Palaeotherium: Еуропадағы жойылған сүтқоректілер туысы. Геологиялық дәуірде өмір сүрген, жылқыға жақын туыс емес, бірақ оған ұқсас жануарлар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрып кеткен сүтқоректілер туысы
Extinct genus of mammals
Палеотерий (көне грек тілінде "ескі жануар") – Еуропаның орта эоценнен ерте олигоценге дейінгі кезеңдерінде белгілі болған, құрып кеткен перисодактил тұяқтылар туысы. Француз табиғаттанушысы Жорж Кувье 1804 жылы алғаш рет сипаттаған Палеотерий палеоген сүтқоректілерінің ең алғашқыларының бірі болды.
Palaeotherium (Ancient Greek for 'old beast') is an extinct genus of perissodactyl ungulate known from the Mid Eocene to earliest Oligocene of Europe. First described by French naturalist Georges Cuvier in 1804, Palaeotherium was among the first Paleogene mammals to be described.
Таксономия
Palaeotherium Palaeotheriidae туысына жатады, бұл топ екі кіші туыстан құралған: Palaeotheriinae – Palaeotherium-ды, ал Plagiolophinae – жақын туыс Plagiolophus-ты қамтиды. Кейде қазіргі жылқылардың алдындасы деп есептелгенмен, палеотерлер қазір Equidae туысымен бауырлас таксон болып саналады, бірақ олардың бір тектік желісінің бөлігі емес. Palaeotherium-ға жататын түрлер мен түршелері әлі де даулы мәселе, себебі туыстың ішінде түрлердің көптелуіне байланысты. Түрлер мен түршелер көбінесе тіс және бас сүйегінің ерекшеліктеріне сүйене отырып жіктеледі.
Palaeotherium belongs to the family Palaeotheriidae, a group proposed to consist of two subfamilies, the Palaeotheriinae representing Palaeotherium and the Plagiolophinae containing the closely related Plagiolophus. Although at times proposed to be ancestral to modern horses the palaeotheres are now considered a sister taxon to the Equidae, and not part of the same lineage. The species and subspecies referable to Palaeotherium are a subject of debate, due in part to the diversity of species within the genus. Species and subspecies are mainly assigned based on dental and cranial characteristics.
Сипаттама
Палеотерийлер – өсімдіктермен қоректенетін перисодактилдердің алуан түрлі туысы, олардың мөлшері үлкен аттың мөлшеріндегі *Палеотерий магнумнан* иық сүйегінен биіктігінен бастап, *Палеотерий минус* сияқты кішкентай түрлерге дейін өзгереді. *Палеотерий* туысының орташа биіктігі иықтан шамамен болады. Бас сүйегінен кейінгі дене бөлігі салыстырмалы түрде берік, аяқтары ұзын, алдыңғы және артқы аяқтары үш саусақты. Алдыңғы аяқтары артқы аяқтарына қарағанда пропорционалды түрде ұзын. Ұзын, бірақ берік тарсалдық және карпальдық сүйектер осы туыстың жылдам қозғалысқа бейімділігін көрсетеді. Жатыр мойын омыртқалары да созылған, әсіресе *P. magnum* түрлерінде, бұл *Палеотерийге* салыстырмалы түрде ұзын мойын сыйлайды. *Палеотерийдің* тістері селенолофодонтты, жоғары тажы бар. Бұл туыс *P. medium* сияқты ерте түрлерден бастап, *P. muehlbergi* және *P. magnum* түрлерінде одан әрі дамыған, молярға ұқсас премолярлардың көбею тенденциясын көрсетеді. *Палеотерийдің* бас сүйегі жылқы бас сүйегіне ұқсас, бірақ бас сүйегі әлдеқайда қысқа, ал көз ұялары алдыңғы жағына қарай орналасқан. Бұл, ішінара, уақытша бұлшықеттерінің жақсы дамуына байланысты, ол уақытша шұңқырлардың ұзаруын қажет етеді. Жорж Кувье бастапқыда *Палеотерийді* тапирдің бір түрі ретінде сипаттаған, сондықтан *Палеотерий* көбінесе тапирге ұқсас жануар ретінде бейнеленген. 19 және 20 ғасырлардағы реконструкциялар, ең танымалдары Кристалл Палас паркінде, *Палеотерийді* тапирлердегідей қысқа тұмсықпен бейнелеген. Мұндай реконструкциялар қазір қате деп есептеледі, себебі *Палеотерий* тапирлерге тән емес, ерекше қаңқалық ерекшеліктерге ие, мысалы, ұзын аяқтар, салыстырмалы түрде тік және ұзын мойын, ал артқы аяқтарынан ұзын алдыңғы аяқтар. Сонымен қатар, мұрын сүйектері артқа жылжыған болса да, тапирлерде байқалатын тұмсыққа арналған мұрын аймағында ешқандай арнайы құрылым жоқ. Окапи оған жақын туыс болар еді.
