Кіріспе

Математикада Вопенка принципі – үлкен кардинал аксиомасы. Аксиоманың түйсігі – жиындық теориялық әлемнің соншалықты зор екендігі, сондықтан кез келген дұрыс класс ішінде кейбір мүшелер өзгелеріне ұқсас болады, ал бұл ұқсастық элементарлық енгізулер арқылы формалданады. Вопенка принципі алғаш рет Петр Вопенка енгізген, ал Х. Джером Кейслер оны тәуелсіз түрде қарастырған. Соған сәйкес, Вопенка принципі бастапқыда әзіл ретінде ойластырылған: Вопенка үлкен кардиналдарға құштар болмаған және осы принципін жалған үлкен кардинал қасиеті ретінде ұсынған, кейін оның тұрақсыз екенін көрсетуді жоспарлаған. Бірақ, өзінің тұрақсыздық дәлелін жарияламас бұрын, ондағы қателіктерді анықтаған.

Анықтама

Вопенка принципі екілік қатынастардың кез келген дұрыс класы үшін (әрқайсысы жиын өлшемді доменмен) бір элементті екіншісіне элементарлық бейімдеуге болатынын күтіреді. Бұл ZFC-нің бір ғана сөйлеммен айтылуы мүмкін емес, себебі ол класс бойынша квантификацияны қамтиды. Кардинал κ қолжетімді емес және Vopěnka принципі Vκ дәрежесінде орындалса, онда ол Vopěnka кардиналы деп аталады (класс ретінде кез келген S ⊂ Vκ рұхсат етіледі). Көптеген эквивалентті формулировкалар бар. Мысалы, Vopěnka принципі келесі мәлімдемелермен эквивалентті. Кез келген қарапайым бағытталған графтардың дұрыс класы үшін, кластың екі мүшесінің арасында гомоморфизм болады. Кез келген Σ қолтаңбасы және кез келген Σ құрылымдар класы үшін, кластың екі мүшесінің арасында элементарлық ендіру болады.