Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұмысшылар бірлігі лигасы (WUL) 1930 жылғы қаңтарда Коммунистік Интернационалдың тапсырмасы бойынша, Канада Коммунистік партиясымен тығыз байланысты, әскери өндірістік кәсіподақтардың орталық ұйымы ретінде құрылды. Бұл Коммунистік Интернационалдың саяси бағытының өзгеруін көрсетеді, ол оның «Үшінші кезеңін» ашты. Коммунистерді революциялық солға жылжу үшін басты кәсіподақтар мен прогрессивті ұйымдарға қосылуға шақырған «Екінші кезеңнің» саясаты – «іштен тозу» орнына, бұл жаңа бағыт тәуелсіз коммунистік ұйымдар құруға баса назар аударды. WUL АҚШ-тағы Кәсіподақтар бірлігі лигасы және Ұлыбританиядағы Ұлттық азшылықтар қозғалысы сияқты басқа да баламалы кәсіподақ құрылымдарымен салыстырылды. WUL-ға қосылған кәсіподақтардың кейбіреулері: Канаданың Кеншілер одағы, Канаданың Ағаш өңдеушілер өндірістік одағы және Көмек лагері жұмысшылары одағы. Канаданың Сауда және еңбек конгресінен (ТКК) және Канаданың Барлық еңбек конгресінен (АККК) өзгеше, WUL жұмыссыздарды да ұйымдастырды.
The Workers' Unity League (WUL) was established in January 1930 as a militant industrial union labour central closely related to the Communist Party of Canada on the instructions of the Communist International. This was reflective of the shift in the Communist International's political line that ushered in its "Third Period". Rather than "boring from within"—the policy of the "Second Period" that encouraged Communists to join mainstream labour unions and progressive organizations in order to move them to the revolutionary left—this new line emphasized creating independent communist organizations. The WUL paralleled similar alternative trade union structures elsewhere: the Trade Union Unity League in the US, and the National Minority Movement in the UK. Some of the unions affiliated with the WUL include the Mine Workers' Union of Canada, Lumber Workers Industrial Union of Canada and the Relief Camp Workers' Union. Unlike both the Trades and Labor Congress of Canada (TLC) and the All Canadian Congress of Labour (ACCL), the WUL organized the unemployed as well.
Құрылу
1928 жылы жазда өткен Коммунистік Интернационалдың 6-шы дүниежүзілік конгресі реформашылдыққа және орташа солшылдармен келісімге қарсы белсенді саяси бағытты қабылдады. Коминтерн жаһандық капитализмнің «үшінші кезеңге» енгенін сендірді, ол экономикалық құлдыраумен сипатталатын болып, жұмысшы табын радикалды өзгерістерге дайын қалдырады. Коммунистік партия Коминтерн мүшесі ретінде осы жаңа саяси бағытты қабылдады. Коммунистік партия мүшесі Сэмюэл Карр 1929 жылғы көктемде Мәскеудегі Ленин мектебінен оралып, Коминтерннің Канадада коммунистік кәсіподақтар орталығын құру ниеті туралы мәлімдеді. Канада Коммунистік партиясы 1929 жылғы маусымда өткен конференциясында Канаданың құрылған Кәсіпкерлер мен Еңбек Конгресінен бөлек «қызыл кәсіподақ орталығын» құру ниетін жариялады. Жұмысшылардың Бірлігі лигасы алты айдан кейін, 1930 жылдың қаңтарында құрылды.
The 6th World Congress of the Communist International held in summer 1928 adopted a militant political line, opposed to reformism and compromise with the moderate left. The Comintern believed global capitalism had entered a 'Third Period', which would be marked by economic collapse, leaving the working class ripe for radicalization. The Communists Party, as a Comintern member, accepted this new political line. Communist Party member Samuel Carr returned from Moscow's Lenin School in Spring 1929, relaying the Comintern's intention for a Communist labour union centre in Canada. The Communist Party of Canada declared its intention of creating a 'red union centre' separate from the established Trades and Labor Congress of Canada during its June 1929 conference. The Workers' Unity League six months later, in January 1930.