Palaeotherium was a diverse genus of herbivorous perissodactyl exhibiting a wide range of sizes from the large horse sized Palaeotherium magnum at over tall at the shoulder to diminutive species such as Palaeotherium minus. The average species of Palaeotherium stood at c. tall at the shoulder. Post cranially Palaeotherium was relatively robust with long legs and three toed fore and hindfeet. The forelimbs were proportionally longer than the hindlimbs. Elongated but robust tarsal and carpal bones indicate a cursorial locomotion for the genus. The cervical vertebra are also elongate, and particularly so in P. magnum, giving Palaeotherium a relatively long neck. Palaeotherium exhibits a selenolophodont dentition, with high crowned cheek teeth. The genus shows a trend for increasingly molariform premolars, beginning with early species such as P. medium and developing further in P. muehlbergi and P. magnum. Palaeotherium possessed a skull with a vaguely similar shape to that of a horse, although the skull was much shorter with the orbits in a more anterior position. This is partly due to the greater development of the temporal muscles, which required longer temporal pits. Georges Cuvier originally described Palaeotherium as a kind of tapir, and as such, Palaeotherium was popularly reconstructed as a tapir like animal. 19th and 20th century reconstructions, most famously those at Crystal Palace Park, depicted Palaeotherium with a short trunk like that seen in tapirs. Reconstructions of this nature are now considered erroneous with Palaeotherium exhibiting a suite of distinct skeletal characteristics to Tapirs, such as more elongated legs, relatively long upright necks, and longer forelimbs than hindlimbs. Furthermore, although the nasal bones are set back, there is no specialization of the nasal area for proboscis like that observed in tapirs. A closer post cranial would be the okapi.
Палеонтология
Палеотерийдің қазбалары Еуропаның Франция, Испания, Португалия, Германия, Швейцария, Ұлыбритания және Грекиясы аумағындағы Орта эоцен және Олигоценнің ерте кезеңдеріне жататын шөгінділерде табылды. Palaeotherium magnum – осы туыстың типтік түрі алғаш рет Монмартр гипсокарпаты мен Париждегі Бутт Шомонттың қазбалары негізінде сипатталды. Содан бері Францияның әртүрлі аймақтарында, оның ішінде Фосфориттер дю Кверси, Ла Дебрюж, Обрелонг және Эскамптарда қазбалар жиналды. Ұлыбританияда Палеотерий материалдары Хэмпшир алабында табылған, ол жақын туысқан палеотер Плагиолофуспен бірге кездеседі. P. magnum, P. medium, P. curtum және P. muehlbergi-нің оқшауланған тістері, сүйектері және сирек кездесетін буындармен байланысқан материалдары Приабоннан Рупельге дейінгі Солент тобының жағалау жазықтарындағы шөгінділерден тұрақты түрде жиналады, олар Уайт аралының солтүстік жағалауында және Гэмпширдегі Хордл жартасында орналасқан. Бартония кезеңіне жататын сирек және сәл көне материалдар Дорсеттегі Крикбарроу әктас көлінен, сондай-ақ Бартон жартасындағы Бартон тобының теңіз шөгінділерінен және Хэмпширдегі Элмордан жиналды. 2010 жылы 19-ғасырдың ортасында Фракиядағы Балук Кеуиден жиналған жұптұяқтылардың бас сүйектерін қайта қарау нәтижесінде сүйектердің палеотерге жататыны анықталды. Сүйектер Palaeotherium sp., cf. P. magnum деп белгіленді. Балук Кеуиде палеотерий қазбаларының табылуы – бұл туыстың ең шығысқа қарай табылған жері және бұрын Батыс Еуропамен шектелген деп есептелген палеотерийдің географиялық ареалын кеңейтеді.
