Бетховеннің «Кориолан» увертюрасы (Op. 62) – 1807 жылы жазылған шығарма. Коллин трагедиясы үшін жасалып, Лобковицте жеке концертте орындалды. Музыка, классика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бетховеннің композициясы
Composition by Beethoven
Кориолан увертюрасы (сілтеме=жоқ), Op. 62 – 1807 жылы Людвиг ван Бетховен Генрих Иосиф фон Коллиннің 1804 жылғы «Кориолан» трагедиясы үшін жазған туынды. Увертюраның тұңғыш көрсетілімі 1807 жылғы наурыз айында Иосиф Франц фон Лобковицтің үйінде өткен жеке концертте болды. Сол концертте Симфония № 4 B-bemol тонында және фортепиано концерті № 4 G тонында да тұңғыш рет орындалды.
The Coriolan Overture (link=no), Op. 62, is a composition written by Ludwig van Beethoven in 1807 for Heinrich Joseph von Collin's 1804 tragedy Coriolan. The overture was premiered in March 1807 at a private concert in the home of Joseph Franz von Lobkowitz. The Symphony No. 4 in B flat and the Piano Concerto No. 4 in G were premiered at the same concert.
Контекст
Овертураның құрылымы мен тақырыптары пьесаның басты сюжетімен шамалы байланысты. C минорындағы басты тақырып Кориоланның нық қадамға бел бууын және соғысқа құштарлығын көрсетеді (ол Римге шабуыл жасауға азамат), ал E flat мажордағы көңілді тақырып анасының оны тоқтатуға жасаған жалбауын бейнелейді. Кориолан ақырында көңілділікке бой жегізеді, бірақ бұрынғы жауы – волскилер әскерін Рим қақпаларына жеткізген соң, кері қайта алмай, өзін-өзі өлтіреді. (Бұл Уильям Шекспирдің оны өлтіру туралы айтатын "Кориолан" пьесасынан өзгеше. Шекспир мен Коллин екеуінің де пьесалары бірдей жартылай аңызға толы тұлға туралы, оның нақты тағдыры тарихқа түспеген.) "Кориолан" увертюрасы 2 флейта, 2 гобой, 2 кларнет, 2 фагот, 2 валторна, 2 труба және скрипкалар тобына арналған.
The structure and themes of the overture follow the play very generally. The main C minor theme represents Coriolanus' resolve and war like tendencies (he is about to invade Rome), while the more tender E flat major theme represents the pleadings of his mother to desist. Coriolanus eventually gives in to tenderness, but since he cannot turn back having led an army of his former enemies, the Volsci, to Rome's gates, he kills himself. (This differs from the better known play Coriolanus by William Shakespeare, in which he is murdered. Both Shakespeare's and Collin's plays are about the same semi legendary figure, whose actual fate was not recorded.) The Coriolan Overture is scored for 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets in B, 2 bassoons, 2 French horns in E, 2 trumpets in C, timpani, and strings.
Жазбалар
Ең жоғары бағаланған екі жазба – Вильгельм Фуртвенглердің 1943 жылғы Берлин филармониясын және Фриц Райнердің 1959 жылғы Чикаго симфониялық оркестрін дирижерлік еткен жазбалары. Сэр Роджер Норрингтон Лондон классикалық ойыншыларымен овертураның ерекше кезеңдік орындалуын жасады. Басқа да атақты жазбаларға Отто Клемперердің Филармония оркестрімен, Герберт фон Караянның Берлин филармониясымен, Карл Бёмнің Вена филармониясымен, Карлос Клейбердің Бавария мемлекеттік оркестрімен, Кристофер Хогвудтың Ежелгі музыка академиясымен және Бруно Вальтердің Колумбия симфониясымен дирижерлік еткен жазбалары кіреді. Бұл туынды Артуро Тосканинидің репертуарындағы маңызды бөлік болды, және Тосканинидің жетекшілігімен жасалған алты жазба, сондай-ақ репетициядан алынған үзінділердің бір жазбасы қолда бар.
Two of the most highly regarded recordings are of Wilhelm Furtwängler conducting the Berlin Philharmonic (1943) and Fritz Reiner conducting the Chicago Symphony Orchestra in 1959. Sir Roger Norrington has created a notable period performance version with his recording of the overture with the London Classical Players. Other notable recordings include those of Otto Klemperer with the Philharmonia Orchestra, Herbert von Karajan with the Berlin Philharmonic, Karl Böhm with the Vienna Philharmonic, Carlos Kleiber conducting the Bavarian State Orchestra, Christopher Hogwood with the Academy of Ancient Music, and Bruno Walter conducting the Columbia Symphony. The work was a staple of Arturo Toscanini's repertoire, and six recordings under Toscanini's baton are extant as well as one recording of rehearsal excerpts.