Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актрисасы (1872–1949)
English actress (1872–1949)
Дейм Айрин Барнс DBE (2 желтоқсан 1872 – 30 қараша 1949), кәсіби атымен Айрин Ванбру, – ағылшын актрисасы. Діни қызметкердің қызы, Ванбру үлкен әпкесі Вайолеттің қадамымен театр өнеріне келіп, 50 жылдан астам мансапты сақтап келді. Оның мансабының басында Артур Винг Пинероның пьесаларымен ерекше көзге түсті, ал кейіннен оған Дж. М. Барри, Бернард Шоу, Сомерсет Моэм, А. А. Милн және Ноэль Ковард арнайы рөлдер жазды. Көбінесе комедиялық рөлдермен танымал болған Ванбру, соған қарамастан, қазіргі заманғы және классикалық туындыларда да көптеген драмалық рөлдерді ойнады. Оның сахнадағы алғашқы дебюты Шекспирдің пьесасында болды, бірақ мансабының кейінгі кезеңдерінде оның шығармаларында сирек ойнады; ерекше жағдайлар – 1931 жылы «Гамлетте» ойнаған Королева Гертрудасы және 1937 жылы әпкесі Вайолеттің Элис Фордқа қарсы ойнаған «Виндзордың қуанышты әйелдері» пьесасындағы Мег Пейджі. Ванбру түрлі қайырымдастық шараларында жиі көзге түсті. Ол көп жыл бойы Лондондағы Корольдік драмалық өнер академиясын қолдады, оның ағасы академия директоры болды. Оның қазасынан кейін академияның жаңа театры оның және әпкесінің құрметіне Ванбру театры деп аталды. Сондай-ақ ол Эустон жолындағы Элизабет Гаррет Андерсон ауруханасының мүшесі болды және 1918 жылдың маусымында Лондон Палладиумында театр өнерімен байланысты әйелдерге арналған жатақ құру үшін қаражат жинау мақсатында түскі концерт ұйымдастырды.
Dame Irene Barnes DBE (2 December 1872 – 30 November 1949), known professionally as Irene Vanbrugh, was an English actress. The daughter of a clergyman, Vanbrugh followed her elder sister Violet into the theatrical profession and sustained a career for more than 50 years. In her early days as a leading lady she was particularly associated with the plays of Arthur Wing Pinero and later had parts written for her by J. M. Barrie, Bernard Shaw, Somerset Maugham, A. A. Milne and Noël Coward. More famous for comic rather than dramatic roles, Vanbrugh nevertheless played a number of the latter in both modern works and the classics. Her stage debut was in Shakespeare, but she seldom acted in his works later in her career; exceptions were her Queen Gertrude in Hamlet in 1931 and her Meg Page in The Merry Wives of Windsor, opposite her sister Violet as Alice Ford, in 1937. Vanbrugh appeared frequently in fundraising shows for various charities. She was active over many years in the support of the Royal Academy of Dramatic Art in London, of which her brother was principal. After her death the academy's new theatre was named The Vanbrugh Theatre in honour of her and her sister. She was also a governor of the Elizabeth Garrett Anderson Hospital on Euston Road and in June 1918 she organised a matinee concert at the London Palladium to raise funds for the endowment of a bed for the use of any woman connected to the theatrical profession.
Алғашқы жылдар
Ванбру Эксетерде дүниеге келді, ол пастор Реджинальд Генри Барнс (1831–1889), Эксетер соборының пребендары және Хевитридің викарі, мен оның әйелі, тумасы Нейсон болған Франсис Мэри Эмилидің ең кіші қызы және алты баланың бесіншісі еді. Айриннің үлкен әпкесі Вайолет және кіші інісі Кеннет те актерлік мансапты таңдады. Тағы бір әпкесі Эдит, Хью Шекспир Барнсқа екінші әйелі болып тұрмысқа шықты, ол колониялық қызметте лауазымды тұлға болды және Британдық Радждың тірегіне айналды, ал Анжела кәсіби скрипкашы болды. Айрин Эксетер орта мектебінде және Париждегі мектептерде білім алды.
Vanbrugh was born in Exeter, the youngest daughter and fifth child of six of the Rev. Reginald Henry Barnes (1831–1889), Prebendary of Exeter Cathedral and Vicar of Heavitree, and his wife, Frances Mary Emily, née Nation. Irene's eldest sister Violet and younger brother Kenneth were also to make theatrical careers. Another sister Edith married, as his second wife, Hugh Shakespear Barnes, an official in the colonial service and became a pillar of the British Raj, and Angela was a professional violinist. Irene was educated at Exeter High School and at schools in Paris.</blockquote>
Ағасының ізін басқан Айрин, Маргетте орналасқан Сара Торнның актерлік мектебіне қабылданды, ол оған жан-жақты тәжірибелік білім берді. Ол былай деп еске алды: "Біз әр түрлі пьесаларды ойнадық; комедия, фарс және ең терең трагедия; ал Рождествода пантомима қойылды, сондықтан бір апта бұрын Джульетта болған актриса, Рождестволық мерекедегі Принц Парагон рөлінде көрінуі мүмкін еді". Оқушы кезінде, ол 1888 жылдың тамыз айында Маргеттегі Корольдік театрда қарындасы Вайолеттің Розалиндасымен бірге, қалаулы шопан қызы Фиби рөлінде сахнада алғаш рет пайда болды.
As her elder sister had done, Irene enrolled at Sarah Thorne's school of acting, based at Margate, which gave her a thorough practical grounding. She recalled, "We played every kind of play there; comedy, farce, and drama of the deepest dye; while at Christmas there came the pantomime, so that the Juliet of a week ago might be the Prince Paragon of the Yule tide extravaganza." As a student at the school, her first appearance on stage was in August 1888, as the capricious shepherdess Phoebe in As You Like It at the Theatre Royal, Margate, opposite the Rosalind of her sister Violet.
