Гарри Смит Уэйнрайт: Теміржол инженеры және локомотивтер жасаушысы
Harry Wainwright
Гарри Смит Уэйнрайт (1864-1925) – британдық теміржол инжинірі, локомотивтерді жасаушы. Оның 1900-жылдар басындағы локомотивтері эстетикалық дизайнымен ерекшеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық футболшы Гарри Смит Уэйнрайт (16 қараша 1864 – 19 қыркүйек 1925) – ағылшын теміржол инженері, 1899 жылдан 1913 жылға дейін Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолының локомотивтер, вагондар және вагондар жөніндегі бас инженері. Ол XX ғасырдың басында компанияның Эшфорд теміржол зауытында оның басшылығымен жасалған қарапайым, бірақ тиімді локомотивтер сериясымен ең көп танымал. Осы локомотивтердің көптегені 1968 жылы Ұлыбританияда булы тартқыштар тоқтағанға дейін пайдалануда болды және сол кезеңнің ең әдемі дизайндарының бірі деп есептеледі.
the English soccer player
Harry Smith Wainwright (16 November 1864 – 19 September 1925) was an English railway engineer, and was the Locomotive, Carriage and Wagon Superintendent of the South Eastern and Chatham Railway from 1899 to 1913. He is best known for a series of simple but competent locomotives produced under his direction at the company's Ashford railway works in the early years of the twentieth century. Many of these survived in service until the end of steam traction in Britain in 1968, and are regarded as some of the most elegant designs of the period.
Өмірбаян
Уэйнрайт 1864 жылғы 16 қарашада Уорчестерде Уильям Уэйнрайттың үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. 1896 жылы ол әкесінен кейін Оңтүстік-Шығыс темір жолының (SER) вагон және вагондар басқарушысы болып тағайындалды. 1899 жылғы 1 қаңтарда SER Лондон, Чатем және Довер темір жолымен (LCDR) бірігіп жұмыс істеуге келісім жасады; олардың локомотивтерді басқарушылары Джеймс Стирлинг және Уильям Киртли зейнеткерлікке шықты, ал жаңа құрылған Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолы (SECR) екі темір жолдың локомотив, вагон және вагондар бөлімдерін біріктіруге және Уэйнрайтты локомотив, вагон және вагондарды басқарушы етіп тағайындауға шешім қабылдады. LCDR-дың бұрынғы бас суретшісі Роберт Суртис SECR-дың бас суретшісі болды. Уэйнрайт 1913 жылғы 30 қарашада зейнетке шықты. Уэйнрайт 1925 жылғы 19 қыркүйекте қайтыс болды.
Wainwright was born at Worcester on 16 November 1864, the third son of William Wainwright. In 1896, he was appointed Carriage & Wagon Superintendent of the South Eastern Railway (SER), in succession to his father. On 1 January 1899, the SER entered into a working union with the London, Chatham and Dover Railway (LCDR); their respective Locomotive Superintendents, James Stirling and William Kirtley, both retired, and the newly formed South Eastern and Chatham Railway (SECR) decided to combine the locomotive, carriage and wagon departments of the two railways, and appoint Wainwright as the Locomotive, Carriage and Wagon Superintendent. Robert Surtees, the former LCDR Chief Draughtsman, became Chief Draughtsman of the SECR. Wainwright retired on 30 November 1913. Wainwright died on 19 September 1925.
