Кастилия тағының Медина Сидония әулеті

Кіріспе

Испаниялық ақсүйек үйі, Кастилия тәжінен шыққан Медина Сидония үйі (испанша: Casa de Medina Sidonia) – испандық ақсүйек үй, оның аты Кастилияның Медина Сидония герцогынан шыққан, мұрагерлік дворяндық атағы. Кастилияның Иоанн II-і 1445 жылдың 17 ақпанында корольдікке көрсеткен қызметі үшін сыйлық ретінде бұл атақты 3-ші граф Хуан Алонсо Перес де Гусманға берді. Медина Сидония герцогтығы – Испания корольдігіндегі ең көне мұрагерлік герцогтық. Медина Сидония үйінің негізін салушы – Гусман эль Буэно, өйткені ол үйдің іргетасын қалады. Оның ұрпақтары әулеттің қуатын арттырған иеліктер мен атақтарды жинақтады, ал 1445 жылы Медина Сидония герцогтығын иеленуімен олар толық қолдауға ие болды, содан кейін 1520 жылы Испанияның алғашқы Грандесі атағы берілді. Бұған қоса, үй Санлукар билігі, Нибла графтығы, Гибралтар маркизаты, Казаза маркизаты және Вальверде маркизаты сияқты басқа да атақтарды біріктірді. Медина Сидония үйінің бастапқы кезеңдерінен бастап Перес де Гусман отбасының қолында болды, 1779 жылы ол Альварес де Толедо отбасына өтті. Педро де Алькантара Перес де Гусман и Пачеко, Медина Сидонияның 14-ші герцогы, ұрпақтары болмағандықтан, оның туысы Хосе Альварес де Толедо и Гонзага, Виллафранка дель Биерзоның XI маркизі оны мұраға алды. Ол да ұрпақтарын қалдырмады, сондықтан Медина Сидония үйінің бароны оның бауыры Франсиско де Боржа Альварес де Толедо и Гонзагаға өтті. Леонсио Алонсо Гонсалес де Грегорио и Альварес де Толедо – қазіргі Медина Сидония герцогы, бұл атақты алғаш рет иеленген жиырма екінші адам.

Гузман эль Буэно, үйдің негізін қалаушы және Санлукардың 1-ші лоры

Алонсо Перес де Гусман, "Эль Буэно" деп белгілі, Медина Сидония үйінің негізін қалаушы болды, себебі ол ешқашан Медина Сидония герцогы атағын алмаса да, Медина Сидония үйінің ғасырлар бойы бой көтеруіне негіз салды. Оның қоғамдық өмірі 1276 және 1309 жылдар аралығында өтті. Әскери саяхатшы ретінде ол Марокконың ішкі тартыстарына қатысты. 1275 жылы Солтүстік Африканың Төменгі Андалусияға жасаған шабуылдарынан кейін, ол 1276 жылы Меринид сұлтаны Юсуф пен Альфонсо X Дана арасындағы келісімге делдалдық жасады. 1281 жылдың соңында немесе 1282 жылдың басында ол аталған Юсуф пен Альфонсо X арасындағы келісімге қатысты, оған сәйкес Меринид сұлтаны бүлікші инфант Дон Санчоға қарсы Кастилия монархына көмектесетін болды. 1282 жылы Дана патшасы Гусманның қызметіне Алкала Сидония вилласын (қазіргі Алкала де лос Газулес) сыйлады, оны сол жылы Дондио де Монтеагудомен (қазіргі Санлукар де Баррамеда муниципалитеті) алмастырды. Сонымен қатар, патша оны Мария Альфонсо Коронельге үйлендірді, ол некеге зор маңызы бар қалыңдық әкелген бай әйел болды, ол Севильядағы Сент-Михаэль приходындағы үйлер, Торрихостың зәйтүн тоғайлары (қазіргі Валенсина де ла Консепсиондағы иелік), Ла Робаинаның зәйтүн тоғайлары (Пиласта), Боллулос қаласы, Гуадалете өзеніндегі асеналар (ұн диірмендері) Херес де ла Фронтераның жанында, Ла Ина жүзімдігі (қазіргі Херес де ла Фронтерадағы ауылдық аймақ) және Эль Баррозо жүзімдігі (қазіргі Херес де ла Фронтерадағы кортихо) кірді. Кейін, 1294 жылы Санчо IV өзі Гусманға Монархтың туысы, ханзада Дон Хуанның Меринидтер мен Насридтердің көмегімен қауіп төндірген Тарифені қорғауға жүгінді. Онда Тарифаны батырлықпен қорғау болды, Гусманның кінәсіз ұлының қазасы аңызға айналды. Тарифаның ерлігінен кейін Санчо IV оған Санлукар иелігін ауызша уәде етті, оның құрамына Санлукар де Баррамеда, Рота, Чипиона және Требухена қалалары кірді. Алайда, бұл жарлықты 1297 жылы оның ұлы Фердинанд IV жүзеге асырды. Уақыт өте келе Санлукар үйдің негізгі орнына айналды. 1299 жылы ол Кониль альмадрабасын алды, ал 1303 жылы Чиклана альмадрабасын алды, оның ауылдарын ол қоныстандырды. 1307 жылы ол Экстремадурадағы Зафра мен Фальконераға алмасу шартымен Вейер де ла Фронтера иелігін алды. Сонымен қатар, ол Марчена иелігін және Медина Сидониядан түсетін кірістен үлесті алды. Гусман эль Буэно 1307 жылы Гранада Корольдігімен шекарада, Гаусин тауларында шайқас кезінде қаза тапты, оның Севилья Альфоз Альжарафе, Уэльваның шекаралық аймағы, Төменгі Гуадалкивир және Гуадалете аймағындағы иеліктері мен мүліктерінің аумағы Гусман үйін Кейінгі Орта ғасырларда Андалусиядағы жоғары дворяндықтың ең маңызды әулетіне айналдырды. Алайда, үй 1330 жылы Мария Альфонсо Коронельдің жасаған өсиеті мен некелік қалыңдығына байланысты бастапқы мүліктерінің бір бөлігін жоғалтты. Осылайша, оның қызы Изабел Перес де Гусман Фернан Понсе де Леонға үйленді, ол болашақ Аркос үйіне Марчена иелігін, Медина Сидониядан түсетін кірістен үлесті, Рота мен Чипиона виллаларын және, көрінеді, Айамонтенің жартысын берді. Сондай-ақ, 1306 жылы Луис де ла Сердаға үйленген тағы бір қызы Леонор Перес де Гусман болашақ Мединасели үйіне Виллафранка, эль Алихар және басқа да иеліктерімен бірге Эль Пуэрто де Санта-Марияны қалдырды.