Ертедегі рөлдері
Ванбрудың әкесінің колледждегі досы Льюис Кэрролл оның Маргеттегі өнерін көріп, қатты әсерленді. Оның ұсынысымен ол 1888 жылдың желтоқсанында Лондонға алғаш рет шығып, ескі Глобус театрында «Алиса ғажайып елде» пьесасының қайта қойылымында Ақ патшайым мен Жүрек патшасының шаласы рөлін ойнады. Оның қарындасы Эдит осы қойылымға қосылды. Вайолеттің театрмен алғашқы жұмыстары Дж. Л. Тульмен байланысты болды, ал Айрин оған еліктеп, оның труппасына қосылды. Туль үшін ол Дион Бусиконың «Дот» және Х.Дж. Байронның «Дик ағаның сүйіктісі» сияқты танымал комедиялық пьесаларда ойнады. Сондай-ақ, ол Пинероның («Летти», 1903; «Оның үйі тәртіпте», 1906; және «Мид-Ченнел», 1909) және Моэмнің («Грейс», 1910; және «Уәде етілген жер», 1914) пьесаларында өнер көрсетті. Ол Чарльз Хэддон Чемберстің («Passers By», 1911) және А.Э.В. Мейсонның («Open Windows», 1913) жаңа пьесаларында да ойнады. 1913 жылы ол Бусико ағаның «Лондон Ассурансы» пьесасының қайта қойылымында Леди Гей Спанкер рөлін ойнады, онда Tree, Charles Hawtrey, Bourchier, Weedon Grossmith және Marie Tempest сияқты жұлдыздар қатысты. Бұл Ванбрудың мансабындағы көптеген қайырымдылық шараларының бірі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ванбру Вест-Эндте бірнеше басты рөлдерді ойнады, Баридің соғыс пьесасы «Der Tag» (1914) пьесасындағы «Мәдениет рухы» рөлінен бастап. Одан кейін ол «Қойғызу құқығы» (1915) пьесасында Леди Фолклендті, «Каролина» (1916) пьесасындағы басты рөлді, «Айнаш» (1916) пьесасында Миссис Литонды, «Оның күйеуінің әйелі» (1916) пьесасында Эмили Ладеуді, Барридің «Жеті әйел» (1917) пьесасында Леонорани, және А.А. Милннің «Белинда» (1918) пьесасындағы басты рөлді ойнады. 1916 жылы ол алғаш рет «The Real Thing at Last» (1916) фильмінде пайда болды, ал келесі жылы ол Софи Фулгарни рөлінде «The Gay Lord Quex» фильмінің үнсіз нұсқасын түсірді.
Lewis Carroll, a college friend of Vanbrugh's father, saw her performing in Margate and was impressed. On his recommendation she made her London début in December 1888, playing the White Queen and the Knave of Hearts in a revival of Alice in Wonderland at the old Globe Theatre. Her sister Edith joined her in this production. Violet's early theatrical engagements had been with J. L. Toole, and Irene emulated her and joined his company. For Toole, she played in established comedy successes including Dion Boucicault's Dot and H. J. Byron's Uncle Dick's Darling. and Rosalind, 1912), Pinero (Letty, 1903; His House in Order, 1906; and Mid Channel, 1909), and Maugham (Grace, 1910; and The Land of Promise, 1914). She also starred in new plays by Charles Haddon Chambers (Passers By, 1911), and A. E. W. Mason (Open Windows, 1913). In 1913 she played Lady Gay Spanker in a revival of Boucicault senior's London Assurance in an all star cast including Tree, Charles Hawtrey, Bourchier, Weedon Grossmith and Marie Tempest. This was one of the many charity fund raising productions in which Vanbrugh appeared throughout her career. During World War I, Vanbrugh took a succession of leading roles in the West End, beginning with The Spirit of Culture in Barrie's war play Der Tag (1914). Following this, she played Lady Falkland in The Right to Kill (1915); the title role in Caroline (1916); Mrs Lytton in The Riddle (1916); Emily Ladew in Her Husband's Wife (1916); Leonora in Barrie's Seven Women (1917); and the title role in A. A. Milne's Belinda (1918). In 1916, she appeared in her first film, The Real Thing at Last (1916); the following year she made a silent film version of The Gay Lord Quex, as Sophy Fullgarney.
Соғыс аралығы
Бастапқы кезінен бастап Ванбру Корольдік драмалық өнер академиясымен (RADA) тығыз байланыста болды. Оның кіші інісі Кеннет Барнс 1909 жылдан бері академияның директоры болып жұмыс істеді. 1919 жылы академия театрына қаржы жинау мақсатында, құрылысы жүріп жатқан кезде, ол "Маскалар мен жүздер" пьесасын жұлдызды актерлік құраммен түсірді, онда белгілі актерлер ғана емес, сонымен қатар драматургтер Шоу, Пинеро және Барри эпизодтық рөлдерде ойнады. 1939 жылы ол Шоудың "Жақсы король Чарльздың алтын күндері" пьесасында Брагансалық Екатерина рөлін сомдады. Көптеген басқа да көрнекті актерлер қатысты.
From its early days, Vanbrugh was closely connected with the Royal Academy of Dramatic Art (RADA). Her younger brother, Kenneth Barnes, had been its principal since 1909. In 1919, to raise funds for the academy's theatre, then under construction, she had the play Masks and Faces filmed with a star cast, including not only leading actors but the playwrights Shaw, Pinero and Barrie in cameo appearances. In 1939, she created the role of Catherine of Braganza in Shaw's In Good King Charles's Golden Days.|group= n and many other leading performers took part.