Жасанды қармен сырғанау тарихы және дамуы

Кіріспе

Спорттық дисциплина

Жабық шаңғы жасалма қармен және климаттық бақылаудағы ортада жүргізіледі. Бұл сыртқы температураға қарамастан шаңғы тебу және сноубордпен сырғанауға мүмкіндік береді. Альпілік шаңғы және скандинавиялық шаңғыға арналған жабдықтар бар.

Тарих

ХХ ғасырдың басынан бері жабық қар орталықтарының дамуында төрт негізгі кезең болды. Біріншіден, суыту жүйесі болмаған және қарға ұқсас беткі қабат жасау үшін жасанды материалдар қоспасын қолданған орталықтар. Осындай алғашқы орталықтар 1920 жылдары Австрия мен Германияда ашылды. Алғашқы жабық “қар” беткейі 1927 жылдың сәуір айында Берлиндегі Автомобиль залында құрылып, әлемдік назар аударды. Сол кездегі мәліметтерге сәйкес, ағаштан жасалған беткейдің ұзындығы шамамен 720 фут (219 метр), ені 60 фут (18 метр) болған. “Қар” орнын алмастырушы құрамын британдық дипломат Л.К. Айскоу ойлап тапты және кейіннен патент алды. Бұл қоспа ұнтақталған слюда, сода кристалдары және арақ ағашының арақтарынан тұрды, олар щеткалы кілем бетіне себілді. Берлин әкімшілігі бұл қоспаның денсаулыққа зиян келтіруі мүмкін деген алаңдаушылық білдірді және сол кездегі қалалық денсаулық сақтау басқармасының басшысы доктор Вильгельм фон Дригальскиге оны қоғамдық пайдалануға қауіпсіздігін тексеруді тапсырды. Ол оның қауіпсіз екенін растады, содан кейін пойызбен 200 тонна материал жеткізілуіне тапсырыс берілді. Бастапқыда бұл беткей үлкен танымалдылыққа ие болды, содан кейін Дрезден, Мюнхен және Франкфурт қалаларында да осындай беткейлер салу үшін компания құрылды. Бірақ олардың құрылғаны белгісіз. 1927 жылдың қараша айында Австрияда “Айскоу қарын” пайдаланатын екінші жабық орталық ашылды, ол тұрақты нысан ретінде жоспарланған. “Schneepalast” (немісше: Қар сарайы) деп аталған бұл орталық Австрияның астанасы Венада, норвегиялық шаңғы секірушісі Дагфин Карлсен құрған, бұрынғы Венаның солтүстік-батыс теміржол станциясында орналасқан. Шаңғы трассасы ағаш пандусқа салынған. Шаңғышылар жасанды тауға қадаммен көтерілуге мәжбүр болды, себебі шаңғы көтергіші болмады. Дегенмен, мұз сырғанау шаналарын электрмен жұмыс істейтін жүйемен жоғары көтеруге болады. Жасанды қарды ағылшын тәжірибешісі Джеймс Айскоу содадан жасады. Бірақ бастапқы қызығушылықтан кейін “Айскоу қарына” деген құлшыныс тез басылды, себебі пайдаланушылар оның тым тайғақ емес екенін және бастапқы ақ түсінің тез өзгергенін анықтады. Венадағы орталық 1928 жылдың мамыр айында жабылды. Жабық қар орталықтарын құруға екінші талпырыс үш он жылдан кейін жасалды, алғашқы орталықта нағыз қар немесе ұсақталған мұз қолданылды, олар жабық трассаға тасымалданды және қала тұрғындары үшін қыс айларында қолжетімді болды, мысалы, Жапониядағы Саяма және Цуданума қалаларында. Қазіргі кездегі жабық қар орталықтарының дамуының төртінші кезеңі – “нағыз қарды” қолдану, оны химиялық қоспаларсыз қар жасау машиналарымен жасау. Бұл технология қазіргі кезде 140-қа жуық салынған орталықтың көпшілігі үшін стандарт болып табылады, ал біріншісі – 1994 жылдың мамырында Ұлыбританиядағы Тамворт қаласында ашылған The Snowdome.

Since the early 20th century, there have been four major stages in the evolution of indoor snow centres. Firstly, centres that had no refrigeration and used an artificial mixture of materials to create a surface substance something like snow, the first of these opened in Austria and Germany in the 1920s. The first recorded indoor “snow” slope was created at Berlin’s Automobilhalle in April 1927 gaining worldwide attention. According to contemporary reports a wooden slope was created about 720 feet long and sixty feet wide. The "snow" substitute used was invented and later patented by a British diplomat, L. C. Ayscough, and involved a mixture of powdered mica, soda crystals and sawdust spread on a brush matting surface. The Berlin government were concerned about health risks from the mixture and commissioned the then head of its Municipal Health Bureau, Dr. Wilhelm von Drigalkski, to check it was safe for public use. He confirmed that it was and an order for 200 tons of the material to be delivered by train was placed. The slope was initially popular and a company was founded to build more slopes in Dresden, Munich, and Frankfurt. It is not known if these were ever created. A second indoor centre using "Ayscough snow", planned to be a more permanent facility, opened in Austria in November 1927. Known as Schneepalast (German: Snow Palace), it was opened in the Austrian capital Vienna in the abandoned Vienna Northwest Railway Station established by the Norwegian ski jumper Dagfinn Carlsen. The track in the ski area was built on a wooden ramp. A ski jump made it possible to jump up to Skiers had to walk up the artificial mountain, because there was no ski lift. However, sledges could be pulled up with an electrically operated system. The artificial snow had been made by the English experimenter James Ayscough from soda. After the initial excitement enthusiasm for "Ayscough snow" rapidly waned however as users decided it was not particularly slippery and the initial whiteness rapidly discoloured. The Vienna facility closed in May 1928. The second attempt at indoor snow centres came three decades later with the first centre that used real snow or crushed ice which was transported inside to a slope covered by a roof and open to urban skiers during cold months of the year in the city of Sayama, Japan. and Ski in Tsudanuma in Japan. The fourth and current stage of indoor snow centre development came when centres which used ‘real snow’, made by snow making machines, with no chemical additives, began to appear. These are now the norm for most of the 140 centres that have been built since the first, which was The Snowdome at Tamworth in the UK which opened in May 1994.