Жанна д'Арк туралы қайта қарау теориялары және тарихи даулар
Alternative historical interpretations of Joan of Arc
Жанна д'Арк туралы тарихи деректерге қарама-қарсы пікірлер, аңыз, теориялар мен құпиялар. Сарапшылар пікірі, сонымен қатар заңды емес туған бала туралы болжамдар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жанна д'Арк туралы көптеген ревизионисттік теориялар бар, олар оның өмірінің белгілі баянына қайшы келеді. Оларға оның патшалық отбасының заңды емес баласы болғаны, өртте жағылмағаны, оқиғаның көп бөлігінің құрастырылғаны және өлім жазасынан құтылғаны туралы теориялар кіреді. Бұл теориялар академиялық тарихшылардың арасында кең қолдау тапқан жоқ. Бұл балама тарихи түсіндірмелер, өнерде, әдебиетте және халық мәдениетіндегі Жаннаның көркемдік бейнелеулерінен мүлдем өзгеше.
There are a number of revisionist theories about Joan of Arc which contradict the established account of her life. These include the theories she was an illegitimate royal child; that she was not burned at the stake; that most of her story is a fabrication; and that she escaped death at the stake. These theories have not gained significant acceptance among academic historians. These alternate historical interpretations are distinct from avowedly fictional representations of Joan in art, literature, and popular culture.
Патшаның балағаты
1819 жылы Пьер Кэзе «Жанна д’Арк туралы шындық» атты еңбегін жариялады, онда Жанна д’Арк Баварияның Изабелласы мен Орлеан герцогы Людовиктің заңсыз қызы болғандығы айтылды. Кэзе пікірінше, патшайым қызын Д’Арк отбасымен бірге ауылда жасырған. Жанна д’Арк болашақ король Карл VII-ге кездескенде, ол оған өзінің оның жарты қарындасы екенін білдіретін жеке сигнал берген болуы мүмкін. Кейін ол оған берген елтаңбасындағы семсердің, заңды емес туғандықтың белгісі болғаны туралы теория бар. Бұл 1429 жылдың басында Карл VII-нің оған сенуіне түсінік берсе де, бұл гипотезада көптеген басқа да қиындықтар бар. Олардың ең бастысы – Орлеан герцогы 1407 жылдың 23 қарашасында қайтыс болды. Баварияның Изабелласы 1407 жылдың 10 қарашасында ұл тартты. Осы екі күннің арасында қыз балаға жүкті болу мүмкіндігі өте төмен. Егер Жанна д’Арк келесі жылы туған болса, 1431 жылы сотталу кезінде оның жасы 23-ке толар еді. Ал ол өзінің жасын 19 деп есептеген. Сонымен қатар, егер Жанна д’Арк елтаңбасындағы семсер заңды емес туғандықтың белгісі болса, онда ол геральдикада бірегей болар еді; геральдика заңдарына қайшы келеді, себебі елтаңбадағы семсер (қараңыз «Жанна д’Арк елтаңбасы») заңсыздық белгісі ретінде қарастырылмайды. Бұл сондай-ақ Жанна д’Арк пен бірнеше куәгерлердің оның тууы туралы жалған куәлік бергенін білдіретін болар еді. Реджин Перно мен Мари Вероник Клиннің айтуынша, «Дегенмен, әуесқой тарихшылар әлі де осы адамдардың – Карл VII, Аленсон герцогы, Дюнуа, Бертран де Пуленги сияқты – Жаннаның нағыз патшалық ата-анасын жасыру үшін күрделі жоспар жасағандарын мойындайды. Бұл тезис нақты құжаттамамен дәлелденбеген».
In 1819, Pierre Caze published La Vérité sur Jeanne d'Arc, which argued that Joan of Arc was the illegitimate daughter of the Queen, Isabeau of Bavaria, and Duke Louis of Orléans. According to Caze's reasoning, the queen hid their daughter in the countryside with the d'Arc family. When Joan of Arc met the future King Charles VII, she would have given him a private sign that she was his half sister. It has been theorized that the coat of arms he later granted her included a sword as a baton of bastardy. Although this would provide an explanation for how she gained the trust of Charles VII in early 1429, this hypothesis has too many other difficulties to be taken seriously. Foremost among them is that the duke of Orléans died on November 23, 1407. Isabeau of Bavaria delivered a son on November 10, 1407. The likelihood of conceiving a daughter in the interim is exceedingly small. Assuming Joan of Arc was born the following year, she would have been 23 years old at her trial in 1431. She estimated her own age at 19. Furthermore, if the sword in Joan of Arc's coat of arms represented a baton of bastardy, then it would be unique in heraldry; it is inconsistent with the laws of heraldry that a sword party per pale (see "Coat of Arms of Jeanne d'Arc") be considered a sign of illegitimacy. It would also mean that Joan of Arc and several witnesses perjured themselves about her birth. In the words of Regine Pernoud and Marie Veronique Clin, "Yet amateur historians still insist that all these people – as well as Charles VII, the duke of Alençon, Dunois, Bertrand de Poulengy – carried out an intricate plot to disguise Joan's authentic royal parents. This thesis lacks credible documentation."
