Кіріспе
Шизофрения және аутизм спектрі үшін ескірген медициналық термин. Dementia praecox ("ерте деменция" немесе "ерте есуістік") – бастапқыда созылмалы, нашарлайтын психоздық бұзылысты білдірген, көбінесе жасөспірім шақтың соңында немесе ересек жас басында басталатын және жылдам когнитивтік ыдыраумен сипатталатын қолданыстан шыққан психиатриялық диагноз. Уақыт өте келе dementia praecox термині біртіндеп шизофрения терминімен алмастырылды, ол бастапқыда қазіргі аутизм спектрі деп есептелетін нәрсені де қамтыды. Dementia praecox терминін алғаш 1880 жылы неміс психиатры Генрих Шюле қолданды. Оны 1891 жылы Прагадағы Карл университетінің психиатрия профессоры Арнольд Пик (1851–1924) да қолданған. Ол қысқаша клиникалық есепте "гебефренияға" (жасөспірімдерде басталатын психоздық жағдай) ұқсас психоздық бұзылысқа шалдыққан адамды сипаттады. Неміс психиатры Эмиль Краепелин (1856–1926) dementia praecox терминін алғашқы егжей-тегжейлі оқулықтарында танымал етті, бұл жағдай кейіннен шизофрения деп аталатын басқа ауру тұжырымына айналды. Краепелин 19 ғасырдың күрделі психиатриялық таксономияларын екі классқа бөліп қысқартты: маниакальды-депрессивті психоз және dementia praecox. Бұл бөлініс, көбінесе Краепелин дихотомиясы деп аталады, 20 ғасыр психиатриясына маңызды әсер етті, бірақ ол да сынға ұшырады. Dementia praecox-тағы негізгі бұзылыс назар, есте сақтау және мақсатқа бағытталған мінез-құлық сияқты когнитивтік немесе психикалық функциялардың бұзылуы деп есептелді. Краепелин оны биполярлық бұзылыс деп аталатын маниакальды-депрессивті психозбен, сондай-ақ көңіл-күйдің басқа бұзылыстарымен, оның ішінде үлкен депрессивтік бұзылыспен салыстырды. Соңында ол өзінің санаттарын көлденең қима симптомдар негізінде ажырату мүмкін емес деген қорытындыға келді. Краепелин dementia praecox-ты прогрессивті түрде нашарлайтын, емделмейтін ауру деп қарастырды. Алайда, 1913 жылы және одан да нақтырақ 1920 жылы Краепелин көптеген жағдайларда қалдық когнитивтік кемшіліктер болуы мүмкін екенін мойындады, бірақ 1890 жылдары айтқандай, болжамы соншалықты нашар емес екенін атап өтті. Дегенмен, ол оны емделмейтін, түсіндірілмейтін ақылсыздықты білдіретін нақты ауру тұжырымы ретінде қарастырды.
Dementia praecox (meaning a "premature dementia" or "precocious madness") is a disused psychiatric diagnosis that originally designated a chronic, deteriorating psychotic disorder characterized by rapid cognitive disintegration, usually beginning in the late teens or early adulthood. Over the years, the term dementia praecox was gradually replaced by the term schizophrenia, which initially had a meaning that included what is today considered the autism spectrum. The term dementia praecox was first used by German psychiatrist Heinrich Schüle in 1880. It was also used in 1891 by Arnold Pick (1851–1924), a professor of psychiatry at Charles University in Prague. In a brief clinical report, he described a person with a psychotic disorder resembling "hebephrenia" (an adolescent onset psychotic condition). German psychiatrist Emil Kraepelin (1856–1926) popularised the term dementia praecox in his first detailed textbook descriptions of a condition that eventually became a different disease concept later relabeled as schizophrenia. Kraepelin reduced the complex psychiatric taxonomies of the nineteenth century by dividing them into two classes: manic depressive psychosis and dementia praecox. This division, commonly referred to as the Kraepelinian dichotomy, had a fundamental impact on twentieth century psychiatry, though it has also been questioned. The primary disturbance in dementia praecox was seen to be a disruption in cognitive or mental functioning in attention, memory, and goal directed behaviour. Kraepelin contrasted this with manic depressive psychosis, now termed bipolar disorder, and also with other forms of mood disorder, including major depressive disorder. He eventually concluded that it was not possible to distinguish his categories on the basis of cross sectional symptoms. Kraepelin viewed dementia praecox as a progressively deteriorating disease from which no one recovered. However, by 1913, and more explicitly by 1920, Kraepelin admitted that while there may be a residual cognitive defect in most cases, the prognosis was not as uniformly dire as he had stated in the 1890s. Still, he regarded it as a specific disease concept that implied incurable, inexplicable madness.
