Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдинбургтегі собор, Шотландия
Cathedral in Edinburgh, Scotland
Қасиетті Мария Діңгезінің соборлық шіркеуі, көбінесе Санкт-Мария епископтық соборы деп аталады, Шотландияның Эдинбург қаласындағы Батыс жағында орналасқан Шотландия епископтық шіркеуінің соборы; бүкіл әлемдік Англикан қауымдастығының бір бөлігі. Оның негізі 1874 жылдың 21 мамырында Букклех және Квинсбери герцогымен Палмерстон-плейс алаңында қаланды, ал ғимарат 1879 жылдың 30 қазанында киеленді. Санкт-Мария епископтық соборы – Форт шығанағынан Англия шекарасына дейін созылған Эдинбург епархиясындағы барлық шотланд епископтық шіркеулердің ана шіркеуі. Шотландияда жеті епархия бар. Санкт-Мария – Шотландия епископтық шіркеуінің жеті епископының бірі, Эдинбург епископының резиденциясы. Оны архитектор сэр Джордж Гилберт Скотт Викториялық готика стилінде жобалаған. Ол А санатындағы ескерткіш мәртебесіне ие және Эдинбургтің Ескі және Жаңа қалаларының Мәдени мұрасының бір бөлігі болып табылады. Собор Ұлыбританиядағы үш мұнаралы собордың бірі, ал қалған екеуі – Личфилд және Труро соборлары. Басты мұнарасы өте биік, бұл ғимаратты Эдинбург қаласындағы ең биік құрылысқа айналдырады. Қалған екі мұнара 1917 жылы аяқталды. Кейінірек ән мектебі мен басқару үйі де салынды.
The Cathedral Church of Saint Mary the Virgin, commonly known as St Mary's Episcopal Cathedral, is a cathedral of the Scottish Episcopal Church in the West End of Edinburgh, Scotland; part of the worldwide Anglican Communion. Its foundation stone was laid in Palmerston Place, on 21 May 1874 by the Duke of Buccleuch and Queensberry, and the building was consecrated on 30 October 1879. St Mary's Episcopal Cathedral is the Mother Church of all Scottish Episcopal churches in the Edinburgh Diocese, which stretches from the Firth of Forth down to the English border. There are seven dioceses in Scotland. St Mary’s is the see of the Lord Bishop of Edinburgh, one of the seven bishops of the Scottish Episcopal Church. It was designed in a Victorian Gothic revival style by architect Sir George Gilbert Scott. It has attained Category A listed building status, and is part of the Old Town and New Town of Edinburgh World Heritage Site. The cathedral is one of only three in the United Kingdom that feature three spires, the other two being Lichfield and Truro cathedrals. The main spire is tall, making the building the tallest in the Edinburgh urban area. The other two spires were completed in 1917. The Song School and the Chapter House were also added in later years.
Тарих
1689 жылы Ұлы революциядан кейін Шотландияның ұлттық шіркеуінде епископтық орнына пресвитериандық қалпына келтірілді. Бұл Шотландия епископтық шіркеуінің жеке христиан діни ағымы ретінде пайда болуына әкелді. Эдинбургтің тарихи Сент-Джайлз соборы 1633 жылы собор мәртебесіне көтерілді, ол жаңадан құрылған Эдинбург епискобының ордасы болды. Бірақ епископтықтан бас тарту соборды пресвитериандыққа айналдырды. Бір кезде осы қауымның епископтық қалдықтары қазіргі Ескі Сент-Пол шіркеуінің жанындағы Каррубер Клоуздағы ескі жүн тікелейтін фабрикада құлшылық етті. Барбара мен Мэри Уокердің қалдырған мүлігі Эдинбургтің Батыс бөлігіндегі собордың жерін епископ шіркеуіне, аманатымен бірге берді. Бұл "Уокер" сенімділерінің басқаруымен, Әулие Марияға арналған собор салуға мүмкіндік берді. Апалар айналасындағы Драмсхеу эстатесіне ие болды және собордың солтүстігінде сақталған Пасхалық Коутс үйінде тұрды. Олар – Реверенд Джордж Уокердің, Олдмедрум шіркеуінің епископтық пасторының (1734–1781) немере қыздары. Олардың әкесі Уильям Уокер – Exchequer ішкі істер жөніндегі прокурор және Шотландияның Ақ таяғын алып жүруші; аналары – Мэри Драммонд, Джордж Драммондтың қызы, Эдинбургтің алты мәрте лорд-провосты және Жаңа қаланың бастамашысы. Уильям Уокер 1800 жыл шамасында Байрс отбасынан Коутс эстатесін сатып алды және оның құрметіне Манор Плейстің бұрышындағы Уильям көшесі мен Уокер көшесі аталды.
