Психодинамикалық диагностикалық нұсқаулық: Жаңа көзқарас

Кіріспе

Психодинамикалық диагностикалық нұсқаулық (ПДН) – Халықаралық аурулар жіктемесі мен денсаулыққа қатысты проблемалар (ХАЖДП) немесе Психикалық аурулар диагностикалық және статистикалық нұсқаулығына (ПАДН) ұқсас диагностикалық анықтамалық. ПДН 2006 жылдың 28 мамырында жарияланды. ПДН-дегі ақпаратты Америка психоаналитикалық қауымдастығының, Халықаралық психоаналитикалық қауымдастығының, Америка психологиялық қауымдастығының психоанализ бөлімі (39-бөлім), Америка психоанализ және динамикалық психиатрия академиясының, сондай-ақ Клиникалық әлеуметтік жұмыста психоанализ жөніндегі ұлттық мүшелік комитетінің өкілдерінен құралған бірлескен жұмыс тобы жинады. ПДН қазіргі нейроғылым мен емдеу нәтижелерін зерттеуге негізделгенімен, Бенедикт Кэри 2006 жылғы «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі мақаласында ПДН-дегі көптеген түсініктер психотерапияның классикалық психоаналитикалық дәстүрінен алынғанын атап өтті. Мысалы, ПДН-де мазасыздық бұзылыстары Зигмунд Фрейд (1926) сипаттаған «төрт негізгі қауіпті жағдайға» – жақын жандардың жоғалтылуына, махаббаттың жоғалтылуына, дене тұрқының жоғалтылуына және өзінің санасының мойындауынан айырылуға байланысты болуы мүмкін екендігі көрсетілген. ПДН қолданыстағы диагностикалық жүйеге жаңаша көзқарас ұсынады, себебі ол клиниктерге жеке тұлғаның ерекшеліктерін, осыған қатысты әлеуметтік және эмоционалдық қабілеттерін, бірегей психикалық бейнесін және пациенттің жеке тәжірибесін сипаттауға және жіктеуге мүмкіндік береді. ПДН ПАДН немесе ХАЖДП-мен бәсекелесу мақсатын қоймайды. Авторлар бұл жұмыстың «психикалық функцияның толық спектріне назар аудару» арқылы «жеке ерекшеліктерге де, ортақ белгілерге де» баса назар аударатынын және ПАДН мен ХАЖДП-нің симптомдарды тізімдеу жұмысын «толықтыратынын» хабарлайды. Жұмыс тобы ПДН-нің «пациенттің жалпы функциясының күрделігін және емдеу процесіне қатысу жолдарын сипаттау үшін көп өлшемді тәсіл» ұсыну арқылы қолданыстағы диагностикалық жіктемелерді кеңейтуді көздейді. 1980 жылы ПАДН 3-тің жариялануымен нұсқаулық психоаналитикалық ықпал еткен өлшемдік модельден «нео-Краепелиндік» сипаттамалық, симптомдарға бағытталған модельге ауысты, бұл модельде симптомның болуы немесе болмауына назар аударылады. ПДН симптомдар жиынтығын, жеке тұлғаның өлшемдерін және психикалық функцияның өлшемдерін нозологиялық тұрғыдан бағалау үшін психодинамикалық модельге қайта оралуға мүмкіндік берді.

The Psychodynamic Diagnostic Manual (PDM) is a diagnostic handbook similar to the International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems (ICD) or the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM). The PDM was published on May 28, 2006. The information contained in the PDM was collected by a collaborative task force which includes members of the American Psychoanalytic Association, the International Psychoanalytical Association, the Division of Psychoanalysis (Division 39) of the American Psychological Association, the American Academy of Psychoanalysis and Dynamic Psychiatry, and the National Membership Committee on Psychoanalysis in Clinical Social Work. Although it is based on current neuroscience and treatment outcome studies, Benedict Carey pointed out in an 2006 New York Times article that many of the concepts in the PDM are adapted from the classical psychoanalytic tradition of psychotherapy. For example, the PDM indicates that the anxiety disorders may be traced to the "four basic danger situations" described by Sigmund Freud (1926) as the loss of a significant other; the loss of love; the loss of body integrity; and the loss of affirmation by one's own conscience. It uses a new perspective on the existing diagnostic system as it enables clinicians to describe and categorize personality patterns, related social and emotional capacities, unique mental profiles, and personal experiences of the patient. The PDM is not intended to compete with the DSM or ICD. The authors report the work emphasizes "individual variations as well as commonalities" by "focusing on the full range of mental functioning" and serves as a "[complement to] the DSM and ICD efforts in cataloguing symptoms. The task force intends for the PDM to augment the existing diagnostic taxonomies by providing "a multi dimensional approach to describe the intricacies of the patient's overall functioning and ways of engaging in the therapeutic process." With the publication of the DSM 3 in 1980, the manual switched from a psychoanalytically influenced dimensional model to a "neo Kraepelinian" descriptive symptom focused model based on present versus absent symptoms. The PDM provided a return to a psychodynamic model for the nosological evaluation of symptom clusters, personality dimensions, and dimensions of mental functioning.

I өлшем: тұлғалық үлгілер мен бұзылулар

Бұл бірінші өлшем тұлғалық үлгілерді екі сала бойынша жіктейді. Біріншіден, ол жеке тұлға түрлерінің спектрін қарастырады және адамның тұлғасын дені сау емес және бейімделуге қабілетсізден дені сау және бейімделуге қабілеттіге дейінгі континуумға орналастырады. Екіншіден, ол адамның "ақыл-ойды ұйымдастыру және әлеммен қарым-қатынас жасау" жолын жіктейді. PDM 1-ге ұқсас, PDM 2 пациенттерді үш ось бойынша жіктейді: "P осьі – Тұлғалық синдромдар", "M осьі – Психикалық функциялардың профильдері" және "S осьі – Симптомдардың үлгілері: Субъективті тәжірибе". P осьі DSM 5 және ICD 10-дағыдай тұлғалық аурулардың тізімі емес, тұлғаның "картасы" ретінде қарастырылуы тиіс. PDM 2 P осьінің құрамында "тұлға", "мінез", "темперамент", "қасиеттер", "тип", "стиль" және "қорғаныс" сияқты әртүрлі терминдерді анықтайды. S осьі DSM және ICD-ге өте ұқсас, себебі ол басым түрінде психоздық ауруларды, көңіл-күй ауруларын, алаңдаушылыққа байланысты ауруларды, оқиғалар мен стресстерге байланысты ауруларды, соматикалық симптомдық ауруларды және тәуелділік ауруларын қамтиды.