Fossils of Palaeotherium have been found across Europe in Middle Eocene early Oligocene strata in France, Spain, Portugal, Germany, Switzerland, the United Kingdom and Greece. Palaeotherium magnum the type species of the genus was first described based on fossils from the Gypsum of Montmartre and the Buttes Chaumont in Paris, since then fossils have been collected at a variety of sites across France including the Phosphorites du Quercy, La Debruge, Aubrelong and Escamps. In the United Kingdom Palaeotherium material has been found in the Hampshire Basin, occurring alongside the closely related palaeothere Plagiolophus. Isolated teeth, bones and rare articulated material of P. magnum, P. medium, P. curtum and P. muehlbergi have been regularly collected from the Priabonian to Rupelian coastal plain sediments of the Solent Group, exposed along the northern coastline of the Isle of Wight and at Hordle Cliff in Hampshire. Rarer and slightly older material dating to the Bartonian has also been collected from the lacustrine Creechbarrow Limestone in Dorset, and in the shallow marine sediments of the Barton Group at Barton Cliff and Elmore in Hampshire. In 2010 a reassessment of perissodactyl post cranial material collected in the mid 19th century from Balouk Keui in Thrace revealed the bones to belong to a Palaeothere. The bones were attributed to Palaeotherium sp., cf. P. Magnum. The discovery of Palaeotherium fossils at Balouk Keui constitutes the easternmost record of the genus and greatly extends the known biogeographical range of Palaeotherium, previously considered to be limited to western Europe.
Палеобиология
Палеотерий – Еуропаның соңғы эоцен дәуіріндегі салыстырмалы түрде ірі шөпқоректі жануар. Пропорционалды түрде ұзын алдыңғы аяқтары, созылған мойны (әсіресе P. magnum түрінде) және биік тәжді тістері Палеотерийдің төмендегі бұталар мен жер бетіндегі жұмсақ жемістер мен жапырақтарды жеген браузер болғанын көрсетеді. Ең ірі түрі P. magnum 2 метрге дейін биіктіктегі бұталарды шағып жеуге қабілетті болған. Бұл бейімделулер Палеотерийдің орманды немесе кем дегенде жартылай орманды орталарды ұнатқанын көрсетеді. Палеотерийлер шамамен 33,6 миллион жыл бұрын болған Гранде-Купюр кезінде жойылып кетті, бұл олигоценнің басындағы маңызды фауналық өзгеріс оқиғасы, ол Еуропаның соңғы эоцен дәуірін сипаттайтын көптеген сүтқоректілер тобының жойылуына әкелді. Климат салқындап, құрғаған кезде олигоценнің басталуымен Азиядан келген иммигрант таксондар Еуропаға тарады, олардың ішінде антракотерлер, энтелодонттар және риноцеротидтер болды. Бұл топтар өзгерген климат жағдайларына жақсы бейімделген болуы мүмкін және эоценнің соңғы кезеңіндегі фауналардың көп бөлігін жылдам алмастырды. Палеотерийлердің жойылуынан бос қалған экологиялық орындарды Ронзотерий сияқты риноцеротидтер басып алған болуы мүмкін. Гампшир бассейнінің Солент тобындағы фацилер Палеотерийдің жағалаудың төменгі жазықтарында, маусымдық су тасқынына ұшырайтын ылғалды жерлер мен көлдерде, су тасқыны ормандары бар аймақтарда мекендегенін көрсетеді.
Palaeotherium was a relatively large herbivore for Late Eocene Europe. Proportionally longer forelimbs, an elongated neck (especially evident in P. magnum), and high crowned teeth suggest Palaeotherium is likely to have been a browser, with a diet of soft fruit and leaves taken from low hanging vegetation and ground level. The largest species P. magnum may have been capable of browsing at heights of up to 2m. These browsing adaptions indicate Palaeotherium may have had a preference for wooded or at least semi wooded habitats. Palaeotherium became extinct during the Grande Coupure c.33.6 million years ago, an important faunal turnover event in the early Oligocene that saw the extinction of many of the mammal groups that typify Late Eocene Europe. As climatic conditions cooled and dried at the onset of the Oligocene immigrant taxa from Asia dispersed into Europe, including anthracotheres, entelodonts, and rhinocerotids. These groups may have been better adapted to the changed climatic conditions and rapidly replaced most of the components of the Late Eocene faunas. The ecological niches left vacant by the extinction of the Palaeotheres were likely assumed by rhinocerotids such as Ronzotherium. The facies represented in the Solent Group of the Hampshire Basin indicate Palaeotherium was residing on a low lying coastal floodplain, with areas of seasonally inundated wetlands and lakes, with floodplain forests.