Alonso Pérez de Guzmán, known as "El Bueno", was the founder of the House of Medina Sidonia, for, although he never held the title of Duke of Medina Sidonia, it was he who laid the foundations on which the House of Medina Sidonia was to be built over the centuries. His public life took place between 1276 and 1309. As a military man he intervened in the internal struggles of Marinid Morocco. After the North African incursions into Lower Andalusia in 1275, he mediated in the truce established between the Merinid sultan Yusuf and Alfonso X the Wise in 1276. At the end of 1281 or beginning of 1282, he intervened in the pact between the aforementioned Yusuf and Alfonso X, by virtue of which the Merinid sultan would help the Castilian monarch against the rebellious infante Don Sancho. In 1282, the Wise King rewarded Guzmán's services with the villa of Alcalá Sidonia, today Alcalá de los Gazules, which he would exchange that same year for the Donadío de Monteagudo (today a cortijo in the municipality of Sanlúcar de Barrameda). In addition, the king married him to María Alfonso Coronel, a rich woman who would bring to the marriage a very important dowry, consisting of houses in the collation (parish) of Saint Michael in Seville, olive groves of Torrijos (today an estate in Valencina de la Concepción), olive groves of La Robaína (in Pilas), the town of Bollullos, the aceñas (flour mills) on the Guadalete River near Jerez de la Frontera, the vineyard of La Ina (today a rural neighborhood in Jerez de la Frontera) and the vineyard of El Barroso (today a cortijo in Jerez de la Frontera). Later, in 1294, Sancho IV himself resorted to Guzman for the defense of Tarifa, a place threatened by the prince Don Juan, uncle of the monarch, with the help of the Merinids and Nasrids. There took place the famous heroic defense of Tarifa, with the death of the innocent son of Guzman turned into a legend. After the feat of Tarifa, Sancho IV verbally promised him the Lordship of Sanlúcar, whose term included the places and towns of Sanlúcar de Barrameda, Rota, Chipiona and Trebujena. However, it was not he but his son Ferdinand IV who made this grant effective in 1297. With time, Sanlúcar would become the main site of the house. In 1299 he received the grant of the almadraba of Conil and in 1303 the almadraba of Chiclana, whose respective villages he populated. In 1307 he received the Lordship of Vejer de la Frontera, in exchange for Zafra and Falconera, in Extremadura. He also received the Lordship of Marchena and a retention on the rents of Medina Sidonia. At the death of Guzmán el Bueno in the mountains of Gaucín, fighting on the border with the Kingdom of Granada, the dimensions of his lordships and properties in the Sevillian alfoz of Aljarafe, the border area of Huelva, the Lower Guadalquivir and the area of Guadalete, made the House of Guzmán the most important lineage of the high nobility in Andalusia during the Late Middle Ages. However, the house lost part of its original estates due to the marriage dowries and the will of María Alfonso Coronel given in 1330. By these means, her daughter Isabel Pérez de Guzmán, married to Fernán Ponce de León, contributed to the future House of Arcos the Lordship of Marchena, the retention on the rents of Medina Sidonia, the villas of Rota and Chipiona and, it seems, half of Ayamonte. Likewise, another daughter of the marriage, Leonor Pérez de Guzmán, married in 1306 to Luis de la Cerda, bequeathed to the future House of Medinaceli El Puerto de Santa María together with Villafranca, el Alijar and other estates.

