл сегіз жылдық бақылау жобасы КСРО-ны сенімді етудің орнына, керісінше, алаңдатты. Келіп түскен барлық ақпараттың ішінде, қандай хабардың алдын ала шабуылды басталғанын көрсетіп, АҚШ қаруларын әуеге көтеруге үлкермес бұрын кеңес тарапынан дереу шаралар қабылдау қажеттігін анықтау қиын болды. АҚШ орта қашықтықтағы баллистикалық зымырандардың жаңа класын – "Першинг II" зымыранын ұсынғанда, КГБ американдықтардың шабуылға дайын екенін білді, және егер бұл алдын ала шабуыл болса, кеңес қару-жарағының арсеналы үлкен қауіпке ұшырайды. 1983 жылдың ақпан айында КГБ "РЯН" операциясын күшейтіп, АҚШ-тың шабуыл жоспарының кез келген белгісіне назар аударып, шиеленістің өсуін күрт арттырды.
In 1981, the Chairman of the KGB, Yuri Andropov, and General Secretary Leonid Brezhnev launched the largest ever Soviet intelligence gathering campaign, Operation RYAN (Russian: Raketno Yadernoye Napadenie (Ракетно ядерное нападение), meaning "nuclear missile attack"). The purpose of this exercise was to deploy operatives to collect as much information as possible on the possibility of a nuclear first strike from the U. S. or other NATO powers. This eight year watchdog initiative seemed to unnerve rather than reassure the USSR. With all of the information flowing in, it was unclear which piece of intelligence marked the initiation of a preemptive strike, which would call for immediate action from the Soviet side, before the U. S. could even get weapons in the air. When the U. S. rolled out a new class of intermediate range ballistic missiles, the Pershing II, the KGB knew that the Americans were ready to strike, and if it was a preemptive strike, the Soviet arsenal of retaliatory weapons would be at a high risk. In February 1983, the KGB doubled down on Operation RYAN, focusing on any possible indication of a U. S. plan to attack and exponentially increasing tensions.
KAL-007 ұшағының түсірілуі
1983 жылдың 1 қыркүйегінде Korean Air Lines 007 рейсі (KAL 007) Аляска штатының Анкоридж қаласынан Оңтүстік Кореяның Сеул қаласына қарай ұшып бара жатқан еді. Сапарында ұшақ Кеңес Одағының Камчатка түбегінің үстінен өтті, бұл ұшу жоспарында қарастырылмаған еді. Кеңес Одағының әскери ұшақтары әуеден-әуеге зымырандарды ұшырып, кеңес командирлерінің бұйрығымен жолаушылар ұшағын атып түсірді. KAL 007 Тынық мұхитына құлап, борттағы 269 жолаушының барлығы қаза тапты. Қаза тапқандардың арасында Джорджия штатынан АҚШ конгрессмені Ларри Макдональд та болды. Осы оқиғаның уақыты және 1983 жылы АҚШ пен Кеңес Одағы арасындағы көптеген басқа да жанжалдар саяси шиеленісті күшейтіп, екі тараптың қайсысы болмасын жауап ретінде қатерлі әрекеттерге оңай бастап кететін жағдай жасады.
Korean Air Lines flight 007 (KAL 007) was headed toward Seoul, South Korea from Anchorage, AK on September 1, 1983. On its way, the flight passed over the Soviet Kamchatka Peninsula, which was not a part of the flight plan. Soviet fighters launched air to air missiles and shot down the passenger plane under orders from Soviet commanders. KAL 007 crashed into the Pacific Ocean, and the 269 passengers on board died. Among the dead was Larry McDonald, a US Congressman from Georgia. The timing of this event along with the multiple other conflicts between the U. S. and the Soviet Union in 1983 created a political climate of high tension which could have quickly escalated to disastrous actions by either side in response.
Оқу-жаттығу қабілеті
КСРО "Райан" операциясы арқылы ядролық белсенділікті қадағалауын күшейткендей, АҚШ және НАТО "Әділетті садақшы" деп аталатын ең жетілдірілген, терең және нақты соғыс симуляциясын бастады. 1983 жылдың қараша айында қолға алынған бұл соғыс ойынын ерекшелендірген және оны осылай маңызды қылған нәрсе – соғыс мұндай деңгейге жеткен жағдайда ядролық қару қолдану мүмкіндігін модельдеуді қамтитын соңғы сценарийдің енгізілуі болды. Көптеген ғалымдар бұл оқиғаны Куба зымырандық дағдарысынан бері әлемнің ядролық соғысқа ең жақын келген уақыты деп санайды, ал басқалары КСРО-ның әрекеттері НАТО-ның соғыс ойындары кезіндегі стандартты тәртіптен көп айырмағандығын, мүмкін, жаңа "Першинг II" зымыраларының болуына байланысты сақтық шараларын күшейткенін айтады. Көпшілік пікір бойынша, осы және басқа да көптеген оқиғалардың жиынтығы 1983 жылды суық соғыстың ең шиеленісті және қауіпті жылдарының біріне айналдырды.