Терминнің алғашқы қолданылуы
Деменция – ежелгі термин, ол кем дегенде б.з.д. 50 жылдан бері қолданылып келеді, онда «ақылдан адасу» деген мағынаны білдірген. Он жетінші ғасырға дейін деменция психоәлеуметтік қабілетсіздікке алып келетін танымдық және мінез-құлықтың нашарлауына байланысты жағдайларды білдірді. Бұл жағдай туа біткен немесе кейіннен пайда болуы мүмкін, және бұл тұжырымдама міндетті түрде қайтымсыз жағдайды білдірмейді. Психоәлеуметтік қабілетсіздіктің осы жалпы түсінігі құқықтық қабілетсіздік идеясының негізін құрайды. Сегізінші ғасырда, термин еуропалық медициналық дискурсқа енген кезде, клиникалық тұжырымдар қолданыстағы түсініктерге қосылды, соның салдарынан деменция кез келген себептен және кез келген жаста туындайтын интеллектуалдық кемшіліктермен байланысты болды. Он тоғызыншы ғасырдың соңында деменцияның қазіргі заманғы «танымдық парадигмасы» қалыптаса бастады. Бұл парадигма деменцияның этиологиясы, жасы және ағымына қатысты критерийлермен түсіндіріледі, бұл деменциямен ауырған отбасының бұрынғы мүшелерін, мысалы, басынан жарақат алған ересектерді немесе танымдық кемшіліктері бар балаларды жоққа шығарады. Сонымен қатар, бұл жағдай енді қайтымсыз деп есептелді және интеллектуалдық функциялардың нашарлауына байланысты есте сақтау қабілетінің жоғалуына ерекше мән берілді. Француз дәрігері Бенедикт Августин Морель 1852 жылы өзінің «Клиниктік зерттеулер» атты еңбегінің бірінші томында жас психикалық науқастардың бір тобының ерекшеліктерін сипаттау үшін «алдын ала деменция» терминін қолданды. Бұл термин оның 1860 жылы жарық көрген «Психикалық аурулар туралы трактат» атты оқулығында жиі пайда болады. Морель, оның аты дінге негізделген дегенерация теориясымен мәңгілікке байланысты, бұл терминді сипаттамалық мағынада қолданды және нақты жаңа диагностикалық санатты анықтауға емес. Бұл термин «ақылсыздық» күйіндегі жас жігіттер мен қыздарды бөліп көрсету үшін қолданылды. Олардың жағдайы белгілі бір тоңғару, әлсіздік және ерік-жігердің бұзылуымен сипатталды және меланхолияның диагностикалық санатына қатысты. Ол олардың жағдайын қайтымсыз деп есептемеді, сондықтан оның деменция терминін қолдануы жоғарыда айтылғандай сегізінші ғасырда қалыптасқанмен сәйкес келеді. Кейбіреулер Морельдің «алдын ала деменция» терминін шизофренияны ашумен теңестіруге тырысса, басқалары Морельдің терминді сипаттамалық тұрғыдан қолдануын Краепелиннің деменция прекокс ауруы тұжырымдамасының алғы күші ретінде қарастыруға болмайды деп мәлімдейді. Бұл олардың деменция туралы түсініктерінің айқайшылығынан туындайды, өйткені Краепелин сөздің қазіргі заманғы мағынасын қолданды, ал Морель диагностикалық санатты сипаттамады. Шындығында, Пик пен Краепелин пайда болғанға дейін Морельдің термині із-түзсіз жоғалып кетті және Пик немесе Краепелиннің өзінің осы атауды иеленетін ауру тұжырымдамаларын жариялағаннан кейін көп уақыт өткенге дейін Морельдің терминді қолдануын білгенін көрсететін дәлелдер аз. Евгений Минковский айтқандай, «Морельдің ерте деменциясы мен Краепелиннің деменциясы арасында үлкен айырма бар». Морель деменцияға ұшыраған бірнеше психоздық бұзылыстарды сипаттады, нәтижесінде ол белгілер мен симптомдардың қазіргі көрінісіне емес, болжамды нәтижеге негізделген диагностикалық жүйені жасаған алғашқы психиатр ретінде қарастырылуы мүмкін. Алайда Морель деменция прекоксінің ағымы мен нәтижесі туралы ұзақ мерзімді немесе сандық зерттеулер жүргізбеді (Краепелин мұны тарихта бірінші болып жасады), сондықтан бұл болжам тек болжауға негізделген. Морельдің қысқаша сипаттаған жағдайы Пик пен Краепелин кейін деменция прекокс деп атаған бұзылысқа тең ме, жоқ па, оны анықтау мүмкін емес.
