Палестина саясаты: Пассфилд ақ парағы және оның салдары
Passfield white paper
1930 ж. Пассфилд ақ қағазы Палестинадағы британ саясатын шектеді. Еврей иммиграциясын азайтты, Zionist ұйымдарын сынады, араб халқының экономикалық дамуына зиян келтірді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1930 жылғы 20 қазанда британдық колониялық хатшы лорд Пасфилд (Сидни Уэбб) жариялаған Пасфилд ақ кітабы – 1922 жылғы Черчилль ақ кітабында белгіленген Палестинадағы британдық саясаттың ресми тұжырымы. Жаңа тұжырым Хоуп Симпсон комиссиясының 1929 жылғы Палестина көтерілісінің түпкі себептерін зерттеуінің нәтижесінде пайда болды, ол бастапқыда Батыс қабырғасына қол жеткізу мәселесінен туындаған. Ақ кітап ресми еврей иммиграциясын едәуір шектеді. Кітаптың тоны сионистерге қарсы болды, өйткені оның бірнеше институты, соның ішінде Хистадрут (Жалпы еңбек федерациясы) және Еврей агенттігі қатаң сынға алынды. Олар екеуі де тек еврей еңбек күшін қолдану арқылы еврейлердің жұмыспен қамтылуын жақтады, осылайша сатып алынған жерлерден палестиналықтарды ығыстыруға себепкер болды, ал олардың көпшілігі бұрын жалдамалы шаруалар жүйесінде жұмыс істеген. Хоуп Симпсон есебі сияқты, Пасфилд ақ кітабы да сионистік саясаттың араб халқының экономикалық дамуына зиян келтіретінін көрсетті. Онда еврейлердің Палестинаға көшіп келуі араб феллаларынан жер алып жатқаны, болашақта еврей қоныстанған жерлерге жер сатуды шектеу қажеттігі және арабтардың жұмыссыздық деңгейі Палестинаға рұқсат етілген еврей иммиграциясының мөлшерін анықтауда маңызды фактор болуы керек екені айтылды. Сонымен қатар, (араб) көпшіліктің өкілдігін қамтамасыз ететін заң шығару кеңесі құрылуы керек. Палестинадағы жердің жетіспеушілігін растау үшін Пасфилдтің әйелі Беатрис Уэбб сол жерде "мысықтың өтуіне де орын жоқ" деді. Сионистер бұл Балфур декларациясындағы міндеттемелерден мойын бұру деп санайды және оның іске асырылуы Палестинаға еврейлердің көшіп келуін шектейді деп мәлімдеді. Осы талаптарға қайшы, Ақ кітап Палестинада еврей ұлттық үйін дамытуды қарастыратынын және оған қолдау көрсету жалғасатынын, бірақ бұл мандатты басқарудың басты мақсаты емес екенін атап өтті. Бұл құжатта британдықтардың палестиналықтар мен еврейлерге қатысты мандаттық міндеттемелерін орындауға ниетті екендігі және олардың қажеттіліктерінен туындауы мүмкін кез келген дауды шешетіні де көрсетілген. Әлемдегі сионистік ұйымдар осы құжатқа қарсы белсенді науқан ұйымдастырды. Ұлыбританияда бұл британ премьер-министрі Рамзи Макдональдтың британдық Парламент алдында ақ кітапты түсіндіруіне және 1931 жылы Хаим Вейцманға жолданған хатқа (төменде қараңыз), «Макдональд хаты» деп белгілі болған хатқа әкелді. Макдональд хатының мақсаты сионистерді қанағаттандыру және палестиналықтарды мүмкіндігінше аз алаңдату болды. Көптеген сионистер бұл хатты ақ кітаптан бас тарту деп қабылдағандықтан, палестиналықтар оны «қара хат» деп атады. Бұл, Премьер-министрдің 1931 жылғы 11 ақпанда Парламентте «хатқа басым құжат ретінде бірдей мәртебе беруге өте ықылымсыз екенін» айтқанына қарамастан болды. Сондай-ақ, хатта «халықтың еврей емес бөліктеріне» әділдік орнату мақсаты көзделгені де айтылды. Палестина мандатының саясаты еврей иммиграциясын қолдауды жалғастыруға тиіс екенін растау арқылы хат ақ кітаптың кейбір салдарын жоққа шығарды және 1930 жылдары Еуропадағы антисемитизмнің өршуі кезінде иммиграцияның өсуіне ықпал етті.
The Passfield White Paper, issued October 20, 1930, by colonial secretary Lord Passfield (Sidney Webb), was a formal statement of British policy in Palestine, which previously had been set by the Churchill White Paper of 1922. The new statement resulted from the Hope Simpson Commission's investigation into the deeper causes of the 1929 Palestine riots, that initially started over access to the Western Wall. The white paper limited official Jewish immigration to a much greater degree. The paper's tone was decidedly anti Zionist since several of its institutions were severely criticized, including the Histadrut (General Federation of Labor) and the Jewish Agency, which both promoted Jewish employment of only Jewish labor, thereby supporting the ejection of Palestinians from purchased land, most who previously worked under a tenant farming system. Like the Hope Simpson Report, the Passfield White Paper found this Zionist policy damaging to the economic development of the Arab population. It concluded that Jewish immigration to Palestine was taking land from the Arab fellahs; sales of land to Jewish settlers should in future be restricted, and Arab unemployment levels should be a factor in considering permitted levels of Jewish immigration to Palestine. Furthermore, a legislative council should be formed which would represent the (Arab) majority of its population. In support of the supposed shortage of land in Palestine, Passfield's wife Beatrice Webb claimed that there was "no room to swing a cat" there. Zionists claimed it backtracked from what they felt were commitments in the Balfour Declaration and, if implemented, would limit Jewish immigration to Palestine. Contrary to these claims, the White Paper states that the development of a Jewish National Home in Palestine is a consideration, which would enjoy continued support, but it was not central to mandate governance. The paper states that the British intend to fulfill their mandate obligations to both Palestinians and Jews, and they would resolve any conflicts that might surface as a result of their respective needs. Zionist organizations worldwide mounted a vigorous campaign against the document. In Britain it led to British prime minister Ramsay MacDonald's clarification of the white paper in front of the British House of Commons and in a letter to Chaim Weizmann in 1931 (see below) known as the MacDonald Letter. The MacDonald Letter aimed to placate the Zionists while disturbing the Palestinians as little as possible. When many Zionists took the letter as a withdrawal of the white paper, it became labelled the 'black letter' by Palestinians. This was despite the fact that Prime Minister said in parliament on 11 February 1931 that he was "very unwilling to give the letter the same status as the dominating document" i. e. the Passfield White Paper. The letter itself also stated that it aimed to provide justice to "non Jewish sections of the community". By confirming that the policy of the Palestine Mandate was to continue to support Jewish immigration, the Letter in effect negated some of the implications of the White Paper and facilitated increasing immigration during the growth of antisemitism in Europe in the 1930s.