Нибла округі

1369 жылы Кастилия королі Генрих II, Хуан Альфонсо Перес де Гусманға, Санлукардың 4-ші лордына, Кастилияның бірінші азаматтық соғысында оның жартылай бауыры Петір I қатыгезбен бірге сақтаған адалдығы үшін Нибла графтығын сыйлады. Бұған қоса, король оны өзінің заңсыз қыздарының біріне үйлендіріп, Энрикес отбасымен байланыстырды, соның арқасында Трастамара үйімен де байланыс орнады, нәтижесінде Кастилия-Леон патшалық үйіне тән қамалдар мен арыстармен шекараланған герб пайда болды. Бұл патшалық отбасынан тыс ақсүйекке берілген алғашқы аумақтық билікке бағынған графтық болды. Кондадо атауын Хуэльва қаласының Нибласынан алды және Нибла қаласы мен оның елді мекендерін қамтыды, атап айтқанда: Тригуэрос және Беас, Росиана, Вильярраса, Лусена, Бонарес, Каланас, Факаниас (қазіргі Вальверде-дель-Камино), Хуан Перестің шаруашылығы (қазіргі Ла-Пуэбла-де-Гусман), Паймого және Эль-Портечуэло, Пена-Альхахе және Кампо-де-Андевало. Бұл үйге жаңа үлкен серпін берді, соған қоса граф 1371 жылы мүліктік және биліктік құқықтарымен бірге, әйелінен мирас қалған және оған қорлық ретінде берілген мүліктерді басқару үшін Мажорат институтын құрды.

