Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пирс өнер орталығы – Шотландияның Оркни аралдарындағы Стромнесс қаласында орналасқан өнер галереясы және мұражай. Ол 1979 жылы жазушы, бейбітшілік қозғалысының белсендісі және қайырымдылық жасаушы Маргарет Гардинердің (1904–2005) «Оркни үшін сақтауға» тапсырған маңызды көркем өнер жинағына үй иесі болу үшін құрылды. Ұзақ мерзімді жинақтың қатар өтетін, жыл бойы ауысып тұратын көрмелер мен шаралар бағдарламасын орталық ұйымдастырады.
The Pier Arts Centre is an art gallery and museum in Stromness, Orkney, Scotland. It was established in 1979 to provide a home for an important collection of fine art donated to "be held in trust for Orkney" by the author, peace activist and philanthropist Margaret Gardiner (1904–2005). Alongside the permanent collection the Centre curates a year round programme of changing exhibitions and events.
18-19 ғасырлар
Пирс өнер орталығы орналасқан ғимараттар Оркни тарихымен тығыз байланысты. Көшеге қараған үй 18 ғасырда салынған, ал 19 ғасырдың көп бөлігінде Эдвард Клаустон, табысты саудагер және Гудзон шығанағы компаниясының агенті тұрған. Клаустон үйінің артындағы теңіз жағасында дүкендер мен кеңселер салды. Оның үйінің бірінші қабатында кітаптар, отбасылық суреттер және фортепианомен жабдықталған, әдемі әрленген қонақ бөлмесі болған. Гудзон шығанағы компаниясының кемелері Канадаға жол тартқанда әр жазда Стромнесске келіп, қала тұрғындары үшін маңызды оқиғаға айналған. 1840 жылдың маусым айында мистер және миссис Клаустон Гудзон шығанағы компаниясындағы күйеулеріне қосылуға бара жатқан әйелдер тобын бір апта бойы қонақ етті. Олардың қызы Энн Роуз Монреальдік Аугуст Эдвард Пеллиге тұрмысқа шықты, ол 1822-1852 жылдар аралығында Гудзон шығанағы компаниясының, ал 1841-1842 жылдары Англия банкінің басқармасы болған Джон Генри Пеллидің туысы еді. 1872 жылы ғимарат Джон Эйм Ширердің иелігіне өтті, оның жалпы саудагерлік бизнесі шамамен 100 жылға созылды. 19 ғасырдың соңында Стромнесс – шағала балық аулаудың дамыған орталығы болды. Дж. А. Ширер үйінің қарсы бетінде дүкен ашып, теңіз жағасында шеберхана құрды. Осы кезеңде Шотландияның шығыс жағалауымен сауданың көп бөлігі жергілікті сауда кемелері арқылы жүзеге асырылды, ал Ширердің шхуналары – Мэгги, Джанет, Мэри Энн және Минни (олардың үшеуі оның қыздарының құрметіне аталған) теңіз жағасында жүктерін түсіріп тұратындығын барлық жергілікті тұрғындар білген.
The buildings occupied by The Pier Arts Centre are firmly rooted in the history of Orkney. The house fronting the street was built in the 18th century, and during much of the 19th century was occupied by Edward Clouston, a prosperous merchant and Agent of the Hudson's Bay Company. On the pier behind the house, Clouston erected stores and offices. On the first floor of his house, he had a finely panelled drawing room, furnished with books, family portraits, and a pianoforte. The arrival early each summer of the Hudson's Bay Company ships en route for Canada was a social highlight in Stromness. In June 1840, Mr and Mrs Clouston entertained for a week a party of ladies travelling to join their husbands in the Hudson's Bay Company. Their daughter, Anne Rose, married Augustus Edward Pelly of Montreal, a relative of John Henry Pelly, governor of the Hudson's Bay Company from 1822 to 1852 and of the Bank of England in 1841–42. In 1872 the premises came into the possession of John Aim Shearer, whose general merchant's business was to last nearly 100 years. In the late 19th century, Stromness was a flourishing centre of the herring fishing. J. A. Shearer erected a shop across the street from his house and established a cooperage on the pier. At this time, most trade with the east coast of Scotland was carried on by local trading vessels and Shearer's schooners, Maggie, Janet, Mary Ann and Minnie, three of them named after his daughters, were a familiar sight discharging their cargoes at the end of the pier.