Уақыт компоненті
XIX ғасырдағы психиатриялық нозология хаотикалық болатын және өзара қайшы жүйелердің мозаикалық жиынтығымен сипатталды. Психиатриялық ауру санаттары пациенттердің қысқа мерзімді және көлденең бақылауларына негізделді, олардан берілген ауру тұжырымының болжамды ерекше белгілері мен симптомдары туындады. Осы фрагментарлық картинаға тәртіп беруге ұмтылған психиатриялық парадигмалар – Морельдің дегенерация теориясы және «бірлік психозы» (Einheitspsychose) тұжырымы болды. Бұл соңғы тұжырым бельгиялық психиатр Жозеф Гизеленнен (1797–1860) алынған, ол психикалық ауруларға жатқызылатын әртүрлі симптомдардың жалғыз жатқан ауру процесінің көрінісі екенін айтты. Бұл тәсілдер диахрондық сипатқа ие болғанымен, психикалық аурудың табиғи ағыны тұрғысынан уақыт өте келе болатын өзгерістердің тұтас түсінігін және симптомдардың өзгеруін эмпирикалық бақылауға негізделген тұжырымдаманы қамтымады. 1863 жылы Данцигтегі психиатр Карл Людвиг Кальбаум (1828–1899) психиатриялық нозология бойынша «Психиатриялық аурулардың жіктелуі» (Die Gruppierung der psychischen Krankheiten) атты еңбегін жариялады. Уақыт өте келе бұл еңбек зор ықпал ететіні белгілі болғанымен, жарияланған кезде неміс академиясы оны толығымен назарға алмады, тіпті ол ұсынған ауруларды жіктеудің күрделі және ақылға қонымды жүйесіне қарамастан. Бұл кітапта Кальбаум психоздың кейбір типтік формаларын (vesania typica) олардың ортақ прогрессивті сипатына негізделген біртұтас тип ретінде жіктеді, бұл, оның пікірінше, үздірілмейтін дегенеративті ауру процесін көрсетеді. Кальбаум үшін vesania typica ауруының процесі науқастың анық белгіленген ауру сатыларынан өтуімен ерекшеленді: меланхолиялық саты; маниялық саты; санасы шатасқан саты; және соңында деменциялық саты. 1866 жылы Кальбаум Гёрлицтегі (Пруссия, қазіргі Саксония, Дрезденге жақын шағын қала) жеке психиатриялық клиниканың директоры болды. Оған оның кіші көмекшісі Эвальд Хеккер (1843–1909) қосылды, және он жылдық ынтымақтастық кезінде олар жас психозбен ауырған пациенттерге қатысты бірқатар зерттеулер жүргізді, бұл қазіргі психиатрияның дамуына маңызды әсер етті. Кальбаум мен Хеккер бірге дистимия, циклотимия, паранойя, кататония және гебефрения сияқты синдромдарды алғаш рет сипаттап, атады. Психиатрияға олардың ең маңызды үлесі – медицинадан психикалық ауруларды зерттеуге «клиникалық әдістің» енгізілуі болды, бұл әдіс қазір психопатология деп танылады. Диагностика тұжырымдамасына уақыт факторы қосылғанда, диагноз симптомдар жиынтығының сипаттамасынан гөрі көбірек болды: диагноз енді болжаммен де (ағыны мен нәтижесі) анықталды. Клиникалық әдістің тағы бір ерекшелігі – синдромдарды анықтайтын ерекше симптомдар ми патологиясы туралы алдын ала болжамдарсыз сипатталуы керек еді (бірақ мұндай байланыстар ғылыми білімнің жетілуімен кейін орнатылатын болады). Карл Кальбаум 1874 жылы жарық көрген «Кататония» атты кітабында