Бастапқы күрес
Жұмысшылар бірлігі лигасының алғашқы әрекеті Онтарионың Гамильтон қаласындағы National Steel Car Company зауытында жұмыс тоқтату болды. YCL мүшесі Харви Мерфи басшылығымен 1200 жұмысшы жұмыстан шықты, олардың көпшілігі фин иммигранттары еді. Гамильтонның сауда және еңбек кеңесінің (HTLC) мүшелері бастапқыда оларға көңіл көрсеткенімен, коммунистердің агрессивті риторикасы кеңестегі орташа көзқарастағы мүшелерді қорқытты. Ұйымға қолдау мен қаражат сұрап келген ереуілшілер делегациясы «әрекетсіздігі мен қайратсыздығы» үшін кері қайтарылды. Содан кейін ереуілшілер бұрын еңбекшілерді қолдаған Канаданың фин ұйымына жүгінді. Бірақ Канаданың фин ұйымы олардың өтініштерін қабылдамады. 1200 жұмысшының 300-і жұмысшылардың жеңілісімен аяқталғанша, толық 6 апта бойы ереуілді жалғастырды. Ереуілдің сәтсіз аяқталуы Жұмысшылар бірлігі лигасы үшін үлкен соққы болды. WUL Альберта және Нова-Скотияда шахтерлерді ұйымдастыруда сәтсіздікке ұшырады. WUL-дің басты қиындығы – депрессия кезінде жұмыс табу қиын болды, және жағдай нашар болғанымен, кәсіподақ құру арқылы бар болғанын жоғалту қаупі туды. Сонымен қатар, көптеген жұмысшылар коммунизмге күмәнмен қарады, бұл фактіні бұқаралық ақпарат құралдары WUL-ді кеңестік марионетка ретінде көрсету арқылы одан әрі күшейтті. Осыған қарамастан, WUL Артур «Слим» Эванс басшылығымен жұмыссыз жұмысшыларды ұйымдастыруда сәттілікке жетті. Жұмыссыз жұмысшылар әдетте ұйымдасқан еңбекке кедергі келтіретін, ереуілдегі жұмысшылардың орнын аз төлеуге жұмыс істеуге дайын жұмыссыздар басатын, бірақ WUL ұйымы оларды еңбек қозғалысына қатыстырды, және жұмыссыз жұмысшылар пикет жолын кесіп өтудің орнына оларға қосылды.
The first action of the Workers' Unity League was a walkout in the National Steel Car Company factory in Hamilton, Ontario. Led by YCL member Harvey Murphey, 1200 workers walked off the job, most of them Finnish immigrants. Although members of Hamilton's Trades and Labour Council (HTLC) were initially sympathetic, the aggressive communist rhetoric scared the moderates on the council. A delegation of the strikes who came to the HTLC to ask for support and resources were turned away and denounced for their "nerve and effrontery." The strikes then appealed to the Finnish Organization of Canada, which had been supportive of labour in the past. The Finnish Organization of Canada ignored their appeals. 300 of the 1200 workers maintained the strike for a full 6 weeks before it ended in defeat for the workers. The failure of the strike was a major setback for the Workers' Unity League. The WUL faced failures in organizing miners in Alberta and Nova Scotia. A major difficulty faced by the WUL was that the depression made jobs hard to come by, and although conditions were bad, organizing with a union ran the risk of losing what little they had. Additionally, many workers were wary of communism a fact only bolstered by the WUL's portrayal as a Soviet puppet in the media. In spite of this, the WUL found success in organizing unemployed workers, led by Arthur "Slim" Evans. Unemployed workers were usually a hindrance to organized labor striking workers were often replaced by the unemployed, who were willing to work for less but the WUL organization brought them into the labour movements fold, and instead of crossing picket lines, unemployed workers joined them.