Медина Сидония герцогтігі

1440 жылы Иоан II Хуан Альфонсо Перес де Гусманға, 3-ші Нибла графына, Ла Алгаба, Алараз және Эль Вадо де лас Эстакас иелігін Медина Сидонияға алмастырды. 1444 жылы бұл граф Аямонте, Лепе және Ла Редондела иелігін қалпына келтірді, бұл жерлер 1396 жылы одан бөлініп кеткен еді. Сондай-ақ, Иоан II Арагон инфанттарымен туған дағдарыс кезінде, 1441 және 1444 жылдар аралығында 3-ші граф монархты қолдады, нәтижесінде Севилья патшалығы көбінесе оның пайдасына қалды, осы қызметі үшін 1445 жылы Медина Сидония герцогінің құрметімен марапатталды. Бұл атақтың берілуі Нибла графының құрметі герцогтің тұңғыш ұлымен байланысты болды, ол үйдің басшысы ретінде оған ішкі «князьдық» сияқты иелік етуге тиіс еді. 1457 жылы 1-ші герцог, Мединасели әулетінен Мария де ла Сердаға үйленген, корольдің рұқсатымен, өзінің заңды мұрагерлері болмағандықтан, өзінің бастамасы Энрикеге берді. Бұл жағдай үйде екі ұзақ сотқа әкелді. Біріншісі Мединасели үйімен болды, олар Хуэльва вилласын қайтаруды талап етті, өйткені Мария де ла Серда оны некеге қалыңдық ретінде әкелген, бірақ герцогпен балалы болмай қайтыс болды. Қайтару орындалмады және осы себепті 1466 жылы екі үйдің арасында ұзақ қақтығыс туды, ол 1509 жылға дейін аяқталмады. Екінші сот ісі Тереза де Гусманмен, Альба де Листе графинясы және 1-ші герцогтың әпкесімен болды, ол бұрын Гарровильяс де Алконетармен өтелгеніне қарамастан, герцог ұлының заңдылығын жоққа шығарып, 1462 жылы Лепе мен Аямонтенің жартысын талап етті; бұл жерлер 1444 жылы үйдің мүлкі үшін қалпына келтірілген, бірақ 1454 жылы одан қайта бөлінген, 1-ші герцогтың қызы Терезаға беру үшін. Ұзақ талаптардан кейін, 1510 жылы Аямонте ісі шешілді. Кастилияның Генрих IV мен оның жартылай бауыры Альфонсо арасындағы азаматтық соғыстың салдарынан туған тұрақсыздық үйге Гибралтар мен Хименаны қосып, өз аумақтарын кеңейтуге мүмкіндік берді. 1462 жылы Гранададан басып алынған Гибралтар 1467 жылы Альфонсоның үсынысымен үйге өтті, ол Альфонсо XII ретінде билік етті, бұл оның қарсыласы Генрих IV-ке 1469 жылы үкіметті толыққанды қалпына келтіргенде үсынысты қайта бекітуге кедергі болмады. Гибралтардың тартымдылығы, басқа көптеген аспектілердің қатарында, оның командирлік, жабдықтау және гарнизонның әскери шығындарына арналған шамамен 1,500,000 мараведи жылдық патшалық кірісіне ие болғандығында болды, бұл Гранада Корольдігінің түпкілікті жаулауына дейін созылатын еді. 1488 жылы католик монархтары герцогке Гибралтар маркизатын берді, бірақ 1492 жылы ол қайтыс болғаннан кейін олар оны тәж үшін қайтаруға тырысты, бұл мәселе 1501 жылға дейін күмәнде қалды, содан кейін ол түпкілікті қайтарылды. Екінші жағынан, 1456 жылы Гранаданың Насридтерінен басып алынған Химена 1468 жылы Альбуркерк герцогынан алынды, бұл 16 ғасырдың басында аяқталған ұзақ сотқа әкелді, үй қала үшін өтемақы ретінде 6,000,000 мараведи төледі. Осы кезеңде үй Гранада соғысы үшін монархқа ақшалай қарыз берді және басқаларымен қатар Альхама, Малага және Вега-де-Гранада науқандарында әскери қызметтер көрсетті. 1494 жылдың соңында немесе 1495 жылдың басында 3-ші герцог Канар аралдарындағы қант фабрикалары мен жылжымайтын мүлікті әкелген Тенерифеді түпкілікті жаулап алған Адельантадо Алонсо Фернандес де Лугоға қолдау көрсетті. 1497 жылы Педро де Эстопиньян басқарған флот Санлукардан шығып, Фес патшалығымен шекараға жақын Тлемсен патшалығында Мелильяны басып алды. Патшалар герцогты Мелильяның губернаторы және лейтенанты етіп тағайындады және оның кірісінен 4,400,000 мараведилерді сол жердің әскери шығындарына жұмсады. Мелилья Санлукардан Магрибпен жүргізілген саудаға қолдау көрсететін форпост болды, ол діни себептермен тыйым салынғанмен, герцог қазынасы үшін Үндістанмен жүргізілгеннен маңызды болды. 1498 жылы патшалар Гаусин, Бенарраба, Алгатоцин, Бенмаоя және Бенхамахабу иелігін берді, олардың барлығы Серрания де Ронда жерлерінде орналасқан. 1503 жылы үйдің жаңа мүлкі бекітілді және оған Хуэльва, Химена, Сан-Хуан-дель-Пуэрто, дозаво-де-Палос, Оливарес және Виллафранка кірді. 1504 жылы католик Изабелланың қайтыс болуы және оның қызы Жоанна мен оның күйеуі Филипптің Кастилия тағына отырғаны, бұл Фландрияда болған, билік вакуумын тудырды, бұл абыройының патшайымның билігі кезінде жоғалған билікті қалпына келтіру үмітін жаңартты. 1505 жылы 3-ші герцог Хуан Санлукардан Фландрияға елшілік арқылы королеваның әкесі католик Фердинандтың «қатеріне» қарсы Жоанна мен Филиппті қолдауға ұмтылды. Жауабында олар оны «Гранада, Кордова, Хаэн патшалықтарының, Альгарвтардың, Алхесирас қаласының және бүкіл Андалузияның корольдік лейтенанты және бас қолбасшысы» және, бір құжатқа сәйкес, «және Мурсияның» етіп тағайындады; бұл лауазым ешқашан орындалмады. Үй өз аумақтарын кеңейтуде үздіксіз жұмыс істеді. 1506 жылы Мелильяның герцог үкіметі, Гонсало Мариньо де Рибера, Казазаны басып алды және герцог жаңа патшалардан осы атпен маркизат алды. Сонымен қатар, үйдің бес жүз жылдық тарихын жазған тарихшылардың (Медина және Баррантес) айтуынша, патшалар Кастилияға келген кезде герцогқа Гибралтардың жаңа үсынысын жасады, бірақ бұл құжатталмаған. Шындығында, католик Изабелла өсиетімен Гибралтар енді бөлінетін болмайды, бұл герцогқа Филипптің қайтысынан кейін туған жаңа билік вакуумын пайдаланып, күшпен қайтаруға кедергі болмады, өйткені католик Фердинанд Неапольде болды, онда Кастилияға оралуға бір жыл қажет болды. 1506 жылдың ортасында Кордовадағы инквизитор Лусероға қарсы бүлік болды, бұл тамызда корольдың дереу жазалауын және бүлікші Приего графының бес жылдық жер аударылуын тудырды. 3-ші герцог, өз тарапынан, Гибралтарды қоршауға кірісті, оның ұлы Энрике 9 немесе 10 жаста болды. Қоршау екі айға созылды, бірақ қала қарсы тұрды және герцог қазан айының соңында қоршауды көтерді. 1506 жылдың қараша айында Андалузиялық аристократтар, сондай-ақ Месетенос, Андалузиядағы өз мүдделерін кіріп келе жатқан регенттің мүдделерінен қорғау үшін лига немесе конфедерация құрды. Бұл лиганың құрамына Медина Сидония герцогының өзі, Приего графы Педро Фернандес де Кордова, Кабра графы, Севилья архиепископы Диего де Деза және 2-ші Уренья графы Хуан Теллес Гирон кірді. Герцог Хереске екі сәтсіз әрекет жасады және 1507 жылдың мамырында Гибралтарды екінші рет қоршауға алды, ол да сәтсіз аяқталды. 1507 жылдың шілдесінде герцог Севильяға оралды, онда ол күтпеген жерден обадан қайтыс болды, оның орнына 4-ші герцог ретінде ұлы Энрике келді, ол кәмелетке толмаған. 4-ші герцогтың қамқорлығына оның әйелі Леонор Перес де Гусман и Зунига, оның жекжаттысы Педро Гирон, Пер Афан де Рибера, Хуан де Барахона және Антон Родригес Лусеро кірді. Содан бері үй отбасылық одақтардың, шешілмейтін аумақтық даулардың және Андалузиялық аристократияның католик патшасының қайтысынан кейін бастан өткерген саяси тұрақсыздықтың салдарынан туған бірқатар қиындықтарды бастан кешірді. 3-ші герцог Хуан Теллес Гиронмен, 2-ші Уренья графымен, Гусман мен Гирон арасындағы екі неке туралы келісім жасады: Менсия Перес де Гусман Педро Гиронға, 3-ші Уренья графына үйленді, ал болашақ герцог Энрике Мария Теллес Гиронға, сондай-ақ...

