Кіріспе

Жұмысшылар бірлігі лигасы (WUL) 1930 жылғы қаңтарда Коммунистік Интернационалдың тапсырмасы бойынша, Канада Коммунистік партиясымен тығыз байланысты, әскери өндірістік кәсіподақтардың орталық ұйымы ретінде құрылды. Бұл Коммунистік Интернационалдың саяси бағытының өзгеруін көрсетеді, ол оның «Үшінші кезеңін» ашты. Коммунистерді революциялық солға жылжу үшін басты кәсіподақтар мен прогрессивті ұйымдарға қосылуға шақырған «Екінші кезеңнің» саясаты – «іштен тозу» орнына, бұл жаңа бағыт тәуелсіз коммунистік ұйымдар құруға баса назар аударды. WUL АҚШ-тағы Кәсіподақтар бірлігі лигасы және Ұлыбританиядағы Ұлттық азшылықтар қозғалысы сияқты басқа да баламалы кәсіподақ құрылымдарымен салыстырылды. WUL-ға қосылған кәсіподақтардың кейбіреулері: Канаданың Кеншілер одағы, Канаданың Ағаш өңдеушілер өндірістік одағы және Көмек лагері жұмысшылары одағы. Канаданың Сауда және еңбек конгресінен (ТКК) және Канаданың Барлық еңбек конгресінен (АККК) өзгеше, WUL жұмыссыздарды да ұйымдастырды.

Құрылу

1928 жылы жазда өткен Коммунистік Интернационалдың 6-шы дүниежүзілік конгресі реформашылдыққа және орташа солшылдармен келісімге қарсы белсенді саяси бағытты қабылдады. Коминтерн жаһандық капитализмнің «үшінші кезеңге» енгенін сендірді, ол экономикалық құлдыраумен сипатталатын болып, жұмысшы табын радикалды өзгерістерге дайын қалдырады. Коммунистік партия Коминтерн мүшесі ретінде осы жаңа саяси бағытты қабылдады. Коммунистік партия мүшесі Сэмюэл Карр 1929 жылғы көктемде Мәскеудегі Ленин мектебінен оралып, Коминтерннің Канадада коммунистік кәсіподақтар орталығын құру ниеті туралы мәлімдеді. Канада Коммунистік партиясы 1929 жылғы маусымда өткен конференциясында Канаданың құрылған Кәсіпкерлер мен Еңбек Конгресінен бөлек «қызыл кәсіподақ орталығын» құру ниетін жариялады. Жұмысшылардың Бірлігі лигасы алты айдан кейін, 1930 жылдың қаңтарында құрылды.

Бастапқы күрес

Жұмысшылар бірлігі лигасының алғашқы әрекеті Онтарионың Гамильтон қаласындағы National Steel Car Company зауытында жұмыс тоқтату болды. YCL мүшесі Харви Мерфи басшылығымен 1200 жұмысшы жұмыстан шықты, олардың көпшілігі фин иммигранттары еді. Гамильтонның сауда және еңбек кеңесінің (HTLC) мүшелері бастапқыда оларға көңіл көрсеткенімен, коммунистердің агрессивті риторикасы кеңестегі орташа көзқарастағы мүшелерді қорқытты. Ұйымға қолдау мен қаражат сұрап келген ереуілшілер делегациясы «әрекетсіздігі мен қайратсыздығы» үшін кері қайтарылды. Содан кейін ереуілшілер бұрын еңбекшілерді қолдаған Канаданың фин ұйымына жүгінді. Бірақ Канаданың фин ұйымы олардың өтініштерін қабылдамады. 1200 жұмысшының 300-і жұмысшылардың жеңілісімен аяқталғанша, толық 6 апта бойы ереуілді жалғастырды. Ереуілдің сәтсіз аяқталуы Жұмысшылар бірлігі лигасы үшін үлкен соққы болды. WUL Альберта және Нова-Скотияда шахтерлерді ұйымдастыруда сәтсіздікке ұшырады. WUL-дің басты қиындығы – депрессия кезінде жұмыс табу қиын болды, және жағдай нашар болғанымен, кәсіподақ құру арқылы бар болғанын жоғалту қаупі туды. Сонымен қатар, көптеген жұмысшылар коммунизмге күмәнмен қарады, бұл фактіні бұқаралық ақпарат құралдары WUL-ді кеңестік марионетка ретінде көрсету арқылы одан әрі күшейтті. Осыған қарамастан, WUL Артур «Слим» Эванс басшылығымен жұмыссыз жұмысшыларды ұйымдастыруда сәттілікке жетті. Жұмыссыз жұмысшылар әдетте ұйымдасқан еңбекке кедергі келтіретін, ереуілдегі жұмысшылардың орнын аз төлеуге жұмыс істеуге дайын жұмыссыздар басатын, бірақ WUL ұйымы оларды еңбек қозғалысына қатыстырды, және жұмыссыз жұмысшылар пикет жолын кесіп өтудің орнына оларға қосылды.

