Уолсэлл Анархистерінің ісі: Құпия агент пен жарылғыш заттар құрылысы
Walsall Anarchists
Уолсалл анархистері: 1892 ж. Англиядағы жарылыс ісі. Арнайы қызмет агентінің қатысуы анықталды. Анархистер қамауға алынып, сотталды. Тарих, құқық, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолсолл анархистері – 1892 жылы Англияның қазіргі Батыс Мидлендс аймағындағы Уолсолл қаласында жарылғыш заттар ісі бойынша тұтқындалған анархистер тобы. Полиция файлдарын жаңадан зерттеу нәтижесінде, жарылыстарды Арнайы бөлім инспекторы Уильям Мелвиллдің агент провокаторы Аугуст Коулон ұйымдастырғаны анықталды, ол кейіннен MI5 құрылысына қатысқан алғашқы шенеуніктердің бірі болды.
The Walsall Anarchists were a group of anarchists arrested on explosive charges in Walsall, present day West Midlands, England in 1892. Recent research into police files has revealed that the bombings were instigated by Auguste Coulon, an agent provocateur of Special Branch Inspector William Melville, who would go on to become an early official of what became MI5.
Алғашқы тұтқындалу
1892 жылғы 6 қаңтарда Лондонның Тоттенхэм Корт Роуд көшесінде Уолсолл қаласынан Джо Дикин есімді анархист ұсталды. Келесі күні ол Ұлы Марлбороу-стрит магистраттық сотында бомба жасаумен айыпталды. Соттан кейін Виктор Кейлс, Фред Чарльз, Уильям Дичфилд, Джон Уэстли және Жан Баттола сияқты басқа да анархистер тұтқындалып, бірлесіп жарылғыш заттар жасаумен айыпталды. Олар алғаш рет Уолсоллдегі полиция сотына келгенде, прокурор "Уолсолл және Лондон билігі ел бойынша кеңінен таралған құлпынаю туралы маңызды ақпарат алды" деп, айыпталушыларды бір аптаға қамауға алуды сұрады. Чарльз француз тілінде бомба жасау жоспарларымен, сондай-ақ жарылғыш болттың үлгісімен және Кейлс жазған "Емделу құралы" атты француз манифесімен ұсталды, онда жарылғыш заттар жасауға және пайдалануға шақырылған. Кейлс оқшаулаушы және бірнеше француз анархистік басылымдарды иеленгені үшін айыпталды, олардың бірі – жарылғыш заттар жасау және оларды ғимараттарды қирату үшін қалай пайдалану туралы егжей-тегжейлі нұсқаулар жазылған L'International журналының 7-ші саны болды. Дичфилд шеберханасында бомба жасауға арналған гипстен жасалған қалып, үйінде жарылғыш болт және Социалистік клубтың жертөлесінде шаш қосылған балшық болды деп айыпталды. Барлығы алты адам қамауға алынды, бірақ ешқандай жарылғыш зат табылмады және қалған үш айыпталушыға қатысты ешқандай дәлел болған жоқ.
On 6 January 1892, an anarchist from Walsall named Joe Deakin was arrested on Tottenham Court Road, London, and the next day was charged with manufacturing bombs at the Great Marlborough Street Magistrates Court. Following the trial, a number of other anarchists including Victor Cails, Fred Charles, William Ditchfield, John Westley and Jean Battola, were also arrested and jointly charged with manufacturing explosives. When they first appeared at the police court in Walsall, the prosecution asked for the defendants to be remanded for a week, claiming that "[t]he authorities both in Walsall and London had received very important information with reference to what he might call a widespread conspiracy throughout the country." Charles was accused of possessing plans written in French for the construction a bomb, as well as a model for an explosive bolt and a French manifesto written by Cails called The Means of Emancipation, which included a call to manufacture and use explosives. Cails was accused of possessing a fuse and several French Anarchist publications, one of which was L'International issue 7, which detailed instructions for the manufacture of explosives and how to use them in the demolition of buildings. Ditchfield was accused of having a plaster cast for building a bomb in his workshop, an explosive bolt in his home and an amount of clay (mixed together with hair) in the Socialist Club's basement. All six were remanded in custody, although no explosives were actually found and there was no evidence as regards the other three defendants.
