Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аорталық доғалар немесе фарингеалдық доға артериялары (бұрын адам эмбриондарында желбезтек доғалары деп аталатын) – мойын мен басқа қанағаттандыратын үлкен артерияларды құрайтын алты жұп эмбриологиялық қан тамыр құрылымдарының тізбегі. Олар аорталық қаптан шығып, дорсаль аортаның алдында орналасқан. Аорталық доғалар фарингеалдық доғалардың ішінде ретті түрде қалыптасады және бастапқыда ұрықтың екі жағында симметриялық болып көрінеді, бірақ содан кейін үлкен артериялардың түпкі асимметриялық құрылымын жасау үшін маңызды өзгерістерге ұшырайды.
The aortic arches or pharyngeal arch arteries (previously referred to as branchial arches in human embryos) are a series of six paired embryological vascular structures which give rise to the great arteries of the neck and head. They are ventral to the dorsal aorta and arise from the aortic sac. The aortic arches are formed sequentially within the pharyngeal arches and initially appear symmetrical on both sides of the embryo, but then undergo a significant remodelling to form the final asymmetrical structure of the great arteries.
1 және 2-ағаш аралары
Бірінші және екінші аркалар ерте жоғалады. Бірінші арканың қалдығы жоғарғы жақ артериясының бір бөлігін құрайды, ол сыртқы каротид артериясының тармағы болып табылады. Екінші арканың алдыңғы ұшы көтеріліп бара жатқан фарингеялық артерияға айналады, ал артқы ұшы шейіндік артерияға бастау береді, бірақ кейбір сүтқоректілерде сақталады. Шейіндік артерия стерженьдің сақинасы арқылы өтеді және үштікті жүйкенің үш бөлімімен бірге жүретін supraorbital, infraorbital және mandibula тармақтарына бөлінеді. Екінші арканың қалдығы гиоид артериясын да құрайды. Инфраорбитальдық және мандибулярлық тармақтар ортақ сабақтан пайда болады, оның соңғы бөлігі сыртқы каротид артериясымен анастомоз құрады. Шейіндік артерия жойылу кезінде бұл анастомоз кеңейіп, ішкі жоғарғы жақ артериясын құрайды; бұрын шейіндік артерияның тармақтары кейіннен ішкі жоғарғы жақ артериясының тармақтары болып саналады. Инфраорбитальдық және мандибулярлық тармақтардың ортақ сабағы аурикулотемпоральды жүйкенің екі түбі арасымен өтеді және ортаңғы менингиалдық артерияға айналады; шейіндік артерияның бастапқы supraorbital тармағы ортаңғы менингиалдың орбитальдық тармақтарымен сәйкес келеді. Ескеріңіз, сыртқы каротид артериясының бастаулары аорталық қаптың мүйіздерінен, алғашқы екі арканың регрессиясынан кейін пайда болған.
The first and second arches disappear early. A remnant of the 1st arch forms part of the maxillary artery, a branch of the external carotid artery. The ventral end of the second develops into the ascending pharyngeal artery, and its dorsal end gives origin to the stapedial artery, but persists in some mammals. The stapedial artery passes through the ring of the stapes and divides into supraorbital, infraorbital, and mandibula branches which follow the three divisions of the trigeminal nerve. A remnant of the second arch also forms the hyoid artery. The infraorbital and mandibular branches arise from a common stem, the terminal part of which anastomoses with the external carotid artery. On the obliteration of the stapedial artery, this anastomosis enlarges and forms the internal maxillary artery; branches formerly of the stapedial artery are subsequently considered branches of the internal maxillary artery. The common stem of the infraorbital and mandibular branches passes between the two roots of the auriculotemporal nerve and becomes the middle meningeal artery; the original supraorbital branch of the stapedial is represented by the orbital twigs of the middle meningeal. Note that the external carotid buds from the horns of the aortic sac left behind by the regression of the first two arches.
3-ауыс
Үшінші аорталық арка ішкі каротид артериясының басталуын құрайды, сондықтан оны каротид аркасы деп атайды. Ол екі жақты ортақ каротид артерияларының және екі жақты ішкі каротид артерияларының проксимальды бөлігінің қалыптасуына қатысады.
The third aortic arch constitutes the commencement of the internal carotid artery, and is therefore named the carotid arch. It contributes to the common carotid arteries bilaterally and the proximal portion of the internal carotid arteries bilaterally.
5-ағаш
Бесінші арка қалыптаспай немесе толық қалыптаспай, кейін кері дамиды.
The fifth arch either never forms or forms incompletely and then regresses.
6-ағаш
Алтыншы оң қақтың проксимальді бөлігі оң өкпе артериясының проксимальді бөлігі ретінде сақталады, ал дистальді бөлігі дегенерацияланады; алтыншы сол қақпақ сол өкпе артериясын бөліп, артериялық каналды құрайды; бұл канал ұрықтың өмірі бойына ашық күйінде қалады, бірақ туғаннан кейінгі алғашқы бірнеше күнде қысқылтегінің концентрациясының артуына байланысты жабылады. Қысқылтегінің концентрациясы брадикининнің өндірілуіне себеп болады, ол каналдың тарылуына және толық жабылуына әкеледі. 1–3 ай ішінде канал жоғалып, артериялық байламға айналады. Артериялық канал артерияның төменгі иілісімен (ішкі радиусы) тудырылған төмен қысым аймағында (әдетте Бернулли принципі деп аталады) қосылады. Бұл төмен қысым аймағы артерияға жоғары қысымдағы өкпе артериясынан қан ағынын қабылдауға (сифондауға) мүмкіндік береді. Дегенмен, осы артериядағы ағынды қозғаушы басты күш – өкпе және жүйелік қан айналымындағы артериолалық кедергілерге байланысты артериялық қысымның айқын айырмашылығы болуы мүмкін. Оның зерттеулері ерте эмбрионда оң және сол қақпақтардың әрқайсысы өкпеге тармақтарын беретінін, бірақ кейін екі өкпе артериясының да сол қақпақтан пайда болатынын көрсетті.
The proximal part of the sixth right arch persists as the proximal part of the right pulmonary artery while the distal section degenerates; The sixth left arch gives off the left pulmonary artery and forms the ductus arteriosus; this duct remains pervious during the whole of fetal life, but then closes within the first few days after birth due to increased O2 concentration. Oxygen concentration causes the production of bradykinin which causes the ductus to constrict occluding all flow. Within 1–3 months, the ductus is obliterated and becomes the ligamentum arteriosum. The ductus arteriosus connects at a junction point that has a low pressure zone (commonly called Bernoulli's principle) created by the inferior curvature (inner radius) of the artery. This low pressure region allows the artery to receive (siphon) the blood flow from the pulmonary artery which is under a higher pressure. However, it is extremely likely that the major force driving flow in this artery is the markedly different arterial pressures in the pulmonary and systemic circulations due to the different arteriolar resistances. His showed that in the early embryo the right and left arches each gives a branch to the lungs, but that later both pulmonary arteries take origin from the left arch.