Дефинист қатесі: Уильям Франкена анықтаған логикалық жаңылыс. Мүліктерді бір-бірімен шатастыру, "табиғи қате" сынды ұғымдарды дұрыс түсінуге көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Салыстыру арқылы анықтама – Вильям Франкенаның таныстырған қателігі.
Definition by comparisonthe fallacy coined by William Frankena
Дефиницистік қателік (кейде Сократтың атымен Сократтық қателік деп аталады) – Уильям Франкена 1939 жылы анықтаған, бір қасиетті екінші қасиет арқылы анықтауға байланысты логикалық қателік.
The definist fallacy (sometimes called the Socratic fallacy, after Socrates) is a logical fallacy, identified by William Frankena in 1939, that involves the definition of one property in terms of another.
Шолу
Философ Уильям Франкена дефиницистік қателік терминін алғаш рет 1939 жылы британдық аналитикалық философия журналы «Mind»-та жарияланған мақаласында қолданды. Бұл мақалада ол Г. Э. Мурдың натуралистік қателігін жалпылап, сынға алды. Мур жақсылықты табиғи қасиеттермен анықтауға болмайды деп, синоним емес қасиеттерді пайдалана отырып, терминді анықтауға тырысудан туындаған кеңірек шатасуды дәлелдеді. Франкена натуралистік қателік – бұл мүлдем дұрыс емес термин, өйткені ол тек қана табиғи қасиеттермен шектелмейді және міндетті түрде қателік те емес деп мәлімдеді. Бірінші сөз (натуралистік) туралы ол Мурдың жақсылықты табиғи де, табиғи емес де терминдермен анықтауға қарсы болғанын атап өтті. Франкена екінші сөз (қателік) ойлаудағы қателікті емес, семантикадағы қателікті білдіреді деген пікірмен келіспеді. Мурдың ашық сұрақтарға қатысты аргументі бойынша, егер «Қызықты нәрсе жақсы ма?» сияқты сұрақтарға нақты жауап болмаса, онда қызықты жақсылықпен синоним емес. Франкена бұл аргументті былай жоққа шығарды: әрқашан ашық сұрақ болуы, екі нәрсе шындығында бірдей болса да, олар туралы сұрақ қоюдың ақылға қонымды екенін көрсетеді. Демек, тіпті жақсылық қызықтымен бірдей болса да, оның жақсы ма, жоқ па деп сұрауға болады; жауап «иә» болуы мүмкін, бірақ сұрақ заңды. Бұл Мурдың кейде балама жауаптарды дәлелсіз қабылдауға болатын көзқарасына қайшы келеді; алайда, Франкена бұл сұраққа жалбарынған қателік болар еді деп қарсылық білдірді.
The philosopher William Frankena first used the term definist fallacy in a paper published in the British analytic philosophy journal Mind in 1939. In this article he generalized and critiqued G. E. Moore's naturalistic fallacy, which argued that good cannot be defined by natural properties, as a broader confusion caused by attempting to define a term using non synonymous properties. Frankena argued that naturalistic fallacy is a complete misnomer because it is neither limited to naturalistic properties nor necessarily a fallacy. On the first word (naturalistic), he noted that Moore rejected defining good in non natural as well as natural terms. Frankena rejected the idea that the second word (fallacy) represented an error in reasoning – a fallacy as it is usually recognized – rather than an error in semantics. In Moore's open question argument, because questions such as "Is that which is pleasurable good?" have no definitive answer, then pleasurable is not synonymous with good. Frankena rejected this argument as: the fact that there is always an open question merely reflects the fact that it makes sense to ask whether two things that may be identical in fact are. Thus, even if good were identical to pleasurable, it makes sense to ask whether it is; the answer may be "yes", but the question was legitimate. This seems to contradict Moore's view which accepts that sometimes alternative answers could be dismissed without argument; however, Frankena objects that this would be committing the fallacy of begging the question.