Ресей әскери реформаторы: Дмитрий Милютиннің өмірі мен қызметі
Dmitry Milyutin
Дмитрий Милютин: Реформы русской армии, военный министр (1861-1881), историк и последний полевой маршал Российской империи. Биография и вклад в военное дело.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік генерал және дворян (1816–1912 жж.) граф Дмитрий Алексеевич Милютин (т. Дмитрий Алексеевич Милютин; 28 маусым 1816 жыл, Мәскеу – 25 қаңтар 1912 жыл, Ялта маңындағы Симеиз) – әскери тарихшы, Соғыс министрі (1861–1881) және Ресей империясының соңғы фельдмаршалы (1898). Ол 1860- және 1870-жылдары Ресей армиясының түрін өзгертетін, кең ауқымды әскери реформаларға жауапты болды.
Russian general and noble (1816–1912)
Count Dmitry Alekseyevich Milyutin (, tr. Dmitrij Alekseevič Miljutin; 28 June 1816, Moscow – 25 January 1912, Simeiz near Yalta) was a military historian, Minister of War (1861–81) and the last Field Marshal of Imperial Russia (1898). He was responsible for sweeping military reforms that changed the face of the Russian army in the 1860s and 1870s.
Ерте мансап
Милютин 1833 жылы Мәскеу университетінің мектебін және 1836 жылы Николай әскери академиясын бітірді. Азаматтық басқаруда мансап қуған ағасы Николай Милютиннен өзгеше, Дмитрий Кавказ соғысына (1839–45 жж.) ерікті түрде қатысты. Ауыр жарақат алғаннан кейін ол әскери академияға оралып, профессор ретінде дәріс оқыды. Келесі жылдары Милютин өте қабілетті ғалым ретінде танылды. Ол әскери статистиканың ғылыми маңыздылығын баса көрсетті және осы тақырыптағы алғашқы толық зерттеуді жасады, ол оған 1847 жылғы Демидов сыйлығын әкелді. Милютин Суворовты әскери қолбасшылар үшін үлгі деп есептеді, ал 1799 жылғы Италия жорығын оның мансабының ең жоғалған нүктесі деп санады, бұл ойларын 1852 және 1853 жылдары бес томдық жорық туралы егжей-тегжейлі еңбекте жазды. Өзінің білімін пайдалана отырып, Милютин Ресейдің Қырым соғысындағы жеңілісінің себептерін талдап, әскери реформаларға қатысты радикалды ұсыныстар жасады. Оның идеялары Александр II-ге ұнады, ол 1861 жылы Милютинді соғыс министрі етіп тағайындады. Одан бірнеше жыл бұрын Милютин имам Шамилді ұстауға қатысып, соның арқасында ұзақ жылдарға созылған Кавказ соғысын аяқтауға үлкен үлес қосты.
Milyutin graduated from the Moscow University School in 1833 and Nicholas Military Academy in 1836. Unlike his brother Nikolai Milyutin, who chose to pursue a career in civil administration, Dmitry volunteered to take part in the Caucasian War (1839–45). After sustaining a grave wound, he returned to the military academy to deliver lectures as a professor. In the following years, Milyutin earned a considerable reputation as a brilliant scholar. He emphasized the scientific value of military statistics and authored the first comprehensive study of the subject, which earned him the Demidov Prize for 1847. Milyutin regarded Suvorov as a model for military commanders and the Italian campaign of 1799 as the pinnacle of his career, elaborating these views in a detailed account of the campaign, published in five volumes in 1852 and 1853. Capitalizing on his knowledge, Milyutin analyzed the causes of Russia's defeat in the Crimean War and framed some radical proposals for military reforms. His ideas were approved by Alexander II, who appointed Milyutin to the post of Minister of War in 1861. Several years earlier, Milyutin took part in the capture of Imam Shamil, thus helping bring the prolonged Caucasian War to an end.