Локомотивтер
Уэйнрайттың басшылығымен SECR-де пайдалануға берілген алғашқы локомотивтер оның жобалары емес еді. SECR-дің SER және LCDR бөлімдерінде де қабылданатын жаңа стандартты жобалар дайындалғанға дейін локомотивтердің қажеттіліктерін өзгеше жолдармен қанағаттандыру қажет болды. Бар болған локомотивтерге жасалған тапсырыстар күшінде қалды; қолданыстағы жобаларға қосымша тапсырыстар берілді (кейбір жағдайларда жобаға өзгертулер енгізілді); ал басқа компанияның жобалары бойынша жасалған локомотивтер өндірушінің сатылмаған қорынан сатып алынды. 1891 жылы LCDR-де пайдалануға берілген Киртлидің M3 класындағы бес 4-4-0 жедел жолаушылар локомотиві 1899 жылдың мамырынан 1901 жылдың мамырына дейін Лонгхеджде салынды. Олардың екеуі LCDR-дің орындалмаған тапсырысының қалдығы еді; ал қалғандары SECR-дің он локомотивтен тұратын тапсырысының бөлігі болды, кейіннен ол тапсырыс тоқтатылды. 1899 жылдың маусым және шілде айларында Ашфордта Стирлингтің B класындағы бес 4-4-0 жедел жолаушылар локомотиві салынды. 1878 жылы SER-ге енгізілген Стирлингтің O класындағы бес 0-6-0 жүк локомотиві 1899 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Ашфордта салынды. Локомотив өндіруші Neilson, Reid and Company 1899 жылдың соңында Уильям Пикерсгиллдің жобасы бойынша Шотландияның Солтүстік темір жолы үшін (GNoSR) он 4-4-0 жедел жолаушылар локомотивін жасады, онда олар V класын құрады. GNoSR тек бес локомотив қажет деп шешкеннен кейін, Нилсонның қолында қалғандары қалды және GNoSR оларды ең қолайлы бағамен сатуды сұрады. Олар SECR-ге ұсынылды, ол GNoSR-ге қажет емес бес локомотивті алуға келісті, бірақ оларға белгілі бір өзгертулер енгізілуі керек еді. Олар 1900 жылдың қаңтар және ақпан айларында SECR-ге жеткізілді, онда олар G класын құрады. 1891 жылғы Киртлидің R класына негізделген R1 класындағы он бес 0-4-4T қала маңы жолаушылар локомотиві Sharp, Stewart & Co компаниясымен 1900 жылдың қараша және желтоқсан айларында салынды. Уэйнрайтты дизайнер ретінде мойындаған алғашқы жобалар 1900 жылы пайда бола бастады. Көбінесе жобалау жұмыстарын Суртис қадағалап отырды, ал Уэйнрайт жалпы талаптарды белгілеп, сондай-ақ түс және безендіруді шешті. 0-6-0 жүк локомотивтерінен тұратын C класы 1900-1908 жылдар аралығында салынған 109 локомотивтен тұрады, оның 15-ін мердігерлер Neilson, Reid және Sharp, Stewart салған; ал қалғандарын SECR салған, 60-ы Ашфордта және 9-ы Лонгхеджде. D класы 4-4-0 жедел жолаушылар локомотивтері 1901 және 1907 жылдар аралығында салынған 51 локомотивтен тұрады, оның 30-ы төрт түрлі мердігерлер, ал 21-і Ашфордтағы SECR-де салынды. H класы 0-4-4T қала маңы жолаушылар локомотивтері 1904 және 1909 жылдар аралығында Ашфордта салынған 64 локомотивтен тұрады, соңғы екеуі 1915 жылы Уэйнрайт зейнеткерлікке шыққаннан кейін аяқталды. 1905 жылы Kitson & Co компаниясынан 8 булы жолаушылар вагоны сатып алынды, олардың 6-сы қала маңы жолаушылар тасымалы үшін пайдаланылды. E класы 4-4-0 жедел жолаушылар локомотивтері 1905 және 1909 жылдар аралығында Ашфордта салынған 26 локомотивтен тұрады. 0-6-0T жергілікті жолаушылар локомотивтерінің P класы 1909 жылы Ашфордта салынған сегіз локомотивтен тұрады. J класы 0-6-4T жолаушылар локомотивтері 1913 жылы Ашфордта салынған бес локомотивтен тұрады. L класы 4-4-0 жедел жолаушылар локомотивтері 1914 жылы мердігерлер салған 22 локомотивтен тұрады. Спецификацияны Уэйнрайт жасаса да, жобалау жұмысын Суртис қадағалаған, ал тапсырыс Уэйнрайт зейнеткерлікке шыққаннан кейін ғана берілді; оның ізбасары Ричард Маунселл кейбір жобалық өзгертулерді нақтылады. Олардың 12-сі Beyer, Peacock & Co компаниясынан, ал қалған он локомотив Берлинде A. Borsig компаниясымен салынды; олар 1914 жылдың 3 тамызында соғыс басталғанға дейін жеткізілді, бірақ 1920 жылдың мамырына дейін төленбеді.