Just as the USSR intensified its scrutiny of nuclear activity through Operation RYAN, the U. S. and NATO began their most advanced, in depth, and realistic war simulation yet, known as Able Archer. Launched in November 1983, what made this particular war game so different, and ultimately so consequential, was the inclusion of an end game scenario that simulated the nuclear option should the war reach such a level. Many scholars list this event as the closest the world came to nuclear war since the Cuban Missile Crisis, while others argue that the USSR's actions were not far from standard operating procedure during NATO war games, perhaps erring on the side of caution due to the presence of the new Pershing II missiles. Most agree that the accumulating effects of this event and so many others in such a short period caused 1983 to be one of the most intense and nearly disastrous years of the Cold War.
Брежневтің өлімі (1982)
Леонид Брежнев 1964 жылдан 1982 жылы қайтыс болғанға дейін 18 жыл бойы Кеңес Одағының басшысы болды. Брежневтің денсаулығы оның көп мөлшерде темекі шегуі және ұйқы таблеткаларына тәуелділігі салдарынан, Кеңес Одағын басқарған кезеңінің соңында нашарлай бастады. Брежневтің денсаулығы нашарлағанда, елді басқара алмайтындықтан Кеңес Одағында қиындықтар туды. Брежнев Кеңес Одағы мен АҚШ арасындағы ядролық қақтығысты азайтуға тырысты. 1979 жылы Брежнев пен АҚШ президенті Джимми Картер SALT II келісіміне қол қойды. Бұл келісім стратегиялық қаруды шектеу туралы екіжақты келісім болды. Брежневтің саясаты 1970 жылдары Кеңес Одағының экономикасын дамытуға және АҚШ-пен қарулану жарысында бәсекелесуге көмектесті. Бірақ 1980 жылдары жағдай өзгерді. Брежневтің денсаулығы нашар болғандықтан, ол елді тиімді басқара алмады, бұл елдің экономикасына, әскеріне, тұрмысына және саясатына кері әсер етті. Брежневтің кеңесшілері маңызды шешімдер қабылдады, ал Брежнев Кеңес Одағының номиналды басшысына айналды. Дегенмен, саяси жемқорлық кеңес басшылығының барлық деңгейлеріне тарады. Ол көптеген партиялық министрлер мен хатшыларды жемқорлық әрекеттері үшін қызметтен босатты. Андропов Кеңес Одағындағы рационалды мемлекеттік-қоғамдық қатынастарды орнатуға тырысты, бұл элита мен қара халықтың қарсылығын тудыруға бағытталған шара еді. Ол мұның Кеңес Одағының мүддесіне қайшы келетініне сенді және БҰҰ бас хатшысы Хавьер Перес де Куэльярға басып кірудің қажетсіздігін түсіндіру үшін төрт негізгі себеп келтірді. Госплан төрағасы Байбаков 1983 жылғы экономикалық және әлеуметтік даму жоспарын, ал В.Ф. Гарбузов 1983 жылғы бюджет үшін 1982 жылғы экономикалық көрсеткіштерді ұсынды. Бірақ Андропов өзінің ізбасары ретінде Михаил Горбачевті таңдады. Черненконың билігі Андроповтың билігінен де қысқа болды, ол 1984 жылдың ақпанынан 1985 жылдың наурызына дейін бар болғаны 13 ай ғана билікте болды. Леонид Брежнев Черненконың саяси мансабының өсуіне көмектескен еді. Черненко Брежневтің кейбір экономикалық идеяларын қолдады, бірақ өзінің экономикалық даму жоспарлары туралы ашық айтпады. Бұл Кеңес Одағы мен Қытай арасындағы қарым-қатынасты жақсартуға да септігін тигізді. Сауда келісімі Кеңес Одағы мен Қытай арасындағы сауда айналымын 50 пайызға арттырды, сонымен қатар Кеңес Одағына машиналар, автомобильдер мен ағаш экспорттауға мүмкіндік берді. Дегенмен, Черненко жақында қайта сайланған президент Рональд Рейганмен келіссөздерді қайта бастау үшін байланысқа шығып, 1985 жылдың 7 қаңтарында Женевада кездесті. Екі күндік келіссөздерден кейін екі тарап та "жаңа негізде ресми келіссөздерді қайта бастауға" келісті. Кеңес Одағы Рейган әкімшілігі совет спортшыларының қауіпсіздігін қамтамасыз ете алмайтынын мәлімдеді. Кеңес Одағының Ұлттық Олимпиада комитеті де қатысушылардың жаттығуларына жағдай нашар болады деп есептеді. Кеңес Одағының 1984 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарын бойкоттауы 1980 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарын АҚШ-тың бойкоттауына тікелей жауап болды, оны Кеңес Одағы Мәскеуде өткізген еді. Сол кездегі шиеленіске қатысты тақырыптар әндерде де жиі кездеседі. 1982 жылы "Евровидение" байқауында жеңімпаз атанған Николь Холохтың "Ein bißchen Frieden" әнінде көптеген адамдардың соғысқа деген қорқынышы туралы айтылған. 1983 жылы Неннаның "99 Luftballons" әнінде аспанда ұшып бара жатқан шарлардың соғысқа алып келуі және Жердің қирауы туралы айтылады. 1984 жылы Alphaville тобының "Forever Young" әнінде ядролық қарулы әлемде өмір сүру туралы жырланған.