In 1689, following the Glorious Revolution, Presbyterianism was restored in place of episcopacy in the national Church of Scotland. This led to the emergence of the Scottish Episcopal Church as a separate Christian denomination. Edinburgh's historic St Giles' Cathedral was raised to cathedral status in 1633, the seat of the newly established Bishop of Edinburgh. However the rejection of episcopacy saw the cathedral converted to Presbyterian use. For a time the Episcopal residue of that congregation worshipped in an old woollen mill in Carrubber's Close, near the site of the present Old St Paul's Church. A bequest by Barbara and Mary Walker left the cathedral's site in Edinburgh's West End to the Episcopal Church alongside an endowment. administered by the Walker Trustees, allowing for the building of a cathedral dedicated to St Mary the Virgin. The sisters owned the surrounding Drumsheugh Estate and lived in Easter Coates House, which survives to the north of the cathedral. They were the granddaughters of the Rev. George Walker, the Episcopal minister of Oldmeldrum Church (1734–1781). Their father, William Walker, was Attorney in Exchequer, and Bearer of the White Rod of Scotland; their mother was Mary Drummond, daughter of George Drummond, six times Lord Provost of Edinburgh and initiator of the New Town. William Walker bought the Coates estate from the Byres family around 1800 and is remembered in the street names William Street and Walker Street round the corner from Manor Place.
Дизайн және құрылыс
Соборды сэр Джордж Гилберт Скотт жобалаған, ал іргетасы 1874 жылғы 21 мамырда Букклех және Куинсбери герцогымен қаланды, оның отбасы соңғы жүз жыл бойы шотланд епископтығын қолдап келген. Тастың ішіне сенімхаттың көшірмесі, Эдинбург поштасының анықтамалығы, Оливер мен Бойдтың альманахы, газеттер және монеталар салынған бөтелке қойылды. Соборды Г. В. Бут салған, ал жұмыс жетекшісі Эдвин Морган болды. Батыс жағындағы егіз мұнаралар, Уолкер әпкелерінің құрметіне "Барбара" және "Мэри" деп аталды, олардың құрылысы 1913 жылы басталды және 1917 жылы аяқталды. Бұл мұнаралардың архитекторы сэр Джорджтың немересі Чарльз Мариотт Олдрид Скотт болды. Рередосты Джон Олдрид Скотт жобалап, Мэри Грант мүсіндеп жасады. Сынаушы Сачеверелл Ситвелл бұл жобаны "Кембридждегі Скотттың Сент-Джон колледжінің капелласынан басқа, жамандыққа теңдессіз" деп сынады.
The cathedral was designed by Sir George Gilbert Scott and the foundation stone was laid on 21 May 1874 by the Duke of Buccleuch and Queensberry, whose family had been supportive of Scottish episcopacy over the previous hundred years. Inside the stone was placed a bottle containing a copy of the trust deed, the Edinburgh Post Office Directory, Oliver and Boyd's Almanac, newspapers and coins. The cathedral's builder was G. W. Booth and the clerk of works was Edwin Morgan. The twin spires at the west end, known as "Barbara" and "Mary" after the Walker sisters, were not begun until 1913 and completed in 1917. The architect for these was Charles Marriott Oldrid Scott, Sir George's grandson. The reredos is designed by John Oldrid Scott and sculpted by Mary Grant. The critic Sacheverell Sitwell condemned the design as "peerless for ugliness, unless it be for its own sister, Scott's St John's College chapel, at Cambridge".
Хорлық қызметтер
Қасиетті Мария соборы – Шотландияда жылдың көп бөлігінде күнделікті хорлық қызметтер дәстүрін сақтап қалған жалғыз собор, оның хоршылары өз хор мектебінен таңдалады. 1978 жылы Денис Таунхилл органшы және хор жетекшісі болғанда, бұл собор Ұлыбританиядағы қыздарды және ұлдарды бірдей билікке (требль желісіне) алған алғашқы собор болды. 2005 жылы Қасиетті Мария соборы – ағылшын дәстүріндегі күнделікті қызметтерде әйел альт өнерімен ән салған алғашқы собор атанды.
