Минералокортикоид рецепторларына қарсы препараттар: қолданылуы мен әсер ету механизмі
Mineralocorticoid receptor antagonist
Минералкортикоид рецепторларына қарсы препараттар – диуретиктер, альдостерон әсерін тежейді. Жүрек жеткіліксіздігі, гиперальдостеронизм және әйелдердегі гирсутизмге қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дәрiлiк класс
Drug class
Минералокортикоид рецепторларының антагонистi (MRA немесе MCRA) немесе альдостерон антагонистi – минералокортикоид рецепторларында альдостеронның әсерiне қарсы әрекет ететiн диуретиктiк дәрi. Бұл дәрiлер тобы жиi басқа дәрiлермен бiрге созылмалы жүрек жеткiлiксiздiгiн басқару үшiн қосымша терапия ретiнде қолданылады. Кластың алғашқы өкiлi спиронолактон гипералдостеронизмдi (Конн синдромы қоса алғанда) және әйелдердегi гирсутизмдi (қосымша антиандрогендiк әсерлерiне байланысты) емдеуде де қолданылады. Көптеген антиминералокортикоидтар, спиронолактон сияқты, стероидты спиролактондар болып табылады. Финеренон – стероидтық емес антиминералокортикоид.
A mineralocorticoid receptor antagonist (MRA or MCRA) or aldosterone antagonist, is a diuretic drug which antagonizes the action of aldosterone at mineralocorticoid receptors. This group of drugs is often used as adjunctive therapy, in combination with other drugs, for the management of chronic heart failure. Spironolactone, the first member of the class, is also used in the management of hyperaldosteronism (including Conn's syndrome) and female hirsutism (due to additional antiandrogen actions). Most antimineralocorticoids, including spironolactone, are steroidal spirolactones. Finerenone is a nonsteroidal antimineralocorticoid.
Медициналық қолданыстар
Минералокортикоид рецепторларының антагонисттері – негізінен бүйректерге әсер ететін диуретиктер. Олар натрийдің қайта сіңірілуін азайтады, нәтижесінде бүйректер арқылы су шығарылуы артады. Су шығарылуын реттеу арқылы минералокортикоид рецепторларының антагонисттері қан қысымын төмендетіп, жүрек айналасындағы сұйықтықтың көлемін азайтады, бұл кейбір жүрек-қан тамырлары ауруларында өте пайдалы болуы мүмкін. Минералокортикоид рецепторларының антагонисттері жүрек-қан тамыр жүйесіндегі көптеген клиникалық жағдайларда қолданылып келеді. Олар бастапқы альдостеронизм, бастапқы және резистентті гипертония, жүрек жеткіліксіздігі және созылмалы бүйрек аурулары сияқты ауруларға тиімді екені дәлелденді.
Mineralocorticoid receptor antagonists are diuretic drugs that work primarily on the kidneys. They decrease sodium reabsorption, which leads to increased water excretion by the kidneys. By regulating water excretion, mineralocorticoid receptor antagonists lower blood pressure and reduce fluid around the heart which can be very beneficial in some cardiovascular conditions. Mineralocorticoid receptor antagonists have been used for many clinical conditions in the cardiovascular system. It has proven beneficial for diseases like primary aldosteronism, primary and resistant hypertension, heart failure and chronic kidney disease.
Жағымсыз әсерлер
Несептің көбеюі – емдеуді бастағаннан кейінгі алғашқы кезеңде жиі кездесетін жанама әсер, бұл көбінесе уақытша және емдеу жалғасқанда азаяды. Антиминералокортикоидтық препараттардың жиі кездесетін жанама әсерлеріне жүрек айну мен құсу, асқазан ауруы мен диарея жатады. Альдостерон бүйрек үсті бездерінен бөлінгенде, бүйрек түтікшесі жасушасындағы минералокортикоидтық рецептормен байланысып, кешен құрайды. Бұл ақуыз тасымалдаушылар бүйректің дистальді түтікшелері мен жинақтау арнасында натрийдің қайта сіңірілуін және калийдің шығарылуын күшейтеді. Бұл организмге қалыпты көлемді және электролиттік тепе-теңдікті сақтауға көмектеседі, артериялық қан қысымын арттырады. Минералокортикоид рецепторларының антагонисттері альдостеронның әсерін азайтады, минералокортикоид рецепторына байланысып, альдостеронды тежейді. Бұл қан сарысуындағы калийдің деңгейінің жоғарылауына және натрийдің шығарылуының артуына алып келеді, нәтижесінде дене сұйықтығының азаюы және артериялық қан қысымының төмендеуі байқалады. Финеренон стероид емес болғамен, оның липофилдігі мен полярлығы басқаша, бірақ минералокортикоид рецепторларына финеренонның жақындығы спиронолактонмен тең және эплереноннан 500 есе жоғары, бұл көптеген антиминералокортикоидтардың стероидтық негізгі құрауы минералокортикоид рецепторларына жақындық үшін қажет емес екенін көрсетеді.
Increased urination is a commonly reported side effect, particularly during the initial phase following treatment initiation; this is mostly transient and tends to reduce with sustained treatment. Common side effects for antimineralocorticoid medications include nausea and vomiting, stomach cramps and diarrhoea. When aldosterone is secreted from the adrenal glands, it binds to the mineralocorticoid receptor in the renal tubule cell and forms a complex. These protein transporters increase sodium reabsorption and potassium excretion in the distal tubule and the collecting duct of the kidneys. This helps the body to maintain normal volume and electrolyte balance, increasing the blood pressure. Mineralocorticoid receptor antagonists decrease the aldosterone effect by binding to the mineralocorticoid receptor inhibiting aldosterone. This leads to higher levels of potassium in serum and increased sodium excretion, resulting in decreased body fluid and lower blood pressure. Despite the nonsteroidal nature of finerenone which yields a different lipophilicity and polarity profile for this compound, finerenone's affinity toward mineralocorticoid receptors is equal to that of spironolactone and 500 times that of eplerenone, hinting that the steroidal core component of most antimineralocorticoids is not essential for mineralocorticoid receptor affinity.
Тарих
Алғашқы альдостерон антагонисттерін табудың басты мақсаты, 1950-ші жылдары, альдостерон активтілігін тежегіштерді анықтау болды. Сол кезде альдостеронның негізгі қолданысы бүйрек натрийі мен калийдің шығарылуын реттеу екені анықталды.
The main goal of the identification of the first aldosterone antagonists, which happened during the 1950s, was to identify inhibitors of aldosterone activity. In those times, the main use of aldosterone was recognized as the control of renal sodium and the excretion of potassium.