Тірі қалу
Бірнеше жалғаншылар Жанна д'Арк жазаланғаннан кейін оның орнында екенін мәлімдеді. Ең сәттісі Жанна (немесе Клод) де Армоаз болды. Клод де Армоаз 1436 жылы Роберт де Армоаз атты рыцарьға үйленді және Жанна д'Арк екенін мәлімдеді. Ол Жанна д'Арк ағаларының қолдауын алды. Ол 1440 жылға дейін бұл әрекетін жалғастырып, сыйлықтар мен жәрдемақы алды. Бір жылнамада былай делінген: "Осы жылы Францияның Қызы екенін айтқан жас қыз келді және оның рөлін соншалықты жақсы орындады, көптеген адамдар, әсіресе жоғары мәртебелілер оның алдауын сезбеді". Кейбір заманауи авторлар бұл талапты қайта жаңғыртуға тырысады, Жанна д'Арк орнына өзге құрбанды жазалауға жіберілді деп мәлімдейді. Бұл мүмкіндік өте төмен, себебі сотта оның кім екенін растаған көптеген куәгерлердің куәліктері тіркелді. Э. Кобхам Брюэр 1870 жылы шығарған "Брюэрдің сөздігі мен аңыздары" атты еңбегінде былай деп жазды:
Several impostors claimed to be Joan of Arc after the execution date. The most successful was Jeanne (or Claude) des Armoises. Claude des Armoises married the knight Robert des Armoises and claimed to be Joan of Arc in 1436. She gained the support of Joan of Arc's brothers. She carried on the charade until 1440, gaining gifts and subsidies. One chronicle states, "In this year there came a young girl who said she was the Maid of France and played her role so well that many were duped by her, and especially the greatest nobles." Some modern authors attempt to revive this claim by asserting that some other victim was substituted for Joan of Arc at the stake. The likelihood of this is extremely thin, since the trial of nullification records sworn testimony from numerous witnesses who were present at the execution and confirmed her identity. E. Cobham Brewer wrote in his 1870 volume Brewer's Dictionary of Phrase and Fable:
Брюэр сипаттаған ревизионистік теория көптеген себептермен сыналып бағаланды, соның ішінде Жаннаның өлім жазасына тартылуына куә болған көптеген адамдардың болуы және Клод де Армоаз кейіннен бірнеше куәгерлердің алдында өзін жалғаншы екенін бірнеше рет мойындауы. Грэйм Дональд сондай-ақ Жаннаның колдовство жасады деген айыппен жазаланбағанын және Жанна д'Арк туралы әңгімелердің көп бөлігі аңыз екенін айтады. Ол Жанна д'Арк өмір сүрген кезеңдегі оның жеңістері туралы ешқандай жазба немесе бейнелеу жоқ екенін, сондай-ақ Шастеленнің оны француз армиясының қолбасшысы ретінде есімдерін атамағанын мәлімдейді. Ол оның тарихының негізі болып табылатын сот және оңалту процесінің ең толық жұмысы Жюль Кишерат тарапынан 1841 және 1849 жылдар аралығында, оның ісіне қатысты құжаттарды тапқаннан кейін жасалғанын айтады. Кишерат оның соты мен оңалту процесінің алғашқы жарамды басылымдарын жинады, бірақ Жаннаның соты мен қайта қарау материалдары Кишерат оларды жинап, жүйелегенге дейін белгілі болған. Оңалту материалдарының бастапқы көздері Пьер Дюпарк жасаған 1988 жылғы аудармада одан әрі тексеріліп, өңделді және толықтырылды.
The revisionist theory described by Brewer has been criticized on a number of grounds, including the significant number of eyewitnesses to Joan's execution, as well as the fact that Claude des Armoises subsequently confessed before a number of witnesses on multiple occasions to being an impostor. Graeme Donald also argues that Joan was not executed for witchcraft and that much of the story of Joan of Arc is a myth. He says there are no accounts or portraits of Joan of Arc's victories during her time period, nor is she mentioned as a commander of the French army by Chastellain. He states that the most definitive work of her trial and rehabilitation trial, which are the basis for her story, was created by Jules Quicherat between 1841 and 1849, after he discovered a cache of documents relating to her trial. Quicherat did compile one of the first valid edition of her trial and the rehabilitation trial proceedings, but the existence of the records of Joan's trial and retrial were known before Quicherat collected and collated them. The original sources of the rehabilitation sources have been further verified, edited and amplified by Pierre DuParc's translation published in 1988.