St Mary's Cathedral is the only cathedral in Scotland to maintain a tradition of daily choral services, for most of the year, with choristers drawn from its own choir school. It was the first cathedral in Great Britain to employ girls in the treble line as well as boys, in 1978, when Dennis Townhill was organist and choir master. In 2005, St Mary's Cathedral became the first cathedral in the Anglican tradition to have a female alto singing in daily services.
Ән мектебі
Ән мектебі 1885 жылы салынған. Оны Джон Олдрид Скотт жобалаған. Бұл мектеп "Сент-Мари" хорына күнделікті жаттығулары үшін репетиция жасауға арналған орын берді. Мұнда екінші Уиллис атаның (1829) органы орналасқан. Ән мектебінің қабырғаларын ирланд туған суретші Фиби Анна Тракуайр көркем безендірген. Жылдың белгілі бір уақытында ән мектебіне экскурсиялар ұйымдастырылады.
The Song School was built in 1885. It was designed by John Oldrid Scott. It provided St Mary's choir with a rehearsal space which the choir use for their daily practice. It houses a second Father Willis organ (1829). The Song School walls are ornately decorated by the Irish born artist Phoebe Anna Traquair. Guided tours of the Song School are available, at certain times during the year.
Сент-Мэри музыка мектебі мен хор
Сент-Мэри музыка мектебі хор ұлдарына білім беру мақсатында құрылған. Ол собор хоршыларын тәрбиелеуді жалғастырып, қазірде барлық оқушыларға есігін ашқан, жеке музыкалық білім беретін мектепке айналды.
St Mary's Music School was founded to educate its choirboys. It continues to educate choristers of the cathedral and is now a separate specialist music school open to all pupils.
Қоңыраулар
Собордың орталық мұнарасында ауыстырып қоңырау шалу үшін ілінген он түпнұсқа қоңырау бар, сондай-ақ жақында қосылған тағы екі қоңырау бар. Олар Сент-Мэридің алғашқы деканы Джеймс Ф. Монтгомеридің сыйы болды. Барлық қоңырауларды Джон Тейлор & Co. компаниясы, сол заманғы жетекші қоңырау дизайнері Лорд Гримторп белгілеген салмақ арақатынасына сәйкес Loughborough қаласында құйған. Бұл – Лорд Гримторптың толық сақталған санаулы сақиналарының бірі. Ең ірі қоңыраудың салмағы 41 центнер. Қоңыраулар 1879 жылғы 29 қазанда қасиетті деп жарияланды.
There are ten original bells in the central tower of the cathedral hung for change ringing, with two further bells which have been added more recently. They were the gift of the first dean of St Mary's, James F. Montgomery. The bells were all cast by John Taylor & Co. of Loughborough to weight ratios defined by Lord Grimthorpe who was a leading bell designer of his day. This is one of only a few complete Grimthorpe rings still in existence. The tenor bell weighs 41 cwt. The bells were dedicated on 29 October 1879.
Фестивальдың орын алу орны
Сент-Мэри епископтық соборы (Venue 91) жыл сайынғы Эдинбург шеткі фестивалі барысында классикалық концерттер, кофеге арналған концерттер, түскі үзілістегі концерттер, өнер шаралары мен көрмелерге қонақжайлық етеді. Сент-Мэри соборы жыл бойы концерттер, қайырымдылық концерттері, шаралар және көрмелермен толы.
St Mary's Episcopal Cathedral (Venue 91) hosts classical concerts, coffee concerts, lunchtime recitals, art events and exhibitions, during the annual Edinburgh Festival Fringe. St Mary's also has an active calendar of concerts, charity concerts, events and exhibitions throughout the year.
Ағза
1879 жылдан бері Уиллис салған механикалық орган бар. 1897 жылы ол электропневматикалыққа өзгертілді. Бүгінде оның құрамында 57 тізілім бар.
Since 1879 there is an organ, which was built as mechanical orhan by Willis. It was changed to electro pneumatic in 1897. Nowadays its disposition consists of 57 stops.