Өсу және жанжалға түсу
1931 жылы ЖБЛ-нің мүшелері 7000-ға жетпеді. 1932 жылы бұл көрсеткіш екі еседен астамға өсіп, 15000 жұмысшыға жетті. 1929 мен 1932 жылдар аралығында ТКК мүшелерінің саны 25%-ға төмендеді, 141 000-нан 105 000-ға дейін азайды. 1935 жылы Жұмысшылар Бірлігі Лигасының құрамында 40 000-нан астам мүше болды. ЖБЛ-нің бұрын ұйымдастырылуы қиын деп есептелген салаларды ұйымдастыруға дайындығы оның өсуіне ықпал еткен маңызды фактор болды. ЖБЛ, ТКК және Бүкілқандық Еңбек Конгресінен кіші болғанына қарамастан, 1933 және 1936 жылдар аралығында Канададағы ереуілдердің 90%-ын ұйымдастырды. 1933 жылы Канадада болған 233 ереуілдің 181-ін ЖБЛ басқарды және олардың 111-і жеңіспен аяқталды. Жұмысшылар Бірлігі Лигасы заманындағы ең белсенді кәсіподақ болып есептелді және ереуілге дайындығымен көзге түсті. Еңбек қозғалысының тәжірибелі ұйымдастырушысы, Дүниежүзілік Өнеркәсіп Жұмысшыларының мүшесі Сэм Скарлет ЖБЛ-ді "шынайы сыныптық күрескер үшін жалғыз баспана" деп атады. 1933 және 1934 жылдары 1920 жылдан бері ең қатал және көптеген ереуілдер орын алды. Жұмысшылар Бірлігі Лигасымен байланысты кәсіподақтар осы кезеңдегі ереуіл күндерінің 71%-ын құрады, және жұмысшылардың аз бөлігін ұсынып тұрғанына қарамастан, барлық ереуілшілердің жартысы лига мүшелері болды, ал көптеген ереуілдер олардың күшімен жүзеге асырылды. Бұл Эстеван (Саскачеван) шахтерлерінің қанды ереуілі, онда полиция үш ереуілшіні өлтірді, сондай-ақ Стратфордтағы (Онтарио) жиһаз жасаушылар мен тауық өңдеушілердің ереуілі, оны тоқтату үшін Канада армиясы шақырылды. ЖБЛ коммунистік партияның өсуіне берік негіз болды, мүшелерінің саны 1930 жылы 1300-ден 1935 жылы 9000-ға дейін өсті. 1938 жылы КОК коммунистік көзқарастарды қолдайды деген айыппен ТКК-дан шығарылды. Шығарылған одақтардың күшімен Канадалық Еңбек Конгресі (КЕК) құрылды. Жаңа одақтан жетекші коммунистер шығарылды, және еңбек қозғалысына коммунистік идеологияның ықпалы азайып, Ынтымақты Достастық Федерациясының пайдасына бұрылды. 1956 жылы КЕК ТКК-мен бірігіп, қазіргі Канадалық Еңбек Конгресін (КЕК) құрды.
In 1931, the WUL had less than 7,000 members. By 1932, this had more than doubled to 15,000 workers. Between 1929 and 1932, the TLC' membership fell by 25%, from 141,000 to 105,000. At its peak in 1935, the Workers' Unity League had over 40,000 members. The WUL's willingness to organize sectors previously considered organizable was a major factor in its growth. The WUL, despite being smaller than the TLC and All Canadian Congress of Labour, started 90% of strikes in Canada between 1933 and 1936. In 1933, 181 of the 233 strikes in Canada was led by the WUL and it won 111 of the strikes. The Workers' Unity League was the most active labour union of its time, and was distinguished for its willingness to strike. Sam Scarlet, veteran union organizer and member of the Industrial Workers of the World, said that the WUL was the "only home for a serious class fighter". 1933 and 1934 saw the most bitter and numerous strikes since 1920. The Workers' Unity League affiliated unions represented 71% of the striker days during this period of time, and despite representing a minority of workers, half of all strikers were members and a majority of strikes were carried out by it. This includes the bloody walkout by Estevan, Saskatchewan miners in which the police killed three strikers, and the strike of furniture workers and chicken pluckers in Stratford, Ontario which was put down by calling in the Canadian army. The WUL provided a solid base for growth of the Communist Party, with membership growing from 1,300 in 1930 to over 9,000 in 1935. In 1938, the CIO was expelled from the TLC, being accused of communist sympathies. A new union central, the Canadian Congress of Labour (CCL) was founded by the expelled unions. Leading Communists were expelled form the new union, and Communist influence over the labour movement began to wane in favour of the Co operative Commonwealth Federation. The CCL merged with the TLC in 1956, forming the current Canadian Labour Congress (CLC).