Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бұрынғы епископтық
Former bishopric
Лавант епархиясы (сондай-ақ Лавантал, Лавантина) 1228 жылы Каринтияның Лавант аңғарында құрылған Зальцбург архиепархиясының суфрагандық епархиясы болды. 1859 жылы епископтық орын қазіргі Словениядағы Мариборға (Марбург ан дер Драу) көшірілді, ал Каринтия приходтары Гурк епархиясына өтті. Епархия Марибор епархиясы (Словениядағы Марбург) болып өзгерді, Зальцбург шіркеулік провинциясынан бөлініп, 1962 жылдың 5 наурызында Любляна архиепискобының суфрагандығына бағынды. Марибор епискобы Лавант епискобы деген қосымша атақты сақтап келді. 2006 жылдың 7 сәуірінде Марибор епархиясы архиепархия деңгейіне көтерілді. Лавант епископтары «князь-епископ» (Fürstbischof) атағын алғанмен, бұл тек құрметті атау болды және олар өздігінен билік ететін князь-епископтыққа (Hochstift) толыққанды билікке ие князь-епископтар сияқты болған емес. Олар тек өз епархияларында басқа қарапайым епископтар сияқты діни басшылықты жүзеге асырды және осы себепті Императорлық диетада орын мен дауыс құқығына ие болған жоқ.
The Diocese of Lavant (also Lavanttal, Lavantina) was a suffragan bishopric of the Archdiocese of Salzburg, established in 1228 in the Lavant Valley of Carinthia. In 1859 the episcopal see was re assigned to Maribor (Marburg an der Drau) in present day Slovenia, while the Carinthian parishes passed to the Diocese of Gurk. The diocese became the Diocese of Maribor (Marburg, in Slovenia), separated from the Salzburg ecclesiastical province, and became a suffragan of the Archbishop of Ljubljana on 5 March 1962. The Bishop of Maribor kept the additional title of Bishop of Lavant. On 7 April 2006 the Diocese of Maribor was elevated to an archdiocese. While the bishops of Lavant bore the title of prince bishops (Fürstbischof), this was purely honorary and they never became full fledged prince bishops with secular power over a self ruling prince bishopric (Hochstift), unlike the majority of the bishops in the Holy Roman Empire. They only exercised pastoral authority over their diocese like other ordinary bishops and for that reason, they did not have seat and vote in the Imperial Diet.
Тарих
Епископтық епархияның алғашқы орталығы Каринтияның шығыс бөлігінде Лавант өзенінің аңғарында орналасқан. Дәл осы жерде, Санкт-Андра приходында, Зальцбург архиепископы Эберхард II 1212 жылғы 20 тамызда Рим папасы Иннокентий III және Киелі Рим императоры Фридрих II-нің келісімімен коллегиялық шіркеу құрды. Оның тұрақты канондары Святой Августин ережесін ұстанды; мүшелері Зальцбург соборының тарауынан таңдалды. 1223 жылы Зальцбург архиепископы Рим папасы III Гонорийден Санкт-Андрада епископтық құруға рұқсат сұрады, себебі бұл жердің тым алыс екені және сонда саяхаттау қиын болды. Папа архиепископтың өтінішін комиссия мүшелері қарап, келісім бергеннен кейін, Эберхард 1228 жылғы 10 мамырда негізін қалау туралы жарлық жасады, осы арқылы ол және оның мұрагерлері епископтық тақты мәңгілікке иеленді. Ол өзінің сарайлық капелланы Ульрихті (1257 жылы қайтыс болды) алғашқы суфраган епископы етіп тағайындады, ол бұрын Штирия герцогтығындағы Хаус-им-Энншталде дін қызметкері болған. Санкт-Андрей шіркеуі епархияның соборы болды. Жаңа епископтық құрылтайдың жарлығында нақты шекаралар белгіленбеді. 1280 жылы Зальцбург архиепископы Фридрих II-нің жарлығында Каринтия мен Штирияда орналасқан он жеті приход Лавантқа қарасты деп көрсетілді; епархияның аумағы өте шағын болды, бірақ епископтар кейбір шашыраңқы аудандар үшін Зальцбург архиепископтарының бас викариі (епархиялық орынбасары) міндетін де атқарды; сондай-ақ, олар жиі Фахристегі Вицедомин (епископтың дүниелік істердегі феодалдық орынбасары) міндетін атқарды. Оныншы епископ Дитрих фон Вольфзау (1318-1332 жылдары қызмет етті) құжаттарда алғашқы (құрметті) князь-епископ ретінде еске алынады; ол сондай-ақ Габсбург герцогы Фридрих Сұлудың хатшысы болды және 1322 жылы Мюльдорф шайқасына қатысты. Жиырма екінші епископ Теобальд Швайнбек (1446-1463 жылдары қызмет етті) бастап, епископтар князь атағын алды. Келесі көрнекті епископтар ерекше атауға лайық: гуманист Иоганн I фон Ротт (1468-1482 жылдары қызмет етті), кейіннен Бреслаудың князь-епископы болды; Георг II Агрикола (1570-1584 жылдары қызмет етті), 1572 жылдан кейін бір уақытта Секкау епископы болды; Георг III Штобаус фон Палмбург (1584-1618 жылдары қызмет етті), Контрреформацияның маңызды жақтаушысы; және Максимилиан Гандольф Фрайхерр фон Кинбург (1654-1665 жылдары қызмет етті), ол епархияның қаржылық ресурстарын арттыруға үлкен үлес қосты. Киелі Рим императоры Иосиф II-нің жаңа ережелері бойынша Лавант епархиясына бірнеше аумақ қосылды. 