Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Асыл әйел Маргарет Бошамп (1404 – 14 маусым 1467) – Ричард Бошамп, Уорвик графының 13-шісі және оның бірінші әйелі Элизабет де Берклидің үлкен қызы. Әкесінен кейін мұрагерлікке ие болуы күтілген, себебі отбасында еркек бала болмады. Бірақ әкесінің екінші әйелі Изабел ле Деспенсер оған ұл таңбалады.
English noblewoman
Margaret Beauchamp (1404 – 14 June 1467) was the eldest daughter of Richard Beauchamp, 13th Earl of Warwick and his first wife, Elizabeth de Berkeley. As the eldest child of a family without male issue, Margaret was expected to inherit from her father until her stepmother, Isabel le Despenser, gave him a son.
Шығу тегі
Ол Томас де Берклидің немересі және жалпы мұрагері болды, 5-ші Беркли бароны; алайда, Беркли барониясы мен қамалы оның жүрек туысы Джеймс Берклиге, 1-ші Беркли баронына, 1417 жылы қайтыс болғаннан кейін өтті. Оның анасы да осы жерлерге талап қойды, және ол, сондай-ақ оның екі қарындасы осы мүліктің бірлескен мұрагерлері болды. Оның әкесінің әкесі Томас де Бошамп, Уорвик графының 12-шісі, Испанияда Джон Гонт үшін шайқасты, Ричард II оны Лондон мұнарасына қамады, ал Генрих IV оны кешірді. Дегенмен, ол Маргарет дүниеге келгенге үш жыл бұрын қайтыс болды.
She was the granddaughter and heir general of Thomas de Berkeley, 5th Baron Berkeley; however, the Barony and castle of Berkeley had passed to his nephew James Berkeley, 1st Baron Berkeley on his death in 1417. These lands were also claimed by her mother, to whom she and her two sisters were coheirs. Her paternal grandfather was Thomas de Beauchamp, 12th Earl of Warwick, who fought for John of Gaunt in Spain and imprisoned in the Tower of London by Richard II and pardoned by Henry IV. However he died 3 years before Margaret was born.
Беркли мұрасы туралы дау
Оның ата-анасы Беркли лордының даулы жерлерге деген талабына бірнеше жыл бойы қарсылық көрсеткенмен, оның ішінде 1422 жылы Беркли қамалы қоршауға алынды, 1425 жылы графиняның өлімінен және графтың екінші әйеліне ұл туылғаннан кейін келісімге қол жеткізілді. 1439 жылы Маргареттің әкесі қайтыс болғаннан кейін, Лорд Беркли 1425 жылы графқа берілген мүліктерді иеленіп алғанда дау қайта жанданды. Шрузбери және Маргареттің екі қайын ағасы – Сомерсет герцогы мен Барон Латимер 1425 жылғы келісімнің бұзылуына қарсы күресті. Қайын інілері келісімге келуге дайын болғанымен, Талботтар дауды жалғастырды және Маргарет белсенді қатысып, қайтадан зорлық-зомбылыққа жол берді. 1451 жылы Маргареттің ұлы Джон Беркли қамалын басып алып, Лорд Берклиді тұтқынға алды. Маргарет одан кейінгі заңдық реттеуде бастама көтерді, нәтижесінде Лорд Беркли мәжбүрлі түрде мүліктің бір бөлігін беріп, маңызды міндеттемелерге келісуге мәжбүр болды. Келесі жылы Лорд Берклидің әйелі Изабель оның қорғанында Глостердегі сотқа келгенде, Маргарет оны тұтқынға алып, Глостер қамалына қамады, ол көп ұзамай қайтыс болды. 1453 жылы күйеуінің өлімінен кейін Маргарет күйеуінің баласы Джон Талбот, Шрусберидің 2-ші графымен, оның әкесінің мұрасын екі некеден туған балалары арасында бөлу әрекетіне байланысты дауға тартылды. 1457 жылы оның өгей ұлы мен Лорд Беркли келісімге келді, ол соңғысының Маргареттің өгей қызы Леди Джоан Талботқа үйленуімен бекітілді. 1463 жылы Маргарет пен Лорд Беркли бір-біріне қарсы барлық заңдық шараларды тоқтату туралы келісімге келді. Маргарет Лондондағы Сент-Пол соборының астындағы Сент-Фейт шіркеуіне жерленді.
Although her parents aggressively opposed Lord Berkeley's claim to the disputed estates for some years, including laying siege to Berkeley castle in 1422, a settlement was reached in 1425 following the death of the countess and the birth of a son to the earl's second wife. The dispute was reignited in 1439, when Margaret's father died and Lord Berkeley seized possession of properties that had been conceded to the earl in 1425. Shrewsbury and Margaret's two brothers in law, the Duke of Somerset and the Baron Latimer, vigorously opposed the breaking of the 1425 settlement. Although the brother in law were prepared to agree a settlement, the dispute was maintained by the Talbots and once again became violent with Margaret taking an active role. In 1451 Margaret's son John captured Berkeley castle and took Lord Berkeley prisoner. Margaret took the initiative in the ensuing legal settlement, by which Lord Berkeley under duress conceded property and was required to enter into substantial recognizances. The following year when Lord Berkeley's wife Isobel appeared on his behalf at court in Gloucester, Margaret had her seized and imprisoned in Gloucester castle. where she died shortly after. Following her husband's death in 1453, Margaret was drawn into a dispute with her stepson John Talbot, 2nd Earl of Shrewsbury over his father's attempt to divide his inheritance between the issues of both his marriages. In 1457 her stepson and Lord Berkeley came to an agreement, which was sealed by the latter's marriage to Lady Joan Talbot, Margaret's stepdaughter. In 1463 Margaret and Lord Berkeley agreed that they would mutually drop all legal actions against each other. Margaret was buried in St Faith under St Paul's at London.