Винченцо Карафа: Итальяндық иезуит және рухани жазушы
Vincenzo Carafa
Винченцо Карафа (1585-1649) – итальянец-иезуит, 7-ой Генерал Общества Иисуса. Философ, провинциал, духовный писатель. Биография и роль в истории ордена.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итальяндық иезуит діни қызметкері (1585–1649)
Italian Jesuit priest (1585–1649)
Винченцо Карафа (5 мамыр 1585 – 6 маусым 1649) – итальяндық иезуит діни қызметкері және рухани жазушы, Иса қоғамының жетінші Бас басшысы болып сайланды.
Vincenzo Carafa (5 May 1585 – 6 June 1649) was an Italian Jesuit priest and spiritual writer, elected the seventh Superior General of the Society of Jesus.
Өмірбаян
Карафа Неаполь корольдігінің Андрия қаласында (қазіргі Италия) Монторио графтарының отбасында және Папа IV Павелдің туысы ретінде дүниеге келген. Ол 4 қазан күні 1604 жылы Иса қоғамына қосылды және генерал сайланған кезде алпыс жаста болды. Ол сайланғаннан кейін төрт жыл өткен соң қайтыс болды. Бұрын ол философиядан сабақ беріп, Неапольдегі Иса қоғамының бас үйін басқарған, ал генерал сайланған кезде провинциал болған. 1635 жылы ол өзінің «Мирраның шоғы» (Fascetto di Mirra) атты еңбегін жариялады, ол бірнеше тілге аударылды. Ол «Алойзий Сидерей» деген атпен жазған, сайлауға дейін «Көктем жолы» (Cammino del Cielo), «Көктеме азаматы» (Cittadino del Cielo), «Жердегі саяхатшы» (Il Peregrino della terra), «Христиан адамының идеясы» (Idea Christiani hominis) және «Серафин» (Il Serafino) сияқты бірнеше аскетикалық еңбектердің авторы. Жеке хаттардан басқа, Бас Басшы ретінде оның жазған жалғыз хаты – барлық иезуиттерге арналған «Қоғамның бастапқы рухын сақтау жолдары» (De mediis conservandi primævum spiritum Societatis) деген хат. 1648 жылы Карафа Италияда көшпелі уағызшы болып жүрген қырық жастағы Даниелло Бартолиді Римдегі Каса Профессаға шақырды және оны Иезуит орденінің ресми тарихшысы қызметіне бекітті. Оның «Иса қоғамының тарихы» (Istoria della Compagnia di Gesù) атты еңбегінің фолио томдары 1650 жылы жарық көре бастады. Бартоли 1649 жылы Карафаның қайтысынан кейін көп ұзамай Неапольдік генералдың өмірбаянын жазып, жариялады. Онда 1646 жылы Капри аралының жанындағы дауыл кезінде Бартолидің кемесі апатқа ұшыраған эпизод және Неапольде оның жазылуы туралы айтылады.
Carafa was born in Andria in the Kingdom of Naples (modern day Italy), of the family of the Counts of Montorio, and a relative of Pope Paul IV. He entered the Society of Jesus on 4 October 1604, and was sixty years of age at his election as general. He died four years after. He had taught philosophy and governed the principal house of the Society at Naples, and was provincial at the time of the election to the generalship. In 1635 he had published his Fascetto di Mirra (Bundle of Myrrh), which has been translated into several languages. He is the author of several other ascetical works, such as Cammino del Cielo, Cittadino del Cielo, Il Peregrino della terra, Idea Christiani hominis, and Il Serafino, all previous to his election. He wrote under the name Aloysius Sidereus. Besides personal correspondence his only known writing as Superior General was his letter addressed to all Jesuits: De mediis conservandi primævum spiritum Societatis (The means of preserving the primitive spirit of the Society). In 1648 Carafa called the forty year old letterato Daniello Bartoli from his itinerant activities as a preacher around Italy to the Casa Professa (Rome) and a permanent position there as the official historian of the Jesuit order. The folio volumes of his Istoria della Compagnia di Gesù began to appear in 1650. Bartoli soon after Carafa's death in 1649 wrote and published the biography of the Neapolitan general. It includes the 1646 episode of Bartoli's shipwreck in a storm off Capri and his recuperation in Naples.