1788 жылы Лайбахтың князь архиепископы Михаил Бригидо Лавант епархиясына бірқатар приходтарды берді. Епархияның аумағы 1859 жылғы 1 маусымда өзгертілді. Лавант аңғары мен Каринтиядағы Вёлькермаркт ауданы Гурк епархиясына берілді; нәтижесінде Марбург ауданы Секкаудан Лавантқа берілді; Лаванттың құрамына бүкіл Оңтүстік Штирия кірді. 1857 жылғы 20 мамырдағы Консисторияның жарлығымен епископтық орын Санкт-Андрадан Марбургке көшірілді және шіркеу шіркеуі, Иоанн Баптист шіркеуі соборға дейін көтерілді. 1859 жылғы 4 қыркүйекте епископ Антон Мартин Сломшек (1846-1862 жылдары қызмет етті) ресми түрде Марбургке кірді. 1962 жылы епархия Марибор епархиясы деп аталды.
The original seat of the bishopric lay in the eastern part of Carinthia in the valley of the Lavant River. It was here, in the parish of Sankt Andrä, that Archbishop Eberhard II of Salzburg established a collegiate chapter with the consent of Pope Innocent III and Holy Roman Emperor Frederick II on 20 August 1212. Its regular canons followed the Rule of St. Augustine; its members were chosen from the cathedral chapter of Salzburg. In about the year 1223, the Archbishop of Salzburg asked Pope Honorius III to allow him to found a bishopric at Sankt Andrä on account of its great remoteness and the difficulty of travelling there. After the pope had had the archbishop's request examined by commissioners and gave his consent, Eberhard drew up the deed of foundation on 10 May 1228, wherein he secured possession of the episcopal chair for himself and his successors in perpetuity. He named as first suffragan bishop his court chaplain Ulrich (died 1257), who had previously been priest of Haus im Ennstal in the Duchy of Styria. St. Andrew's Church in Sankt Andrä became the diocese's cathedral. In the deed of foundation of the new bishopric, no exact boundaries were defined. In a deed of Archbishop Frederick II of Salzburg of 1280, seventeen parishes, situated partly in Carinthia and partly in Styria, were described as belonging to Lavant; the extent of the diocese was rather small, but the bishops also attended to the office of vicar general (diocesan deputy) of the Archbishops of Salzburg for some scattered districts; they also frequently attended to the office of Vicedominus (bishop's feudal deputy in secular affairs) at Friesach. The tenth bishop, Dietrich von Wolfsau (served 1318–1332), is mentioned in deeds as the first (honorific) prince bishop; he was also secretary of the Habsburg duke Frederick the Handsome, and was present at the Battle of Mühldorf in 1322. Since the twenty second bishop, Theobald Schweinbeck (served 1446–1463), the bishops bore the title of Fürst (prince). The following prominent bishops deserve special mention: the humanist Johann I von Rott (served 1468–1482), who later became Prince Bishop of Breslau; Georg II Agrikola (served 1570–1584), who after 1572 was simultaneously Bishop of Seckau; Georg III Stobäus von Palmburg (served 1584–1618), a significant promotor of the Counter Reformation; and Maximilian Gandolph Freiherr von Kienburg (served 1654–1665), who did much towards increasing the financial resources of the diocese. By new regulations under Holy Roman Emperor Joseph II, several territories were added to the Diocese of Lavant. Prince Archbishop Michael Brigido of Laibach ceded a number of parishes to the Diocese of Lavant in 1788. The extent of the diocese was changed by the circumscription of 1 June 1859. The valley of the Lavant and the district of Völkermarkt in Carinthia were given to the Diocese of Gurk; in consequence, the District of Marburg was transferred from Seckau to Lavant; leaving Lavant comprising the whole of southern Styria. By the decree of the Congregation of the Consistory of 20 May 1857, the see of the bishop was moved from Sankt Andrä to Marburg and the parish church, a church of St. John the Baptist, was elevated into a cathedral. On 4 September 1859, Bishop Anton Martin Slomšek (served 1846–1862) formally entered Marburg. In 1962, the diocese was renamed to the Diocese of Maribor.