психиатрияда клиникалық әдісті қабылдауға шақырды. Кальбаум мен Хеккер болмағанда, деменция прекокс болмас еді. 1886 жылы Дорпат университетінде (қазіргі Тарту, Эстония) психиатрия профессоры болып тағайындалғаннан кейін, Краепелин факультет алдында алдағы жылдардағы зерттеу бағдарламасын баяндайтын кіріспе сөз сөйледі. Мейнерттің «мифтік мифологиясына» және Гризингер мен Гудденнің ұстанымдарына қарсы шығып, Краепелин психиатрияда маргиналды және аз танымал тұлға болған Кальбаумның идеяларын қолдау керектігін айтты. Сондықтан психикалық аурудың табиғатын зерттеу бағдарламасы психикалық аурудың қандай жолмен дамитынын анықтау үшін көптеген науқастарды уақыт өте келе зерттеуі керек деп мәлімдеді. Сондай-ақ, Краепелиннің Дорпаттағы лауазымды қабылдау шешіміне оның созылмалы науқастармен тәжірибе жинауға үміттенуі және бұл психикалық аурудың ұзақ мерзімді зерттеуін жеңілдетеді деген болжамдар ықпал еткен болуы мүмкін.
Крейпелиннің келесі ғасырға әсері
1899 жылғы (6-шы) Psychiatrie басылымында Крапелин психиатрияның келесі ғасырға үстемдік ететін парадигмасын қалыптастырды, соның нәтижесінде танылған ақыл-естің бұзылыстарының көп бөлігі екі негізгі санатқа бөлінді: деменция прекокс және маниакалды-депрессивтік ауру. Деменция прекокс бұзылған зиялық қызметпен сипатталса, маниакалды-депрессивтік ауру негізінен әсер немесе көңіл-күйдің бұзылуы еді; ал біріншісі тұрақты нашарлаумен, дерлік қалпына келмеумен және жағымсыз нәтижемен, ал екіншісі асқыну кезеңдерінен кейін жақсару кезеңдерімен және көптеген толық жазылу жағдайларымен ерекшеленді. Деменция прекокс санатына параноидтық, кататониялық және гебефрениялық психоздық бұзылыстар кірді, және бұл түрлер 2013 жылдың мамырында бесінші басылымы жарық көргенге дейін Психикалық бұзылыстардың диагностикалық және статистикалық нұсқаулығында кездесті. Дегенмен, бұл терминдер әлі де жалпы психиатриялық терминологияда қолданылады.
Прогноздың өзгеруі
1904 жылы «Психиатрия» журналының жетінші басылымында Краепелин деменция прекокс ауруымен ауырған аз ғана науқастың жазылу мүмкіндігі бар екенін қабылдады. Эуген Блюлер 1908 жылы көптеген жағдайларда жағдайдың күрт нашарлауы міндетті емес екенін, кейбір жағдайларда уақытша жақсарулар байқалатынын, тіпті кейбір жағдайларда қалдық белгілер сақталып, жартылай жазылу мүмкіндігі де бар екенін хабарлады. 1909 және 1915 жылдар аралығында төрт томдық түрінде жарық көрген Краепелиннің оқулығының сегізінші басылымында ол деменцияның он бір түрін сипаттады, ал деменция прекокс «эндогенді деменциялардың» бірі ретінде жіктеліп, қарастырылды. Блюлердің байқауларына сәйкес, бұрынғы пессимистік болжамын өзгерткен Краепелин, өз науқастарының шамамен 26%-ы симптомдардың ішінара жеңілуін сезінгенін мәлімдеді. Краепелин, Иоганнес Лангемен (1891–1938) бірге «Психиатрияның» тоғызыншы басылымы үстінде жұмыс істеп жүргенде қайтыс болды, ал Ланге оны аяқтап, 1927 жылы жариялады.