Кейінгі тұтқындалулар мен мойындаулар
Чарльз хабаршы деп ойлап, Дикин мойындады. Бірақ, оның мойындауы француз анархисі Огюст Кулонды да қамтыды, ол Луиза Мишель Лондонда шетелдік социалистердің балаларын оқыту үшін құрған Халықаралық Анархистік мектепте көмекші болып жұмыс істеді. Ол сондай-ақ химия сабақтарын ұйымдастыруға, бомба жасау туралы ақпаратты аудару және таратуға қатысты. Полиция Швейцариялық өнертапқыш Каварньяны да тұтқындады, ол Австралияда қояндарды жою үшін қолданылатын бірнеше кішкентай жарылғыш заттарды ойлап тапқан, бірақ ол екі күннен кейін түрмеден босатылды. Бұрын Уолсоллдағы социалистік клубтан қуылған Маккормак атты тағы бір адам полицияға хабаршы болуға ұсыныс жасады, бірақ оны сенімсіз деп тапты. Ол Бермингемге барып, газетке әңгімесін ішімдікке ақша табу үшін сатты. Қоғамдық мас күйде болды деген айыппен тұтқындалғаннан кейін, ол келесі күні сотта полиция оны Уолсолл анархистеріне қарсы жасанды дәлелдер жасау үшін жұмысқа алғанын мәлімдеді. Чарльз Моубрей мен Дэвид Николл да көп ұзамай-ақ сөз байласу бойынша айыпталып тұтқындалды. Босатылғаннан кейін Николл Уолсолл анархистеріне ақша жинады, сол кезде Коулонның бауыры Коулонның өзі полиция агенты екенін жаңсақ айтты. Қорғау осы жағдайды полиция сотына көтеріп, Кулонның мекенжайын сұрап, оның неге тұтқындалмағанын білгісі келді. Николл анархистік қорғаныс қорын құрғаннан кейін, Эдвард Карпентер социалистік ортада ақша жинады. Олардың саяси көзқарастарының айырмашылығы, әсіресе, сот процесінің полиция тарапынан жасалған қасақана провокация екендігіне қатысты пікірлерінде анық байқалды.
Under the false belief that Charles was an informant, Deakin made a confession. However, his confession also implicated Auguste Coulon, a French anarchist, who worked as an assistant in the International Anarchist School set up by Louise Michel in order to educate foreign socialists' children in London. He was also involved in trying to organise chemistry classes and translating and circulating information about bomb making. The police also arrested a Swiss inventor called Cavargna, the inventor of a number of small explosives that were used to exterminate rabbits in Australia, who was released from jail after two days. A further person named McCormack, who had been recently expelled from the socialist club in Walsall, offered to become an informant for the police, who soon decided he was unreliable. He went to Birmingham where he sold his story to the newspaper for drinking money. After being arrested under charges of public intoxication, he promptly declared in court next day that the police had employed him to fabricate evidence against the Walsall Anarchists. Charles Mowbray and David Nicoll were soon also arrested on conspiracy charges. Following his release, Nicoll was raising money for the Walsall anarchists when, by chance, Coulon's brother let slip that Coulon himself was a police agent. The defence brought up the situation at the police court and gave Coulon's address asking why he had not been arrested as well. After Nicoll had set up an anarchist defence fund, Edward Carpenter set up one which raised money in socialist circles. Their different political outlook was especially noticeable as regards to what extent they felt the whole trial was a case of police provocation.
