Кіріспе
1957 жылғы "Андаудағы көпір" кітабы – американдық автор Джеймс Миченердің 1956 жылғы Венгрия революциясын баяндайтын 1957 жылғы деректі кітабы. 1950 жылдары Австрияда тұрған Миченер Венгриядан қашқан көптеген бежендер кезінде Австрия мен Венгрия шекарасында болды. Бұл кітап Миченердің журналистік туындыларының бірі (оның 9-шы немесе 10-шы жарияланған кітабы) және ол келесі отыз жылда жазған эпизодтық романдардан әлдеқайда қысқа. Кітап куәгерлермен сұхбаттасулар негізіндегі тарихи оқиғаны баяндайды, бірақ оқиға көбінесе жиынтық кейіпкерлер немесе қауіпсіздігі үшін немесе артында қалған отбасының қауіпсіздігі үшін аттары өзгертілген нақты адамдар арқылы айтылады. Кітапта студенттер, жұмысшылар, сарбаздар, құпия полиция және қарапайым азаматтар сияқты Венгрия қоғамының әртүрлі сегменттерінің тәжірибесі, революцияға дейін де, революция кезінде де қарастырылады. Кітап оқырмандарды Будапешт көшелеріне алып барады, онда қарусыз жастар, зауыт жұмысшылары және жабдығы нашар венгр сарбаздары совет танктерімен шайқасты. Сондай-ақ, ол совет әскері қайта келгенге дейін Будапешт тұрғындарының қысқа ғана еркіндік күндері туралы ағымды әңгімелейді. Оқиғалар болғаннан кейін жазылған және совет қайта басып алғаннан кейін басталған жалпы ереуіл кезінде жарияланған бұл кітап, оқырманға "суық соғыстың" орта шқал жылдары туралы түсінік береді. Кітаптың атауы Андау ауылының жанындағы Австрия-Венгрия шекарасындағы нақты көпірге сілтеме жасайды. Көпір 1956 жылдың қараша айында совет әскерлерімен қиратылды. Ол 1996 жылы төзімділік пен көмекшіліктің символы ретінде қайта салынды.
The Bridge at Andau is a 1957 nonfiction book by the American author James Michener chronicling the Hungarian Revolution of 1956. Living in Austria in the 1950s, Michener was at the border of Austria and Hungary during the period in which a significant wave of refugees fled Hungary. The book is one of Michener's journalistic works (his 9th or 10th published book) and much shorter than the episodic novels that he wrote over the next thirty years. While the book is of an historical event based upon interviews with eyewitnesses, the story is told largely through composite characters or characters based on real people whose names were changed, either for their safety or the safety of family left behind. The story examines the experience of different segments of Hungarian society, both before and during the uprising, such as students, workers, soldiers, secret police, and ordinary citizens. The book takes the reader to the streets of Budapest, where unarmed young people, factory workers, and poorly equipped Hungarian soldiers fought Soviet tanks. It also tells the bittersweet story of the few days of freedom enjoyed by the citizens of Budapest before the Soviets returned in force. Written soon after the events it chronicles, and published during the ongoing general strike that started soon after the Soviet reoccupation, the book serves to give the reader an idea of the middle years of the Cold War. The title of the books refers to an actual bridge on the Austria Hungary border near the village of Andau. The bridge was destroyed in November 1956 by Soviet troops. It was rebuilt in 1996 as a symbol of tolerance and helpfulness.
Йозеф Тот
Ол 18 жастағы, сары шашты, сұр көзді, бетіне біраз дөңгелектері бар жігіт болатын. Йозеф Австрияға қашып кетіп, көптеген адамдарға да қашуға көмектесті. Ол тек өзі үшін ғана емес, басқалар үшін де жайлы жағдай жасаған, керемет адамға айналды.
АВО
Мемлекеттік қорғау органы (Államvédelmi Hatóság немесе ÁVH, кітапта "AVO" деп аталады) – 1945 жылдан 1956 жылға дейін Венгрияның құпия полициясы болды. Ол Кеңес Одағының құпия полиция күштерінің сыртқы қосымшасы ретінде құрылды және 1948 жылдан бастап, 1949 жылы күшейіп, 1953 жылы аяқталған тазалаулар сериясы кезінде қатыгездігімен көзге түсіп, ел ішінде жаман атқа ие болды. 1953 жылы Иосиф Сталин қайтыс болды, ал Имре Нагь (жақынғы реформатор) Венгрияның премьер-министрі болып тағайындалды. Нагьтің 1953-1955 жылдардағы алғашқы үкіметі кезінде ÁVH біртіндеп бақылауға алынды.