Себеп
Өзінің және зерттеуші әріптестерінің жұмысы тұқым қуалаушылықтың рөлін көрсеткенімен, Краепелин деменция прекокс этиологиясы туралы нақты айту мүмкін емес екенін түсінді және диагностикалық сипаттамаларында ми аурулары немесе нейропатологияға қатысты болжамдардан бас тартты. Бірақ, 1896 жылғы басылымнан бастап Краепелин мидың улануы, "автоинтоксикация", мүмкін жыныс гормондарының әсерінен туындаған деменция прекоксқа себеп болуы мүмкін екеніне сенім білдірді – бұл теория Эуген Блейлердің де назарында болды. Екеуі де деменция прекокс психологиялық жарақаттың салдары емес, биологиялық бұзылыс екенін қатысты түрде айтты. Осылайша, тұқым қуалайтын дегенерация немесе ми құрылымының патологиялық өзгерісі емес, Краепелин деменция прекокс жүйелік немесе "ағзаның толық" ауру процесіне байланысты деп санады, бұл, әсіресе метаболикалық процестерге байланысты болуы мүмкін, ол миға әсер етуден бұрын ағзаның көптеген тіндері мен органдарына біртіндеп әсер етеді. Қытай, жапон, тамил және малай пациенттерінде деменция прекоксін анықтаған Краепелин "Психиатрияның" сегізінші басылымында: "сондықтан біз деменция прекоксінің нақты себебін бүкіл әлемде таралған жағдайларда іздеуіміз керек, яғни олар нәсілге, климатқа, тамаққа немесе өмірдің басқа да жалпы жағдайларына байланысты емес" деп атап көрсетті.
Емдеу
Крейпелин гипнозбен тәжірибе жасады, бірақ оны жеткіліксіз деп тапты және Фрейд пен Юнгтың психикалық ауруларды түсіндіру және емдеуге негізсіз психогендік ұғымдарды енгізуіне қарсы болды. Ол деменция прекокс немесе маниакалды-депрессивтік аурудың түпкі себебі белгілі болмайынша, ауруға тән емдеу мүмкін емес екенін айтты және барлық стационарлық емделушілерге ұзақ ванналар, сондай-ақ, қажет болған жағдайларда, опиаттар мен барбитураттар сияқты дәрілерді ара-тұра қолдануды, одан әрі кәсіби қызметпен айналысуды ұсынды. Крейпелиннің деменция прекокс жыныс бездерінен таралатын өзін-өзі улаудың (автоинтоксикация) салдары деген теориясына сүйене отырып, ол қалқанша без, жыныс бездері және басқа да бездік экстракттарды инъекциялау арқылы сәтсіз тәжірибелер жасады.
Мерзімдік спредтерді қолдану
Крейпелин өзінің жаңа ауру тұжырымының таралуын 1899 жылы ол терминнің неміс тіліндегі медициналық баспасөзде жиырмаға жуық мақалада пайда болғанын атап өтті. ХХ ғасырдың басында Крейпелиннің дихотомиясының екі тірегі – деменция прекокс және маниакалды-депрессивті психоз – германиялық психиатриялық қауымдастықта клиникалық және зерттеу контекстерінде мұқият қабылданды. Неміс тіліндегі психиатриялық ұғымдар Америкада (мысалы, Ұлыбританиядан гөрі) әлдеқайда жылдам танымал болды, онда эмигрант неміс, швейцариялық және австриялық дәрігерлер американдық психиатрияны құрды. Швейцариялық эмигрант Адольф Мейер (1866–1950), 20 ғасырдың бірінші жартысында Америкадағы ең ықпалды психиатр, 1896 жылы Крейпелиннің оқулығының 5-ші басылымына жазылған рецензиясында деменция прекокс туралы алғашқы сынды жариялады. Бірақ 1900 және 1901 жылдары ғана деменция прекокс туралы алғашқы үш американдық жарияланым пайда болды, олардың бірі – Крейпелиннің 1899 жылғы 6-шы басылымының деменция прекоксқа қатысты бірнеше бөлімдерінің аудармасы. Адольф Мейер Америкада жаңа диагностикалық терминді алғаш