In 1440, John II exchanged to Juan Alfonso Perez de Guzman, 3rd Count of Niebla, the Lordship of La Algaba, Alaraz and El Vado de las Estacas for Medina Sidonia. In 1444, this count recovered for the entailed estate of Ayamonte, Lepe and La Redondela, places that had been separated from it in 1396. Likewise, during the crisis that John II had with the Infantes of Aragon, between 1441 and 1444, the 3rd Count supported the monarch so that the kingdom of Seville remained mostly in his favor, a service for which he was rewarded in 1445 with the concession of the Duke of Medina Sidonia. The granting of this title meant that the dignity of Count of Niebla was associated with the Duke's first born son, destined to succeed him as head of the house, in a sort of internal "principality". In 1457, the 1st Duke, married to María de la Cerda, of the House of Medinaceli, established a entailed estate, with the King's permission, in favor of his bastard son Enrique, since he had no legitimate descendants with his wife. These circumstances would generate two long lawsuits in the house. The first one was maintained with the House of Medinaceli that demanded the return of the villa of Huelva, since Maria de la Cerda had contributed it to the marriage in dowry, but had died without having had children with the Duke. The return was not carried out and for that reason, around 1466, a long confrontation arose between both houses that would not end until 1509. The second lawsuit was with Teresa de Guzmán, Countess of Alba de Liste and sister of the 1st Duke, who despite having been previously compensated with Garrovillas de Alconétar, argued the bastardy of the Duke's son to claim half of Lepe and Ayamonte in 1462; places that had been recovered for the entailed estate of the house in 1444 and that had been separated from it again in 1454, to endow another Teresa, daughter of the 1st Duke. After a long period of claims, the Ayamonte lawsuit was settled in 1510. The instability caused by the civil war between Henry IV of Castile and his half brother Alfonso, was used by the house to expand its domains by annexing Gibraltar and Jimena. Gibraltar, which had been conquered from the Grenadians in 1462, passed to the house in 1467 by grant of Alfonso, who reigned as Alfonso XII, which did not prevent his opponent Henry IV to revalidate the grant in 1469 when he fully recovered the government. The attractiveness of Gibraltar resided, among many other aspects, in the fact that it was endowed with an annual royal revenue of approximately 1,500,000 maravedíes, for the military expenses of the commandery, provisioning and garrison, which would last until the definitive conquest of the Kingdom of Granada. In 1488 the Catholic Monarchs granted the Duke the Marquisate of Gibraltar, but upon his death in 1492 they tried to recover it for the crown without success, leaving the matter in suspense until 1501, when it was definitively returned. On the other hand, Jimena, which had been conquered from the Nasrids of Granada in 1456, was taken from the Duke of Alburquerque in 1468, which generated a long lawsuit that concluded at the beginning of the 16th century, with the house paying 6,000,000 maravedís as compensation for the town. During this period the house made monetary loans to the Crown for the War of Granada and provided military services in the campaigns of Alhama, Malaga and the Vega de Granada, among others. At the end of 1494 or beginning of 1495, the 3rd Duke lent his support to the Adelantado Alonso Fernández de Lugo, who definitively conquered Tenerife, which brought the house sugar mills and real estate in the Canary Islands. In 1497 an armada commanded by Pedro de Estopiñán departed from Sanlúcar and occupied Melilla, in the kingdom of Tlemcen near the border with the kingdom of Fez. The kings named the Duke governor and lieutenant of Melilla and made a release on his revenues of 4,400,000 maravedies for the military expenses of the place. Melilla was an outpost that would serve as support to the trade that from Sanlúcar was maintained with Maghreb, which, although it was prohibited for religious reasons, was for the ducal treasury more important than the one maintained with the Indies. In 1498 the kings granted the lordship of Gaucín, Benarrabá, Algatocín, Benamaoya and Benhamahabu, all of them places in the Serranía de Ronda. In 1503 a new entailed estate of the house was approved and included Huelva, Jimena, San Juan del Puerto, the dozavo de Palos, Olivares and Villafranca. In 1504, the death of Isabella the Catholic and the subsequent accession to the throne of Castile of her daughter Joanna and her husband Philip, who were in Flanders, created a power vacuum that rekindled the expectations of the nobility to recover the power lost during the reign of the queen. In 1505 the 3rd Duke Juan threw himself to offer his support to Joanna and Philip, in front of the "threat" of the queen's father Ferdinand the Catholic, by means of an embassy that left Sanlúcar to Flanders. In response, they named him " Royal Lieutenant and Captain General of the kingdoms of Granada, Cordoba, Jaén, the Algarves, Algeciras, with all Andalusia" and, according to a document, "and of Murcia"; position that never came to be exercised. The house continued relentlessly in the expansion of its domains. In 1506, the ducal governor of Melilla, Gonzalo Mariño de Ribera, conquered Cazaza and the Duke received from the new kings the marquisate of the same name. In addition, according to the chroniclers of the house of the five hundred (Medina and Barrantes), when the kings arrived in Castile, they gave the Duke a new grant of Gibraltar, but this is not documented. The truth is that Isabella the Catholic had left in her will that Gibraltar would not be alienated anymore, which was not an obstacle for the Duke