Қызыл крест
Лоримердің рооды кресті Ұлттық соғыс ескерткішінің құрамына енгізіліп, 1922 жылы сэр Роберт Лоример толықтырды. Ол ғибадатхананың алтарь астына биік орналасқан, көздер жоғары көтеріліп, алтарьға немесе шығыс терезелеріне қарағанда көзге бірден түседі. Бұл – Фландрия мақтарының фонында айқышқа қадалған Мәсіхтің әсерлі бейнесі, алтын қанатты періштелермен әсемделген.
The Lorimer rood cross was designed as part of the National War Memorial, and completed by Sir Robert Lorimer in 1922. It is positioned high aloft the nave altar, unmissable as eyes lift to view the high altar, or the east lancet windows beyond. It is a striking figure of Christ crucified on a background of Flanders poppies and decorated with golden winged angels.
Уолтер Скотттың орындығы
Сэр Уолтер Скотттың кафедралық орындығы 2006 жылы соборға көшірілді. Оның алғашқы орны Йорк-плейстегі Сент-Джордж шіркеуінде болды, содан кейін 1932 жылы екі қауым біріккен кезде көшеден қарсы жатқан Сент-Пол шіркеуіне көшірілді, ал бұл ғимарат Сент-Пол және Сент-Джордж шіркеуі деп аталды. Шотландия шіркеуінде пресвитериан болып тәрбиеленген ол, ересек болған соң шотланд епископ шіркеуінің нанымын қабылдады және егдеу сыйлы адам ретінде тағайындалды.
Sir Walter Scott’s pew moved to the cathedral in 2006. Its first location was in St George's Church on York Place and was then moved in 1932 to St Paul's Church across the road when the two congregations amalgamated, and the latter building became St Paul's and St George's. Raised a Presbyterian in the Church of Scotland where he was ordained as an elder, in adult life he also adhered to the doctrine of the Scottish Episcopal Church.
Паолоццидің " Мыңжылдық терезесі "
Соборда 2000 жылы Лейт қаласында туған Эдуардо Паолоццидің қазіргі заманғы өнер стилінде қайта жасалған әйнек терезесі орналасқан. Бұл әйнек жұмысы үлкен роза тәрізді терезеден және оның астындағы үш сүйір терезеден тұрады. Терезелер жарқын түстердегі әйнектен жасалған, олар күннұрлы күндері собордың ішкі қабырғаларына түсетін сәулелерді жобалау үшін арналған. Оны Сент-Мэридің оңтүстік жағынан, Епископтар жолынан көруге болады, бірақ ең жақсысы – оны іштен, жарық артынан көру, оңтүстік жағындағы Қайта тірілу капелласынан немесе солтүстік жағындағы Сент-Мэридің "Фатер Уиллис" ағайының әсем ағаштан жасалған корпусы мен құбырларының жанынан көруге болады.
The cathedral is home to a stained glass window reworked as an artwork in the Modern Art genre for year 2000 by Eduardo Paolozzi who was born in Leith. The glasswork consists of a large rose window with three lancet windows below, in vibrant colours of glass which are designed to project onto stonework inside the cathedral on bright days. It is visible from the south side of St Mary's from Bishop's Walk but is best viewed from inside with the light behind, from either the Resurrection Chapel on the south side, or beside the ornate wooden casing and pipework of St Mary's ‘Father Willis’ organ on the north side.
Дұға ету лабиринті
Собордың оңтүстік жағына Епископ жолынан немесе Қайта тірілу капелласының оңтүстік есіктері арқылы, егер ашық болса, кіруге болады. Касиетті Мария шіркеуінің қауымының мүшелерінің көмегімен, собормен байланысты суретшілер жасаған дұға лабиринті қазылып, жабайы гүлдермен себілді. Лабиринттен өзгеше, лабиринт – кіреберістен орталыққа дейінгі жалғыз, үздіксіз жол. Дұға лабиринті сізге жолмен жүргенде, жабайы гүлдермен шектелген, өз ойларыңызды немесе басқалар үшін дұғаларыңызды ойлауға мүмкіндік береді; осылайша, жәндіктерді тартуға болады.
The south grounds of the cathedral are accessed from Bishop's Walk or from the south doors in the Resurrection Chapel when these stand open. A prayer labyrinth designed by artists connected with the cathedral has been carved and sown with wild flowers, with help from others in the congregation of St Mary's. Unlike a maze, a labyrinth is a single continuous route, from entry point to centre. The prayer labyrinth frees you to think your own thoughts or prayers for others, as you follow the path, edged by wild flowers; to attract insects.