Конкордат Болоньи (1516): Франция корольі мен Рим папасы арасындағы келісім. Gallican шіркеуінің дамуына әсер етті, епископтар тағайындау мәселесі шешілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Болонья конкордаты (1516) – Франция королі Франциск I мен Папа Лев X арасындағы келісім. Франциск 1515 жылғы қыркүйекте Мариньяно шайқасындағы жеңісінен кейін осы келісім бойынша келіссөздер жүргізді. Келісімге негіз 1515 жылдың 11-15 желтоқсанында Болоньяда король мен папаның жеке кездесулерінде қаланды. Конкордат 1516 жылдың 18 тамызында Римде қол қойылды. Бұл Галликан шіркеуінің дамуындағы маңызды кезең болды. Конкордат Франциядағы шіркеудің артықшылықтарын қамтамасыз етуде сәтсіз болған Бурж Прагматикалық санкциясын (1438) толығымен жойды. Осы санкцияға дейін епископтықтар мен аббаттықтар Париж Парламентінің алдында да дау-жанжал тудырып келген еді: "Дұрыс формада сайлаулар шамалы жерлерде ғана өтті", – деп атап көрсетеді Р. Аубенас, "өйткені король сайлаушыларға барлық мүмкін тәсілдермен өзінің үміткерлерін таңуға қол жеткізді, тіпті ең қатал әдістерді де пайдаланды". Конкордат Папаға Франциядағы католик шіркеуінің барлық кірісін жинауға рұқсат берді, ал Франция королі дін қызметкерлеріне ондық салымын алу және олардың Римге шағымдану құқығын шектеу құқығын растады. Конкордат Франция королінің архиепископтар, епископтар, абаттар және приорыларға тағайындау құқығын бекітті, бұл Корольге өз кадрларын бақылау арқылы Галликан шіркеуін кім басқаратынын анықтауға мүмкіндік берді. Осы жетістіктерге қарамастан, Конкордат француз монархиясының толық жеңісі болмады және Франция Парламенті мен Париж университетінен күшті қарсылыққа тап болды. Шіркеу қызметкерлерінің канондық тағайындалуы Папаның құзырында қалды, осылайша келісім Франция королі таңдаған, бірақ лайықсыз деп танылған кез келген басшыға Папаның вето құқығын растады. Конкордат Апостольдық камераның әрбір бенефистің бірінші жылдық кірісін жинау құқығын бекітті, бұл құқықтың теріс пайдаланылуы епархиялар арасында прелаттардың ауысуына әкеп соқты. Епископтыққа канондықтар, ал аббаттыққа монахтар арқылы сайлау салған дәстүр тоқтатылды. Франциск тарапынан, Папаның билігі ешқандай кеңеске бағынбайтыны ресми түрде мойындалды, бұл ұзақ жылдар бойы басылған Кеңестік қозғалыстағы Папалық позицияны нығайтты.
The Concordat of Bologna (1516) was an agreement between King Francis I of France and Pope Leo X that Francis negotiated in the wake of his victory at Marignano in September 1515. The groundwork was laid in a series of personal meetings of king and pope in Bologna, 11–15 December 1515. The concordat was signed in Rome on 18 August 1516. It marked a stage in the evolution of the Gallican Church. The Concordat explicitly superseded the Pragmatic Sanction of Bourges (1438), which had proved ineffective in guaranteeing the privileges of the Church in France, where bishoprics and abbacies had been wrangled over even before the Parlement of Paris: "hardly anywhere were elections held in due form", R. Aubenas observes, "for the king succeeded in foisting his own candidates upon the electors by every conceivable means, not excluding the most ruthless". The Concordat permitted the Pope to collect all the income that the Catholic Church made in France, while the King of France was confirmed in his right to tithe the clerics and to restrict their right of appeal to Rome. The Concordat confirmed the King of France's right to nominate appointments to benefice (archbishops, bishops, abbots and priors), enabling the Crown, by controlling its personnel, to decide who was to lead the Gallican Church. Despite these gains, the Concordat was not the triumph of the French monarchy and encountered bitter opposition from the Parlement of France and the University of Paris. Canonical installation of those church officers was reserved to the Pope; thus the agreement confirmed the papal veto of any leader the King of France chose who might be deemed truly unqualified. The Concordat confirmed the Apostolic Camera's right to collect annates, the first year's revenue from each benefice, a right that when abused led to shuffling of prelates among dioceses. The fiction of elections to bishopric by canons and to abbacies by monks was discontinued. On Francis's part, it was at last firmly conceded that the Pope's powers were not subject to any council, an affirmation of the papal position in the long crushed Conciliar Movement.