to try to recover it by force, taking advantage of the new power vacuum after the unexpected death of Philip the Handsome in 1506, since Ferdinand the Catholic was in Naples from where it would take a year to return to Castile. In the middle of 1506 the disturbances of Cordoba against the inquisitor Lucero took place, which provoked the immediate repression from the King in August and the five years banishment of the rebellious Marquis of Priego. The 3rd Duke, for his part, proceeded to the siege of Gibraltar, in front of which his son Enrique was 9 or 10 years old. The siege lasted two months, but the city resisted and the Duke lifted the siege at the end of October. In November 1506, the Andalusian nobles, as well as the Meseteños, filed a lawsuit by which they formed a league or confederation to defend their interests in Andalusia against those of the incoming regent. This league was formed by the Duke of Medina Sidonia himself, the Marquis of Priego Pedro Fernández de Córdoba, the Count of Cabra, the Archbishop of Seville Diego de Deza and the 2nd Count of Urueña Juan Tellez Girón. The Duke made two unsuccessful attempts on Jerez and a second siege of Gibraltar, in May 1507, which was also unsuccessful. In July 1507, the Duke returned to Seville where he died unexpectedly of the plague, and was succeeded as 4th Duke by his son Enrique, a minor. The 4th Duke was left under the guardianship of his stepmother Leonor Pérez de Guzmán y Zúñiga, his brother in law Pedro Girón, Per Afán de Ribera, Juan de Barahona and Antón Rodríguez Lucero. From then on the house went through a series of vicissitudes caused fundamentally by the contracted family alliances, the territorial lawsuits pending resolution and the political instability that the Andalusian nobility was going through before the return of the Catholic King. The 3rd Duke had arranged with Juan Téllez Girón, 2nd Count of Urueña, a double marriage between Guzmans and Girones: Mencía Pérez de Guzmán married Pedro Girón, 3rd Count of Ureña, and the future Duke Enrique would marry María Téllez Girón, also known as María de Archidona, when they reached the appropriate age. With the return of the Catholic King to Castile in mid 1507 to take charge of the regency, the Castilian nobility was once again subjected to the royal power. However, the Andalusian nobility would not do so until mid 1508. The entry into the family of Pedro Girón, tutor of the 4th Duke, who was weak and a minor, meant from the beginning a confrontation with Ferdinand the Catholic. The Aragonese monarch intended to marry his granddaughter Ana of Aragon, daughter of Alfonso, extramarital son of King Ferdinand and Archbishop of Zaragoza, to Duke Enrique. Pedro Girón, opposed to this marriage, lied to the king telling him that the duke and his sister María of Archidona were already married. The monarch, unaware that Girón was lying, expressed his displeasure at this marriage, which had not had royal consent. Girón, cunningly, rushed to take the two children to Medina Sidonia where he married them secretly. The king, from Seville, asked Pedro Girón for the fortresses of Sanlúcar, Vejer and Huelva, who replied that he should deal directly with the duke, who was already married and lord of his estates. Such conduct was considered rebellion by the king. Pedro Giron was banished to Portugal, taking with him the child duke as collateral. The king proceeded to take all the villas and fortresses of the duke's estate. Niebla, by orders given by Girón before leaving for exile, resisted the king, so the town suffered the assault of the royal troops in November 1508, which caused a popular massacre remembered for its crudeness. After this, the king did not suppress the ducal estates, but appointed the archbishop of Seville Diego de Deza, Per Afán de Ribera and Dr. Lillo as governor; the suppression of the manor would have confronted him with the entire noble estate. The seizure by the king of the estates of the house left its members in a difficult economic situation. Nevertheless, the king authorized the governors of the lordship to release the amount of money sufficient for the fulfillment of Duke Juan's will and the resolution of the territorial lawsuits, paying 10,000,000 maravedíes to the House of Medinaceli in compensation for Huelva in 1509, and paying 34,000,000 to the Count of Alba de Liste for Ayamonte and Lepe in 1510. The house and the king ended up ingratiating themselves, and in 1512 the royal pardon arrived. Both the 4th Duke and Pedro Girón returned from Portugal. On their return they accepted the king at court and established their residence in Osuna, where the duke died in January 1513, childless and leaving his sister Mencía de Guzmán (at that time Pedro Girón's wife) as his universal heir. Naturally, the will was contested and Alonso, the legitimate heir, asked for help from the king, who married him in 1513 to his granddaughter Ana of Aragon by proxy, since both were minors. During Alonso's minority, the widowed Duchess Leonor governed the states of the house until her death in 1515. At the end of that year the wedding between Alonso and Ana took place in Plasencia. Alonso was to be considered "mentally ill and impotent" and in 1518, Charles I agreed to transfer the title to his brother Juan Alonso, marrying him to his sister in law after the relevant annulment of the previous marriage. The new duke served the Emperor in the War of the Communities of Castile, keeping the kingdom of Seville faithful and placing his brother Pedro, 1st Duke of Olivares, at the head of the Andalusian troops when María Pacheco surrendered in Toledo. Precisely this Pedro de Guzmán inaugurates the House of Olivares, one of the minor branches of the house, which will havemuch prominence in the history of Spain in the figure of the Count Duke of Olivares.