қолданды. Ол оны 1896 жылдың күзінде Массачусетс штатындағы Вурчестердегі психиатриялық ауруханада қолданды. Ол сондай-ақ 1913 жылы Джонс Хопкинс ауруханасының Генри Фиппс психиатриялық клиникасында Евгений Блюлердің «шизофрения» терминін («шизофрениялық реакция» түрінде) алғаш қолданды. Крейпелиннің ауру тұжырымын ағылшын тілді әлемге таратуға 1902 жылы Йель университетінің психиатрия лекторы Росс Дифендорфтың Lehrbuch der Psychiatrie журналының алтыншы басылымының бейімделген нұсқасын жариялауы көмектесті. Бұл 1904 жылы қайта басылып шықты және жаңа нұсқасы, 1907 жылы шыққан және 1912 жылы қайта басылған Крейпелиннің Lehrbuch жетінші басылымына негізделді. Деменция прекокс (оның үш классикалық түрінде) және «маниакалды-депрессивті психоз» 1903 жылы Нью-Йорктегі Беллвью ауруханасында аурулар мен жағдайлардың ресми тізіміне енгізілгеннен кейін АҚШ-тың шығысындағы ірі мекемелерде кеңінен танымал болды. Бұл термин психикалық гигиена жөніндегі ұлттық комитет (1909 жылы құрылған) және евгеника деректері кеңсесінің (1910) жарияланымдарында оның ілгерілеуіне байланысты сақталды. Бірақ Крейпелин терминінің ұзақ өмір сүруінің ең маңызды себебі, 1918 жылы оның ресми диагностикалық санат ретінде Американың барлық психикалық мекемелерінде салыстырмалы статистикалық жазбалар жүргізу үшін қабылданған бірыңғай жүйеге енгізілуі, Ақылы аурулар мекемелерін пайдаланудың статистикалық нұсқаулығы. Оның көптеген түзетулері Америкада 1952 жылға дейін диагностикалық және статистикалық нұсқаулықтың бірінші басылымы: Психикалық бұзылулар немесе DSM I пайда болғанға дейін ресми диагностикалық жіктеу схемасы ретінде қызмет етті. Деменция прекокс ресми психиатриядан DSM I басылымымен жоғалып кетті, оның орнына Блюлер/Мейер гибриді, «шизофрениялық реакция» пайда болды. Шизофрения 1918 жылғы Статистикалық нұсқаулықта деменция прекокс үшін баламалы термин ретінде аталды. Клиникалық жұмыста да, зерттеуде де 1918 және 1952 жылдар аралығында бес түрлі термин бір-бірін алмастыра қолданылды: деменция прекокс, шизофрения, деменция прекокс (шизофрения), шизофрения (деменция прекокс) және шизофрениялық реакция. Бұл психиатриялық әдебиетті шатастырды, өйткені, нақты мағынада, Крейпелин ауруы Блеулер ауруы емес. Олар әртүрлі анықталды, халықтың әртүрлі параметрлері мен болжаудың әртүрлі тұжырымдамалары болды. Британдық психиатрияда деменция прекокс диагнозының қабылдануы баяу болды, бәлкім, тек Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ғана. «Демпенция» терминін пайдалануды жалған деп тануға қарсылық білдірілді, бұл ішінара ремиссия мен қалпына келтіру туралы қорытындыларға байланысты. Кейбіреулер «алдаулы ақылсыздық» немесе «жасөспірімдер ақылсыздығы» сияқты диагноздар жақсырақ немесе айқын анықталды деп мәлімдеді. Францияда психоздық бұзылуларға қатысты психиатриялық дәстүр Крейпелинге дейін қалыптасқан, ал француздар ешқашан Крейпелиннің жіктеу жүйесін толық қабылдамаған. Оның орнына француздар 20-ғасыр бойы тәуелсіз жіктеу жүйесін сақтады. 1980 жылдан бастап, DSM III психиатриялық диагнозды толығымен қайта қарастырғаннан кейін, француз психиатриясы диагноз туралы көзқарасын Солтүстік Америка жүйесіне сәйкес өзгерте бастады. Осылайша Крейпелин Америка арқылы Францияны жаулап алды.