Соттың атмосферасы және айыптау
Бұл жағдай бұқаралық ақпарат құралдарында, әсіресе екі мәтінге назар аударды: «Эмансипация құралдары» және «Операдағы анархистік той». Соңғысы опера театрына газбен жабдықтауды бұзу, орындықтарға өртке қауқыпты заттарды қалдыру арқылы ең көп зиян келтіру мүмкіндігін сипаттады, ал қылмыскер қашып кетуге мүмкіндік алатын еді. Парижде үш бомбалық шабуылдан кейін «Таймс» газетінің тілшісі: «Анархистерді саяси партия мүшелері деп қарастыруға болмайды және анархистің Парижден қашып, Брюссельде, Женевада немесе Лондонда пана табуына жол беруге болмайды». Равахоль екі бомбалауға қатысқандығы үшін тұтқындалды және дереу кінәсін мойындады. Соттың атмосферасы фактілерді салмақты қарастыруға қолайлы болған жоқ. «Операдағы анархистік той» айыпталушылардың пікірлері ретінде оқылды. Қорғау оқиғаның полицияның жасауы екенін дәлелдемеді. Чарльз, Кейлс және Баттола кінәлі деп танылды, Дикин де кінәлі деп танылды, бірақ қазылар алқасы судьяға оған мейірімділік көрсетуді ұсынды, ал Уэсли мен Дичфилд кінәсіз деп танылды. Кінәлі деп танылғандарға мәлімдеме жасауға рұқсат берілді, содан кейін алғашқы үшеуі бұл полицияның жасауы екенін айтты. Чарльз, Баттола және Кейлс әрқайсысы он жылға, ал Дикин бес жылға сотталды. Сотталушы оларды анархист болғандары үшін жазалап отырғанын жоққа шығарса да, «Таймс» газеті шындыққа жақындады:
The case aroused media attention, particularly around two texts: the Means of Emancipation and The Anarchist Feast at The Operathe latter described how the maximum amount of damage could be done to an opera house by rupturing its gas supply and leaving incendiary devices in the seats, while the miscreant could make their escape. Following three bombings in Paris, the correspondent for The Times made the connection: 'Anarchists should not be regarded as members of a political party, and it should not be possible for an Anarchist to hurry away from Paris to find an asylum in Brussels, in Geneva or in London.' Ravachol was arrested for two of these bombings, and promptly made a confession. The climate of the trial was not conducive to a sober consideration of the factsThe Anarchist Feast at The Opera was read out as if it were the views of the defendants. The defense did not argue that it was a police plot. Charles, Cails and Battola were found guilty, Deakin was also found guilty but the jury recommended that the judge grant him mercy, while Westley and Ditchfield were found not guilty. Those found guilty were allowed to make a statement, whereupon the first three stated they thought it was a police plot. Charles, Battola and Cails were each sentenced to ten years in prison, while Deakin was sentenced to five years. Although the judge denied he was punishing them for being anarchists, The Times was more to the point:
Тұтқындарға тағылған айып – ең жауыздық пен зұлымдыққа толы қылмыс. Ол мемлекетке жасалған опасыздық сияқты, бірақ ол тек қазіргі үкіметті құлатуға ғана бағытталған емес. Ол барлық үкіметтерге, ал барлық үкіметтердің артында азаматтық тәртіптің барлық формалары мен әдістерінің қорғалуын қамтамасыз ететін негізгі әлеуметтік құқықтарға шабуыл жасайды. Валсолл тұтқындарының кінәлі деп танылған қылмысы жеке оқиға емес. ( ) Жеккөңілдік, қызғаныш, тонауға құмарлық және қан төгуге құмарлық анархистік әдебиеттің Валсоллда оқылған әрбір жолында және Равахольдың мойындаған сөздерінде көрінеді. «Ай, қасірет! Өкінішті! Чарльз үшін он жыл, бұл өте жаман. Жаман саналары оларды қорқақ етеді», - деді Эдвард Карпентер соттан кейін жазған хатында.
The offence with which the prisoners were charged is one of the most dastardly and wicked which it is possible to conceive. Like treason it is aimed at the very heart of the State, but it is not designed to destroy the existing Government alone. It strikes at all Governments, and behind all Governments it strikes at those elementary social rights for the defence of which all forms and methods of civil rules exist. The crime of which the Walsall prisoners have been found guilty was no isolated act ( ) Hate, envy, the lust of plunder, and the lust of bloodshed are stamped on every line of the Anarchist literature read at Walsall and on every word of the confessions made by RAVACHOL. 'Alas! Alas! Ten years for Charles, it is too bad. An evil conscience makes them cowards.' wrote Edward Carpenter following the trial.