"Андалусия теңіздері мен жағалаулары" бас капитаны.

1581 жылы 7-ші герцог Алтын жүнді орденінің рыцары атанды және Ломбардияның Бас генералдары болып тағайындалды. 7-ші, 8-ші және 9-шы герцогтар Океан теңізі мен Андалусия жағалауларының Бас генералдары қызметін атқарды.

Андалусиядағы көтеріліс.

Үйдің құлдырауы 1641 жылғы Андалусиялық тәуелсіздікке бағытталған қастандықтан кейін басталды, оны 9-шы герцог жетектеген деген болжам бар. Алайда, бұл қастандық оған қарсы, үйдің екінші тармағының өкілі Оливарес графы-герцогы ұйымдастырған болуы мүмкін. Осының салдарынан 9-шы герцог 1645 жылы Санлукар билеу құқығынан айырылып, жер аударылды, ал Океан теңізінің Капитандық генералдігі Мединацели әулетіне өтті.

Перес де Гусманнан Альварес де Толедоға дейін: Инкорпорацияланған үйлер.

1779 жылы үй басшылығы Виллафранка-дель-Бьерсо үйіне көшті. Медина-Сидонияның 14-ші герцогы Педро де Алькантара Перес де Гусман-и-Пачеко ұрпақтары болмай қайтыс болғаннан кейін, оның екінші туысы Хосе Альварес де Толедо-и-Гонсага, Виллафранканың 11-ші маркизі мұрагерлік құқығына ие болды. Ол да ұрпақтары болмай қайтыс болғандықтан, үйдің варониясы оның бауыры Франсиско де Борха Альварес де Толедо-и-Гонсагаға өтті. Бұл құрамға Vélez, Paternò және Martorell үйлері де кірді.

Fundación Casa Medina Sidonia қоры

Қазіргі уақытта үйдің басшысы Леонсио Алонсо Гонсалес де Грегорио и Альварес де Толедо. 21-ші герцогиня Луиза Изабель Альварес де Толедо и Мора «Archivo de la Casa» (Үй архиві) каталогын жасады және Санлукар де Баррамедадағы герцогтік сарайда «Fundación Casa Medina Sidonia» (Медина Сидония үйі қоры) құрды. Ол 2008 жылы қайтыс болғаннан кейін, қор президенттігі Лилиан Дальманға өмір бойына берілді, бірақ оның балалары қорды қайта құруды талап етуде, себебі олардың анасының өмір бойы оған сыйға берген мүлігі, оның барлық мүлкінің көп бөлігі, олардың мұрагерлік құқықтарын қанағаттандыру үшін қысқартылуы керек, мұрагерлерге Испания азаматтық кодексінде белгіленген пропорцияда тиіс құқықтарын төлеу үшін қысқартылуы тиіс, мемлекет мүдделеріне зиян келтірмей және «Bien de Interés Cultural» (Мәдени маңызы бар мүлік) мәртебесін ескере отырып (соның салдарынан бөлінбеушілік принципі сақталуы керек), бұл 21-ші герцогиняның мұрасына әсер етеді.

