Кіріспе
Итальяндық фашистік саяси партия Республикалық фашистік партия (PFR) – Италияда Бенито Муссолини басқарған, Орталық және Солтүстік Италияны неміс оккупациясы кезінде Италия Социалдық Республикасының жалғыз заңды өкілі болған саяси партия. PFR Ұлттық фашистік партияның мұрагері болды, бірақ 1922 жылға дейінгі ерте радикалды фашизм мен монархияға қарсылықтың ықпалында болды, себебі оның мүшелері король Виктор Эммануэль III-ні одақтастарға капитуляция туралы келісімге қол қойғаннан кейін сатқын деп есептеді.
The Republican Fascist Party (, PFR) was a political party in Italy led by Benito Mussolini during the German occupation of Central and Northern Italy and was the sole legal representative party of the Italian Social Republic. The PFR was the successor to the National Fascist Party but was more influenced by pre 1922 early radical fascism and anti monarchism, as its members considered King Victor Emmanuel III to be a traitor after his signing of the surrender to the Allies.
Тарих
Нацистер жасаған Гран-Сассо шабуылы Мюссолиниді босатып алғаннан кейін, 1943 жылдың 13 қыркүйегінде Ұлттық фашистік партия (ҰФП) Республикалық фашистік партия (РФП) ретінде қайта жаңғыртылды. Оның хатшысы Алессандро Паволини болды. Немістердің күшті бақылауына байланысты партияның Сало Республикасы аясындағы күші әрқашан өте шектеулі болды. Осы кемшілікті жою үшін партия әлі де фашизмге көзқарасы ортақ халықтың аз топтарының қолдауын алуға тырысты. Неміс бақылауындағы провинцияларда ол әкімшілік, көмек және саяси деп аталатын үш бөлімге бөлінді. 1943 жылдың қазан айының басында "Ұлттық фашистік көмек" деп аталған Көмек бөлімі құрылды. Партия жетекшілерінің пікірінше, Көмек бұрынғы Ұлттық фашистік партияның белсенділері мен еріктілерінің күшті құрамының жалғасы болуы керек еді. Ал MSI, РФП және ҰФП-нің мұрагері саналды. MSI-ді Сало Республикасының Ұлттық Республикалық Армиясының бұрынғы фашистік басшылары мен қатысушылары құрды. Партия фашистік доктринаны жаңартуға және оны көбірек қоңыр және жетілдірілген бағытта қайта қарауға тырысты. 1944 жылдың сәуіріне дейін ол Римдегі РФП ұйымын басқарды, содан кейін ұлттық партия ұйымының хатшысының орынбасары болып тағайындалды.
Идеология
ПФР жаңа партияны 1922 жылға дейінгі радикалды фашизммен қайта байланыстыруға тырысты. Бұл әрекет 1922 жылы Муссолини билікке келгеннен кейін ысырапқа жіберілген фашистік "Ескі гвардияның" бір бөлігін өз талқысына тартты. Жаңа партияның ішінде бөлініс болды, түрлі ішкі бағыттар Муссолинидің қолдауын алу үшін бәсекелестікке түсті. PFR ертедегі революциялық фашистік сөздердің кейбірін қайта жаңғыртқанмен, ол фашистік қозғалыстың ертедегі антиклерикалық көзқарастарына оралмады. Сонымен қатар, партия итальяндық ұлтшылдықтың, антисемитизмнің, антилиберализмнің, антикоммунизмнің, антикапитализмнің, монархияға қарсылық және республикашылдықтың революциялық формасын ұсынды.