Серафино Ваннутелли: Италиялық кардинал және Рим Куриясының лауазымдары

Кіріспе

Итальяндық прелат Серафино Ванутелли (26 қараша 1834 – 19 тамыз 1915) – католик шіркеуінің итальяндық прелаты, кардинал және Рим Куриясының жоғары лауазымды шенеунігі, ол бірнеше ірі әкімшілік қызметтерді атқарды. 1887 жылы кардинал атағын алған ол, 1893 жылы кардинал-епископ болып тағайындалды және 1915 жылы Кардиналдар коллегиясының деканы болып сайланды, содан аз уақыттан кейін қайтыс болды. 1903 жылы папалық таққа үміткерлердің бірі болуы мүмкін деп есептелді. Мансабының бастапқы кезеңінде 1869 жылдан 1887 жылға дейін Ұлы Римнің дипломатиялық қызметінде жұмыс істеді, бірнеше Латын Америкалық елдерге Апостольдық делегаты, ал Бельгия және Австрияға Апостольдық нунций болып тағайындалды. Оның кіші інісі Винченцо (1836–1930) да католик кардиналы болды.

Өмірбаян

Вантуелли Палестрина епархиясының Геньяццано қаласында дүниеге келді. Ол философия білімін алып, Римдегі Капраника колледжінде теологияны оқыды. Паптық семинарияда теологиядан сабақ бергеннен кейін, Бавариядағы Папаның нунциясының хатшысы ретінде Киелі Тақтың дипломатиялық қызметінде жұмыс істей бастады. Мексикадағы Максимилиан сарайында нунцийдің аудиторы болды. 1869 жылғы 25 маусымда Никеяның титулярлық архиепискобы болып тағайындалды және 18 шілдеде кардинал Константино Патрици Наро оны епископқа вихтеу рәсімін жасады. 1869 жылғы 23 шілдеде Эквадор, Перу, Колумбия және Орталық Америкаға Апостольдық делегаты болып тағайындалды, бұл елдер қатарында Эль-Сальвадор, Гватемала, Коста-Рика, Гондурас және Никарагуа болды. 1875 жылы Брюссельдегі Апостольдық нунций болды, бірақ оның қызметі Бельгия үкіметі 1880 жылғы 28 маусымда Киелі Тақпен дипломатиялық қатынасты үзіп тастағанда күрт аяқталды. Сол жылдың 18 қарашасында Австриядағы Апостольдық нунций болды. Оның нунций қызметі Рим папасы Лев XIII оны 1887 жылғы 14 наурызда кардинал етіп тағайындағаннан кейін аяқталды. Рим папасы Болонья халқына жолдаған хатында, оны осы тағайындауға Құдайдың жетелеуімен келгенін және «Вантуелли Болоньяға кардинал болып барады және папа болып оралады» деген сөздерді айтқандығын мәлімдеді. «Нью-Йорк Таймс» газеті былай деп жазды: «Ол біраз уақыттан бері Папаның мұрагерлігіне байланысты жиі айтылып жүр және оған Папа Левтің қолдауына ие ықпалды шіркеу партиясы демеу көрсетуде». Ол алты айдан кейін, 1893 жылғы 12 маусымда Фраскатидің кардинал-епископы болып тағайындалғанға дейін қызмет етті. 1899 жылдан 1915 жылы қайтыс болғанға дейін Кардинал-мажорлық пенитенциарий болды. Ол 1903 жылғы 16 қаңтардан бастап, 1908 жылғы 31 желтоқсанда 74 жасында осы қызметтен кеткенге дейін Римдік және Жалпы Инквизицияның (кейіннен Дін ілімі жөніндегі Конгрегация деп аталды) хатшысы болды. 1903 жылғы 22 маусымда ол Фраскатиден Порто Санта-э-Руфинаның кардинал-епископы болып ауыстырылды. 1903 жылы Папа Пий X сайланған конклавта ол Папалық таққа үміткер ретінде қарастырылды. 1914 жылғы 25 мамырда Папа Пий X оны Кардиналдар коллегиясының деканы етіп сайлады, оның басқа атақтарына Остия кардинал-епископы атағы қосылды. 1914 жылдың тамызында өткен конклав кезінде деканның міндеттерін атқару қиын болды, өйткені ол «көру қабілеті нашарлаған, естімейтін және жүйке ауруынан әлсіреген» еді. Неапольден конклавқа бара жатқанда оның пойзы бомбаланды және бірнеше жолаушылар жарақат алды. Ол 1915 жылғы 19 тамызда Римде қайтыс болды.

Vannutelli was born at Genazzano, in the diocese of Palestrina, where he studied and graduated in philosophy before studying theology in the Capranica College, Rome. After teaching theology at the Pontifical Seminary, he began his work in the diplomatic service of the Holy See as secretary to the Papal Nuncio in Bavaria. He became auditor to the Nuncio at the Court of Maximilian in Mexico. On 25 June 1869 he was appointed Titular Archbishop of Nicaea and on 18 July was consecrated a bishop by Cardinal Costantino Patrizi Naro. On 23 July 1869, he was named Apostolic Delegate to Ecuador, Peru, Colombia, and Central America, which comprised these countries: El Salvador, Guatemala, Costa Rica, Honduras, and Nicaragua. He was made Apostolic Nuncio to Brussels in 1875, but his role there ended abruptly when the Belgian government broke off diplomatic relations with the Holy See on 28 June 1880. He became Apostolic Nuncio to Austria on 18 November of that year. His service as a nuncio ended when Pope Leo XIII made him a cardinal on 14 March 1887. The Pope wrote a letter to the people of Bologna saying that he had been guided by divine inspiration in making the appointment and was reported to have said "Vannutelli goes to Bologna Cardinal and will return a Pope". The New York Times commented: "He has for some time been prominently mentioned in connection with the Papal succession, and is supported by an influential ecclesiastical party, with whom, it is believed, Pope Leo is in sympathy." He served until he was named Cardinal Bishop of Frascati just six months later on 12 June 1893. From 1899 until his death in 1915 he was Cardinal Major Penitentiary. He served as Secretary of the Congregation of the Roman and Universal Inquisition (later known as the Congregation for the Doctrine of the Faith), from 16 January 1903 until he resigned that office on 31 December 1908 at the age of 74. On 22 June 1903 he was moved from Frascati to become Cardinal Bishop of Porto Santa e Rufina. At the conclave in 1903 that elected Pope Pius X, he was considered a contender for election to the papacy. On 25 May 1914, Pope Pius X approved his election as Dean of the College of Cardinals, adding the title of Cardinal Bishop of Ostia to his other titles. Performing the duties of Dean during the conclave that met in August 1914 proved challenging as he was "almost blind stone deaf and weakened from nervous prostration". En route to that conclave from Naples, his train was bombed and several other passengers were injured. He died in Rome on 19 August 1915.