Соғыс министрі
Милютин 1861 жылдың 16 мамырынан 1881 жылдың 21 мамырына дейін соғыс министрі болды. Милютиннің ұзақ мерзімді қызметі кезінде жүзеге асырылған әскери реформалар Ресейде жаңа әскерге алу жүйесінің енгізілуіне және ел бойынша әскери округтердің құрылуына әкелді. Әскери қызмет 21 жасқа толған барлық еркектер үшін міндетті болып жарияланды, бұл бұрынғы 25 жылдың орнына 6 жылды құрады. Бұл барлық еркектерге, соның ішінде ақсүйектерге де қатысты. Әскери білім беру жүйесі де реформаланды және барлық жаңа сарбаздарға бастауыш білім беру мүмкіндігі берілді. Милютиннің реформалары Ресей тарихындағы маңызды кезең деп есептеледі. Оның реформаларына дейін Ресей армиясының тұрақты казармалары болмады және әскерлер қазбалар мен шатырларда орналастырылды. Оның реформаларының сәттілігі 1877-1878 жылдардағы орыс-түрік соғысында көрінді. Милютиннің шебер басшылығы соғыстың қайнар кезінде айқын болды, осы кезде ресейлік әскерлер үш рет қатарынан Плевенді басып алуға тырысып, сәтсіздікке ұшырады және көптеген сарапшылар оларға шегінуге кеңес берді. Милютин дереу қоршауды одан әрі ұйымдастыруға бұйрық берді, бұл соғысты жеңіске жеткізді. Соғыс аяқталғаннан кейін Милютин қоршау кезінде азық-түлікпен жабдықтаудағы кемшіліктерді және туындаған басқа да мәселелерді тергеу үшін комиссия құрды. Оның қызметі үшін ол граф титулына ие болды және барлық ресейлік ордендерді, соның ішінде Әулие Андрей орденін алды. Милютин черкестердің геноцидінің кейінгі кезеңін құрайтын депортацияны ынталы түрде қолдады, осылай деп мәлімдеді: "Черкестерді жою – бұл жерді жауынгерлік элементтерден тазартудың өзіндік мақсаты".
Milyutin was Minister of War from 16 May 1861 to 21 May 1881. The military reforms introduced during Milyutin's long tenure resulted in the levy system being introduced to Russia and military districts being created across the country. Military service was declared compulsory to all males aged 21 for 6 years, instead of the previous 25 years. This applied to all males including nobles. The system of military education was also reformed, and elementary education was made available to all the draftees. Milyutin's reforms are regarded as a milestone in the history of Russia. Before his reforms in, the Russian Army had no constant barracks and was billeted in dugouts and shacks. The success of his reforms was demonstrated during the Russo Turkish War (1877 1878). Milyutin's subtle leadership made itself felt during the peak of the conflict when the Russians failed three times in a row to take Pleven and many experts advised them to retreat. Milyutin promptly ordered the siege to be continued in a more orderly manner, which brought the war to a victorious end. At the close of the war, Milyutin set up a commission in order to investigate faulty supply of provisions and other problems that had surfaced during the siege. In recognition of his services, he was made a count and received all the Russian orders, including the Order of Saint Andrew. Milyutin strongly advocated the deportation that formed the latter stage of the Circassian genocide, arguing that "eliminating the Circassians was to be an end in itself – to cleanse the land of hostile elements".
Кейінгі өмірі
Берлин конгресінен кейін Милютин ауру канцлер Горчаковтың орнын басып, императорлық сыртқы саясатты жетекші етіп тағайындалды. Бірақ 1881 жылы Александр II-нің қазасы оның жағдайын қиын етіп қойды. Ал бұрынғы билік кезіндегі либералдық реформаларды кері қайтаруға беделді Константин Победоностев ең ықпалды саясаткер болып көзге түскен соң, Милютин лауазымынан қанағаттанды. 1898 жылы Александр II-нің 80 жылдығы тойланғанда, ол фельдмаршал атағына ие болды. Көп жылдардан кейін осы құрметке лайық болған тұңғыш адам және Ресей империясы тарихындағы соңғы фельдмаршал осы Милютин болды. 1912 жылы Симеизде қайтыс болды.
After the Congress of Berlin, Milyutin succeeded the ailing Chancellor Gorchakov as the leader of the imperial foreign policy. Alexander II's assassination in 1881 rendered his position precarious, however, and after Konstantin Pobedonostsev, intent on reversing the liberal innovations of the previous reign, emerged as the most powerful policy maker, Milyutin resigned his office. In 1898, when the 80th anniversary of Alexander II was celebrated, he was promoted to Field Marshal, the first man to receive this honour for many years and the last in the history of the Russian Empire. He died in Simeiz in 1912.
Шығармалары
Ресейдің 1799 жылы император Павел I билік құрған кезінде Франциямен соғысының тарихы. "Ең жоғары император Николай I-нің бұйрығымен жазылған". Бес томдық. Санкт-Петербург. 1852–1853 жылдар. Әскери оқу орындары штабының баспаханасы.
The history of Russia's war with France during the reign of Emperor Paul I in 1799 [История войны России с Францией в царствование Императора Павла I в 1799 году]. "Written by Imperial order of Sovereign Emperor Nicholas I". In five volumes. Saint Petersburg. 1852–1853. Типография штаба военно учебных заведений.