The first locomotives to be placed in service by the SECR under Wainwright's supervision were not of his design. Until new standard designs could be prepared, which would be acceptable on both the SER and LCDR sections of the SECR, it was necessary to fulfil immediate locomotive requirements in other ways. Existing locomotive orders were allowed to stand; further orders were placed for existing designs (in some cases design modifications were made); and locomotives built to the designs of an entirely different company were purchased from a manufacturer's unsold stock. Five 4 4 0 express passenger engines of Kirtley's M3 class, which had been introduced on the LCDR in 1891, were built at Longhedge between May 1899 and May 1901. Two of these were the balance of an outstanding LCDR order; the remainder formed part of an order for ten placed by the SECR, of which seven were later cancelled. Five 4 4 0 express passenger engines of Stirling's B class, which had been introduced on the SER in 1898, were built at Ashford in June and July 1899. Five 0 6 0 goods engines of Stirling's O class, which had been introduced on the SER in 1878, were built at Ashford in August and September 1899. The locomotive manufacturer Neilson, Reid and Company had built ten 4 4 0 express passenger engines in late 1899 to the design of William Pickersgill for the Great North of Scotland Railway (GNoSR) where they formed Class V. After the GNoSR decided that only five were required, Neilson's were left with the remainder on their hands, and were asked by the GNoSR to sell them for the best possible price. They were offered to the SECR, which agreed to take the five engines which the GNoSR did not need, subject to certain modifications being made. They were delivered to the SECR in January and February 1900, where they formed the G class. Fifteen 0 4 4T suburban passenger engines, the R1 class (based on Kirtley's R class of 1891) were built by Sharp, Stewart & Co in November and December 1900. The first designs which credited Wainwright as designer began to appear in 1900. In almost all cases, the actual design work was supervised by Surtees, with Wainwright specifying broad requirements and also deciding the finish and livery. The C class of 0 6 0 goods engines comprised 109 locomotives built between 1900 and 1908, of which 15 each were built by the contractors Neilson, Reid and Sharp, Stewart; the remainder were built by the SECR, 60 at Ashford and 9 at Longhedge. The D class of 4 4 0 express passenger engines comprised 51 locomotives built between 1901 and 1907, of which 30 were built by four different contractors, and 21 were built by the SECR at Ashford. The H class of 0 4 4T suburban passenger engines comprised 64 locomotives built at Ashford between 1904 and 1909, with a final two completed in 1915 after Wainwright's retirement. Eight steam railcars were bought from Kitson & Co. in 1905 6 for use on local passenger services. The E class of 4 4 0 express passenger engines comprised 26 locomotives built at Ashford between 1905 and 1909. The P class of 0 6 0T local passenger engines comprised eight locomotives built at Ashford in 1909 10. The J class of 0 6 4T passenger engines comprised five locomotives built at Ashford in 1913. The L class of 4 4 0 express passenger engines comprised 22 locomotives built by contractors in 1914. Although the specification was drawn up by Wainwright, and the design work supervised by Surtees, the order was not placed until after Wainwright's retirement; his successor, Richard Maunsell, specified some design changes. 12 came from Beyer, Peacock & Co., whilst the other ten were built in Berlin by A. Borsig; these were delivered before the outbreak of war on 3 August 1914, but were not paid for until May 1920.