Өсу және жанжалға түсу

1931 жылы ЖБЛ-нің мүшелері 7000-ға жетпеді. 1932 жылы бұл көрсеткіш екі еседен астамға өсіп, 15000 жұмысшыға жетті. 1929 мен 1932 жылдар аралығында ТКК мүшелерінің саны 25%-ға төмендеді, 141 000-нан 105 000-ға дейін азайды. 1935 жылы Жұмысшылар Бірлігі Лигасының құрамында 40 000-нан астам мүше болды. ЖБЛ-нің бұрын ұйымдастырылуы қиын деп есептелген салаларды ұйымдастыруға дайындығы оның өсуіне ықпал еткен маңызды фактор болды. ЖБЛ, ТКК және Бүкілқандық Еңбек Конгресінен кіші болғанына қарамастан, 1933 және 1936 жылдар аралығында Канададағы ереуілдердің 90%-ын ұйымдастырды. 1933 жылы Канадада болған 233 ереуілдің 181-ін ЖБЛ басқарды және олардың 111-і жеңіспен аяқталды. Жұмысшылар Бірлігі Лигасы заманындағы ең белсенді кәсіподақ болып есептелді және ереуілге дайындығымен көзге түсті. Еңбек қозғалысының тәжірибелі ұйымдастырушысы, Дүниежүзілік Өнеркәсіп Жұмысшыларының мүшесі Сэм Скарлет ЖБЛ-ді "шынайы сыныптық күрескер үшін жалғыз баспана" деп атады. 1933 және 1934 жылдары 1920 жылдан бері ең қатал және көптеген ереуілдер орын алды. Жұмысшылар Бірлігі Лигасымен байланысты кәсіподақтар осы кезеңдегі ереуіл күндерінің 71%-ын құрады, және жұмысшылардың аз бөлігін ұсынып тұрғанына қарамастан, барлық ереуілшілердің жартысы лига мүшелері болды, ал көптеген ереуілдер олардың күшімен жүзеге асырылды. Бұл Эстеван (Саскачеван) шахтерлерінің қанды ереуілі, онда полиция үш ереуілшіні өлтірді, сондай-ақ Стратфордтағы (Онтарио) жиһаз жасаушылар мен тауық өңдеушілердің ереуілі, оны тоқтату үшін Канада армиясы шақырылды. ЖБЛ коммунистік партияның өсуіне берік негіз болды, мүшелерінің саны 1930 жылы 1300-ден 1935 жылы 9000-ға дейін өсті. 1938 жылы КОК коммунистік көзқарастарды қолдайды деген айыппен ТКК-дан шығарылды. Шығарылған одақтардың күшімен Канадалық Еңбек Конгресі (КЕК) құрылды. Жаңа одақтан жетекші коммунистер шығарылды, және еңбек қозғалысына коммунистік идеологияның ықпалы азайып, Ынтымақты Достастық Федерациясының пайдасына бұрылды. 1956 жылы КЕК ТКК-мен бірігіп, қазіргі Канадалық Еңбек Конгресін (КЕК) құрды.