ХХ ғасырдан бүгінгі күнге дейін
Ареңке өркендеуі басылып, 1918 жылға қарай Ширердің барлық шхуналары жоғалып кетті – үшеуі теңізде қаза болды; кемежай тыныш суға айналды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін осылай болды, содан кейін кемежайдың жоғарғы бөлігі Корольдік инженерлерге аймақтағы қажетті көптеген әскери лагерьлер мен нысаналарды жоспарлау үшін база ретінде берілді. Кейін жоғарғы қабат тұрғын үй ретінде пайдаланылды. 1965-1971 жылдары мүлік үш иеге бөлінді. Басты тұрғын үй мен кемежай ғимаратының бір бөлігі жеке пансион мен жатақханаға айналды. 1977 жылы Pier Arts Centre Trust бастапқы тұрғын үйді және кемежай қоймасын сатып алды. Маргарет Гарднер алғаш рет 1950 жылдары Оркниге сапар шегіп, ескі кемежай ғимаратты өзінің заманауи суреттер мен мүсіндер жинағын көрсету үшін қайта жабдықтады. Жоғары дәрежелі отбасында дүниеге келген Гарднер Кембридж университетінде оқып, кейін қысқа мерзімге мұғалім болып жұмыс істеді. Ол 1930 жылдары фашистік қозғалысқа қарсы белсенділік танытты және 1960 жылдары Вьетнам соғысына қарсы халықаралық баспасөз науқанын ұйымдастырды. Барбара Хепвортқа арналған өмірбаянды қоса алғанда, бірнеше кітаптың авторы болған Гарднер, сонымен қатар Луис МакНейс және В. Х. Ауден сияқты 20-ғасыр әдебиетінің көрнекті тұлғаларымен байланыста болды. Өзін коллекционер деп атаудан ұнамайтын Гарднер ("Мен коллекционер деп аталуын жек көремін, себебі мен ешқашан жинау мақсатымен әрекет еткен емеспін") достық пен білікті меценаттық арқылы британдық модернизмнің дамуын көрсететін өте жеке және маңызды өнер жинағын құрды. Гарднердің өнерге деген қызығушылығы Хепвортпен ұзақ жылға созылған достығының нәтижесінде қалыптасты, осы достық арқылы ол 20-ғасыр британдық өнерінің көптеген маңызды тұлғаларымен, соның ішінде Хепворттың екінші күйеуі Бен Николсонмен танысты. 1930 және 1940 жылдары Гарднер Сент-Айвсте пана тапқан суретшілердің шағын тобын қолдады және Корнуолл суретшісі және теңізші Альфред Уоллистің ерте жақтасы болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Питер Ланьон, Патрик Херон, Терри Фрост, Маргарет Меллис, Джон Уэллс және Роджер Хилтон сияқты жас суретшілермен танысып, оларды қолдады, олардың бәрі инновациялық ортақ ретінде дами бастаған Сент-Айвске тартылды. Жинақ 1979 жылдан бері үнемі өсіп келеді және қазірде 180-нен астам туындыны қамтиды, олар 1929 жылдан бүгінгі күнге дейінгі кезеңді қамтитын модернизмнің орталық жанры бойынша топтастырылған. Соңғы кезде Шон Скалли, Ева Ротшильд, Мартин Бойс, Камилла Лёу және Олафур Элиассон сияқты халықаралық заманауи суретшілердің туындылары да қосылды.
The herring boom passed and by 1918 all Shearer's schooners were gone – three of them lost at sea; the pier became a quiet backwater. It remained thus until the Second World War, when the upper part of the pier store was requisitioned by the Royal Engineers as a base for planning the many army camps and installations required in the area. Later the upper floor was used as a dwelling. Between 1965 and 1971 the property was split between three owners. The main dwelling and part of the pier building became a private lodging house and hostel. In 1977 The Pier Arts Centre Trust purchased the original dwelling and the pier store. Margaret Gardiner had first visited Orkney in the 1950s and converted the old quayside building to house her collection of modern paintings and sculpture. Born into a well to do family Gardiner studied at Cambridge University before a brief spell as a teacher. She was an early activist against the fascist movement in the 1930s and in the 1960s organised an international press campaign of public figures against the Vietnam War. The author of several books including a biography of Barbara Hepworth she was also associated with some of the major figures in 20th century literature including Louis MacNeice and W. H. Auden. Although never happy to be called a collector – "I hate being called a collector, for I never set out to collect" – Gardiner gathered together, through friendship and astute patronage, a very personal and important collection of art that closely charts the development of British Modernism. Gardiner's interest in art was deeply influenced by her long friendship with the Hepworth and through this friendship she came into contact with many of the principal figures in 20th century British art, including Hepworth's second husband, Ben Nicholson. Throughout the 1930s and 40s Gardiner was a key supporter of the small group of artists who sought sanctuary in St Ives and she was also an early champion of the Cornish painter and seaman Alfred Wallis. Following the Second World War she encountered and encouraged a new generation of artists, including Peter Lanyon, Patrick Heron, Terry Frost, Margaret Mellis, John Wells and Roger Hilton, that had been drawn to St Ives by its growing reputation as a centre of innovation. The Collection has grown steadily since 1979 and now contains over 180 works, grouped around the central genre of Modernism, spanning the period from 1929 to the present day. Most recently work by international contemporary artists, including Sean Scully, Eva Rothschild, Martin Boyce, Camilla Løw and Olafur Eliasson, has been acquired.
Сәулет
"Пир-Артс" орталығы екі жылдық құрылыс кезеңінен кейін 2007 жылдың шілдесінде қайта ашылды. Гудзон Бэй компаниясының кеңсесі мен қоймалары болған бастапқы, тізімде тұрған ғимараттар мен айлақ, Рейах және Холл Архитекторларымен кеңейтілді, олар портың жағасында жаңа ғимарат салды.
The Pier Arts Centre re emerged in July 2007 following a two year period of construction. The original listed buildings and pier, that had housed the office and stores of the Hudson's Bay Company, have been extended by Reiach & Hall Architects who have created a new building at the harbour's edge.