Деменция прекокстен шизофренияға дейін
Адольф Мейер, Август Хох, Джордж Кирби, Чарльз Макфи Кемпбелл, Смит Элли Джеллифф және Уильям Алансон Уайт сияқты инопланеологтардың ықпалымен 1911 жылға қарай американдық психиатрияда деменция преэкокс психогендік теориялары үстемдік құрды. 1925 жылы Блюлердің шизофрениясы Крапелиннің деменция прекоксіне балама ретінде маңызға ие болды. Фрейдтік көзқарастар 1920 жылдары американдық психиатрияда ықпалды болғанда, шизофрения тартымды балама ұғымға айналды. Блюлер Фрейдпен хат алмасып, оның психоаналитикалық қозғалысына байланысты болды. Оның шизофрения симптомдарына қатысты жарияланымдарында Фрейдтің түсіндірулерін, сондай-ақ К.Г. Юнгтің еңбектерін қосу, Америкадағы деменция преэкокс (шизофрения) кең нұсқасын қабылдауды жеңілдетті, ал Крапелиннің тар және нашар болжамды нұсқасынан басымдық берді. "Шизофрения" термині алғаш рет американдық инопланеологтар мен неврологтар жеке практикада 1909 жылы, ал ресми түрде медициналық мекемелерде 1913 жылы қолданды, бірақ оның қабылдануына көп уақыт кетті. Ол алғаш рет 1925 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінде айтылды. 1952 жылға дейін американдық психиатрияда деменция преэкокс және шизофрения терминдері бір-бірін алмастыра қолданылды, кейде "деменция преэкокс (шизофрения)" немесе "шизофрения (деменция преэкокс)" гибридті терминдері де пайдаланылды.
Диагностикалық нұсқаулықтар
1952 жылғы Психикалық аурулардың диагностикалық және статистикалық нұсқаулығының алғашқы басылымынан бері шизофрения "реакциялар" немесе "психогендік" (DSM I) деп қарастырылып келді, немесе "қорғаныс механизмдері" туралы Фрейдтің идеяларын көрсететін (мысалы, 1969 жылғы DSM II-де шизофрения симптомдары "психологиялық тұрғыдан өзін-өзі қорғау" ретінде түсіндірілген). Диагностикалық критерийлер бұлыңғыр, ең төменгі деңгейде және кең болды, қазіргі уақытта жоқ немесе қазір мінез-құлқы бұзылыстары ретінде жіктелетін түсініктерді қамтыды (мысалы, шизотипиялық мінез-құлқы бұзылысы). Крейпелиннің болжаған нашар жағдайы туралы да ештеңе айтылмады. Шизофрения Крейпелин мен Блюлердің пікірінше, көбірек таралған, психогендік және емделуге болатын сияқты көрінді.
Қорытындылар
1970 жылдары кез келген клиникалық диагностикалық нұсқаулықтан тәуелсіз зерттеулік диагностикалық критерийлерді құруға жасалған күш-жігердің тікелей нәтижесінде, психикалық аурулардың категориялары биологиялық негізгі дискретті және нақты аурулық бірліктерді көрсетуі керек деген Краэпелиннің идеясы қайтадан маңызға ие бола бастады. Симптомдарға негізделген, Мейерліктер мен психоаналитиктердің жоғары бағалаған, бұрыштап, нақтыланбаған көзқарастары жойылды. Зерттеу мақсатында шизофренияның анықтамасы Краэпелиннің деменция прекокс тұжырымдамасымен шектелген тар ауқымға қайта оралды. Бұдан әрі, 1980 жылдан кейін бұл ауру прогрессивті түрде нашарлайтын болды, ал қалпына келтіру, егер болса да, сирек кездесетін жағдай деп есептелді. Шизофренияның осы қайта қаралуы DSM III (1980) диагностикалық критерийлерінің негізіне айналды. Осы қайта қаралуды іске асыруға атсалысқан психиатрлардың кейбіреулері өздерін «жаңа Краэпелиншілер» деп атады.