Басқа мүшелері

Үйдің басқа мүшелері де тарихта ерекше рөл атқарды, мысалы, Испанияның Филипп IV-нің анасы Конте-Дуке де Оливарес және Португалияның королевасы және регенті Луиза де Гусман. Сондай-ақ, отбасында екі Үндістан Патриархы болды: 7-ші герцогтың ұлы Алонсо Перес де Гусман және 8-ші герцогтың немересі Антонио Перес де Гусман. Дегенмен, Андалусиялық Гусман тегін бөліскен, бірақ туыстығы дәлелденбеген тарихи тұлғалар да бар, мысалы, үйдің қамқоршысы саналатын Әулие Доминик де Гусман, Педро Нунес де Гусман, кейде Кастилияның Аделантадо Майоры, кейде Андалусияныкі деп айтылады, және Гусман эль Буэноның әкесі деп есептеледі, сондай-ақ Кастилияның Альфонсо XI-нің сүйіктісі Элеонора де Гусман.

Басқа ақсүйек үйлермен қарым-қатынасы

Өзінің тарихы бойына Медина-Сидония үйінің мүшелері көптеген әулеттермен және ақсүйек үйлермен байланысты болды, соның ішінде Мединасели, Аркос, Энрикес (Кастилияның Генрих II-нің туыстары), Алкала, Аямонте, Осуна, Браганза, Зуньига, Арагон, Мендоза, Лерма үйлері.

Медина-Сидония герцогтары патшалық тегін мұра еткен, себебі көптеген басқа да желілердің ішінде 16-шы Медина-Сидония герцогы Франсиско де Боржа Альварес де Толедо и Гонзаганың анасы Мария Антония Гонзага и Карациоло, Эсте үйі арқылы, Филипп II-нің қызы Карл Эммануэльге үйленген Микаэла Каталинадан тараған.

Үй шаруашылығы

Үйдің экономикасы негізінен ауыл шаруашылығына, мал шаруашылығына, балық аулауға және саудаға құрылған. Алжарафе, Төменгі Гуадалкивир, Херес даласы және Медина-Сидонияның альфозындағы жерлерінде бидай, зәйтүн және жүзімнің (Жерорта теңізі үштігі) және бау-бақша өнімдерін өсірді. Мал шаруашылығы саласында Нибла және Андевало округтерінің кең жайылымдарын пайдаланды. Барбате, Конил және Чикланадағы туннель балық аулау құрылғыларына, тұз кендеріне және Санлукардағы Альмонаға иелік етті. Санлукар порты арқылы Солтүстік Еуропа, Солтүстік Африка және Үндістанмен сауда жасады, туннель, шарап, гранат, май, сабын экспорттады және герцогтық келісімшарт үйі арқылы, сондай-ақ герцогтық кеден арқылы Санлукар портының альможарифасын жинау арқылы импорттан және аталған порттың барлық сауда айналымынан пайда тапты. Хуэльва қаласындағы графтар сарайы, Севильядағы Медина-Сидония сарайы (қазір бұзылған), Сантипонседегі Сан-Исидоро-дель-Кампо монастыры, Санлукардағы Доминикас-де-Мадре-де-Диос монастыры, Санлукардағы Санто-Доминго монастыры, Санлукардағы Коронадалған Каридад Анамыздың киелі орны, Санлукардағы Ла-Мерсед монастыры, Сантьяго қамалы, Нибла, Тригуэрос және Барбате қамалдары, Захара-де-лос-Атунес қамалы және Хадраса сарайы және тағы да көптеген иеліктері болды. Кескіндеме және мүсін жасау саласында Франсиско Хуанете мен Франсиско де ла Гандараға тапсырылған жұмыстар ерекше көзге түседі. Сондай-ақ, Луис Санчес және Жак де Упарк, сондай-ақ соңғысының ұлдары Хуан мен Педро жасаған күміс бұйымдары да маңызды. Әдебиетте Гусман эль Буэноның Тарифадағы ерлігі туралы көптеген еңбектер жазылған, олардың ішінде Томас де Ириарте жазған еңбек бар. Сервантеске жатқызылатын, Кадиске герцог Мединаның кіруіне арналған сонет 7-ші герцогқа арналған. Гонгора Нибла графына арнап "Полифемо мен Галатея жырлары" атты шығармасын жазды.