Екінші дүниежүзілік соғыстағы американдық «Боархаунд» зымыранды көлігі

Кіріспе

T18 Boarhound – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық армиясы үшін шағын көлемде өндірілген американдық ауыр бронеавтомобилі.

Тарих

1941 жылдың шілдесінде АҚШ армиясының қару-жарақ корпусы британдықтарға жеткізу үшін ауыр бронеавтомобильдің (сондай-ақ T17 Deerhound және T17E1 Staghound машиналарының жасалуына әкелген орта бронеавтомобильдің) техникалық талаптарын бекітті. Прототипі 1942 жылы Yellow Coach компаниясымен жасалды. Бұл 8x8 (сегіз дөңгелек, барлығы жетектегі; «сегізге сегіз» деп аталады) үлкен көлік болды, алдыңғы төрт дөңгелегі рульдік басқаруға қолданылды. Тықпақ бронясы салмақты 26 тоннаға жеткізді, бұл сол кездегі орта танктердің салмағымен шамалас болды. Бастапқы қарулануы мұнарасында .30 дюймдік пулеметпен бірге 37 мм М6 зеңбірегінен және алдыңғы бөлігінде орналасқан тағы бір .30 дюймдік пулеметтен тұрды. Осы кезде 37 мм зеңбіректің танкке қарсы тиімділігі жеткіліксіз екені анық болды, ал британдықтар «Boarhound» деп атаған T18E2 өндіріс үлгісі британдық QF 6 фунттық зеңбіректің АҚШ-та жасалған нұсқасы – 57 мм М1 зеңбірегін алды. АҚШ армиясы бұл машинаға минималды ғана қызығушылық танытты және алғашқы үш өндіріс үлгісін өзінде қалдырды. Британ армиясы 2500 данаға тапсырыс берді, бірақ өндірістің жоғары құны мен қиын өтімділігі салдарынан тапсырыс тоқтатылды, Солтүстік Африкаға бар болғаны 27 дана жеткізілді. T18 жауынгерлік әрекеттерде кеңінен қолданылмады, алайда олардың бірқатары Солтүстік Африкадағы базаларды қорғауға, ал кейбіреулері конвойлерді сүйемелдеуге қатысты. Сонымен қатар, кейбір деректер бойынша, олардың шектеулі саны артқы эшелонда арнайы міндеттерді орындау үшін қайта жабдықталған. 1942 жылдың соңында Сегізінші армияға сегіз «Boarhound» машинасы бөлу туралы бұйрық берілді, олар оларды қолдау бронетехникасы ретінде және белгілі бір дәрежеде барлау мақсатында қолданды. Олардың ешқайсысы да ауыр шайқастарға қатысқан жоқ. Қазіргі уақытта сақталған жалғыз дана Ұлыбританиядағы Бовингтон қаласындағы Танк мұражайында қойылған. Дөңгелекті машина үшін, әсіресе Африка кампаниясының қайнаған кезінде жасалған (сол жағдайда шөлде пайдалану ықтималдығы жоғары болды) T18 тым ауыр болды. Сағатына 80 километр жылдамдықпен ол салыстырмалы түрде жоғары жылдамдыққа ие болды, бірақ үдеуі мен бұрылуы кейбір жерлерде 40 мм-ге дейін жететін алдыңғы бөліктің тықпақ бронясымен қиындыққа тап болды.

In July 1941, the United States Army Ordnance Corps issued specifications for a heavy armored car (along with another specification for a medium armored car, which resulted in the T17 Deerhound and T17E1 Staghound) to be built for supply to the British. The prototype was developed in 1942 by the Yellow Coach Company. It was a large 8x8 (eight wheels, all driven; called an "eight by eight") vehicle with four front wheels used for steering. Thick armor brought the weight to 26 tons, about the weight of contemporary medium tanks. Initial armament consisted of a 37 mm gun M6 in a turret with a coaxial .30 inch machine gun and another .30 inch MG in the bow mount. By then, it was clear that the anti tank performance of the 37 mm gun was insufficient and the production version, the T18E2, which was named Boarhound by the British, received the 57 mm gun M1, the US manufactured variant of the British QF 6 pounder. The United States Army had only shown minimal interest in the vehicle and retained the first 3 production vehicles. The British Army placed an order for 2,500 units, but high production costs and poor cross country performance led to cancellation of the order with only 27 being delivered to North Africa. The T18 was never used widely in combat; however, a number were made use of by defending bases of operation in North Africa, with a few even taking part in convoy operations. There are accounts that a limited few were refitted for special duties in the rear echelon as well. Late in 1942, orders were issued for upwards of some eight Boarhounds to be assigned to the Eighth Army, which used them sparingly as supporting armored vehicles and, to some extent, in reconnaissance roles. None are said to have seen heavy action. The only surviving vehicle is displayed in The Tank Museum, Bovington, United Kingdom. For a wheeled vehicle, especially one made during the height of the African Campaign (which made it likely to serve in desert conditions) the T18 was simply too heavy. At 80 kilometers an hour, it did have a relatively high top speed, but acceleration and turning were hampered by the somewhat thick frontal armor, which could reach 40mm in some places.

Нұсқалар

Т18 37 мм зеңбірекпен жабдықталған бастапқы нұсқасы. T18E1 алты дөңгелекті нұсқасы. 1943 жылдың 18 қаңтарында әзірлеме тоқтатылды. T18E2 57 мм зеңбірекпен жабдықталған нұсқасы.