Leonid Brezhnev was the Soviet Union's leader for 18 years from 1964 until his death in 1982. Brezhnev's health was starting to decline due to his heavy smoking and addiction to sleeping pills toward the end of his time leading the Soviet Union. When Brezhnev's health got worse, the Soviet Union started having issues because he could not run the country. Brezhnev tried to help lower nuclear tensions between the Soviet Union and the United States. In 1979, Brezhnev and United States President Jimmy Carter signed the SALT II agreement. The agreement was a new bilateral strategic arms limitation treaty. Brezhnev's policies helped the Soviet Union's economy to grow and compete with the United States in an arms race during the 1970s. The 1980s was a different story. Because of Brezhnev's poor health, he could not lead the Soviet Union, which hurt the country's economy, military, living standards, and politics. Brezhnev's advisors would make critical decisions, and Brezhnev eventually became a figurehead for the Soviet Union. However, political corruption spread throughout the Soviet leadership. He dismissed many party ministers and secretaries due to their corruption. Andropov also established the Soviet Union's rational state society relations, which was designed to create resistance from both the elites and the masses. He believed it was not in the Soviet Union's best interest, and he gave four main reasons to UN Secretary Javier Pérez de Cuéllar as to why the invasion is not important. Gosplan Baibakov presented the 1983 annual plan of economic and social development, and V. F. Garbuzov presented the economic performance of 1982 for the 1983 budget. Instead, Andropov's preferred choice for his successor was Mikhail Gorbachev. Chernenko's reign was even shorter than Andropov's, lasting only 13 months from February 1984 to March 1985. Leonid Brezhnev had helped Chernenko move higher in the political ranks. Chernenko followed some of Brezhnev's economic ideals, but he was not open about his economic development plans. This also helped to ease the relationship between the Soviet Union and China. The trade protocol allowed a 50 percent commerce increase between the Soviet Union and China, but it also allowed the Soviet Union to export machinery, cars and timber. Nonetheless, Chernenko contacted recently re elected President Ronald Reagan to reopen negotiations and met him in Geneva, on January 7, 1985. After two long days of negotiation, both sides agreed to "resume formal negotiations on the basis of a new framework." The Soviet Union said the Reagan administration could not ensure the Soviet athletes' security. The Soviet National Olympic Committee also felt its participants would have poor training conditions. The Soviet Union's boycott of the 1984 Summer Olympics was also a direct response to the United States' boycott to the 1980 Summer Olympics, which the Soviet Union hosted in Moscow. Recerences to the tensions were also a popular theme in songs at the time. In her 1982 Eurovision Song Contest winning song Ein bißchen Frieden, Nicole Hohloch sang about the fear of war that many people experienced at the time. In 1983, Nena, sang in 99 Luftballons about a scenario with balloons flying through the sky, causing a war, leaving Earth in ruins. In their 1984 hit song Forever Young, Alphaville sang of living in a world with nuclear weapons.