Мирабелло Саннитико: Тарихы мен Самни тайпаларына қатысы
Mirabello Sannitico
Мирабелло Саннитико – Италияның Молизе аймағындағы шағын қала. 2100 тұрғыны бар, ауыл шаруашылығымен танымал, 12 ғасырдан бері тарихы бар. Tappino өзенімен суарылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мирабелло Саннитико – Италияның оңтүстігіндегі Молизе облысының Кампобассо провинциясындағы шағын қала. Халқының саны шамамен 2100 адамды құрайды. Оның тарихы мен мәдениеті аграрлық негізде дамыған, кем дегенде 12 ғасырға дейін жетеді. Жақын жердегі қалалардың ішінде солтүстік-батыста Кампобассо және оңтүстік-батыста Винчиатуро бар. Тапино өзені қаланың солтүстігінен және оңтүстігінен өтеді.
Mirabello Sannitico is a small town in the province of Campobasso, Molise, southern Italy. The population is about 2,100 inhabitants. It has an agrarian based culture and history, dating back to at least the 12th century. Nearby towns include Campobasso to the northwest and Vinchiaturo to the southwest. The Tappino River flows on either side of the town on the north and south.
Самниттер Пентри
4 ғасырда орталық Апеннин тау аймағын негізінен Самниттер мекендеген. Бұл аймақ нақтырақ Самниум (итальянша: Sannio) деп аталды. Сабиндердің бір тармағы саналатын Самниттер туралы ең көне жазбалар б.з.б. 354 жылы римдіктермен жасалған келісім-шартта кездеседі. Аймақ төрт ірі тайпаның конфедерациясы ретінде ұйымдастырылды: Хирпини, Каудини, Карацень және Пентри. Пентри тайпасы Самнийдің орталығында орналасқан, оның астанасы Бовиан (қазіргі Божано) қаласы болды. Бүгінде Мирабелло Саннитико солтүстік-шығысқа қарай 10 шақырым жерде орналасқан, бұл оның ертедегі тұрғындары күшті тайпаға жатқандығын көрсетеді. Самниттердің шашыраңқы халқы, Сабин дәстүрі бойынша, тайпа мүшелерін қоныстандырылмаған жерлерді отарлауға мәжбүрлеген "ver sacrum" құбылысының нәтижесі болып табылады. Де Санктис Мирабелло Саннитиконы жақын маңдағы Ферраццано қаласының шығу тегі туралы кітабында Самниттермен байланыстырады, ол Ла Рокка аймағындағы италиялық қоныстардың шашыраңқы қалдықтары мен көпбұрышты Самнит қабырғаларын атап көрсетеді. Бұл кейбір зерттеушілерді осы жерді қазіргі Мирабелло Саннитикодан 2 миль жерде орналасқан ежелгі Самнит қаласы Руффриумның басып алынуымен сәйкестендіруге итермеледі. Руффриумды римдіктер бірнеше рет жаулап алды, алғаш рет 326 жылы Екінші Самнит соғысы кезінде; Ливий былай деп жазды: "Үш қала олардың қолына түсті: Алифе, Каллифе және Руффриум; сонымен қатар, консулдардың алғашқы келуімен бірге, көршілес аумақтар кең көлемде толығымен қиратылды" (Ливий, VIII. 25). Алайда, римдіктер 310 жылы көп ұзамай бақылаудан айырылды: "Этруриядағы осы оқиғалар кезінде екінші консул К.М. Рутилий Самниттерден Альфифаны шабуылмен басып алды, олардың көптеген бекіністері мен кішігірім қалалары жойылды немесе зардапсыз берілді" (Ливий, IX. 38). Бұл шайқастар үш жылдан кейін, 307 жылы аяқталды: "Проконсул Квинт Фабий Аллифе қаласының жанында Самниттер әскерімен ашық шайқасқа түсті. Жеңіс толық болды, жау даладан ығыстырылды және олардың лагеріне дейін қуылды; егер күндізгі жарық жеткіліксіз болмағанда, олар лагерді ұстап тұра алмаған болар еді. Келесі күні таң атпай тұрып, олар беріле бастады. Олардың арасындағы Самниттер киімдерін киіп, босатылуларын сұрады; барлығы да қолға түсірілді. Самниттерге еріп келгендер жеті мыңға жуық адамды құлдыққа сатылды. Өздерін Герник азаматтары деп таныстырғандар бөлек ұсталып, Фабий оларды Римдегі сенатқа жіберді. Сенат олардың әскерге шақырылған-шақырылмағанын немесе өз еріктерімен римдіктерге қарсы Самниттер жағында соғысқандарын анықтау үшін тергеу жүргізді. (Ливий, IX. 42). Мирабелло Саннитиконың алғашқы тұрғындары қашан пайда болғаны белгісіз, бірақ осы шайқастардан аман қалған қоныс болмауы мүмкін. Алғашқы тұрғындар Ливийдің алғашқы шабуыл кезінде "жақын маңдағы аумақта" "қиратылған" деп сипаттаған адамдар, Самниттердің қарсы шабуылында "жойылған немесе берілген бекіністер мен кішігірім қалалар" немесе Квинт Фабийдің соңғы шабуылында "құлдыққа сатылған" "даладан қуылған жаулар" болуы мүмкін. Кейбір зерттеушілердің пікірінше, римдіктер Руффриумды қанды шайқаста жойғаннан кейін, халық көшіп келіп, Мирум Беллум деп аталатын жаңа ауылды құрды; ал римдіктер ескі қаланың қираған жерлерінде саяси тұтқындарды ұстау үшін мұнара салды. Де Санктис бұл жерді римдіктердің "Мирум Беллум" деп атағанын, ал "Саннити" (итальян тілінде Самниттер) деген сөз қосылып, қазіргі Мирабелло Саннитико топонимі пайда болғанын жазады.
In the 4th century BC, the central Apennine mountain region was largely settled by the Samnite people. This area was more precisely referred to as Samnium (Italian: Sannio). An offshoot of the Sabines , the oldest written record of the Samnites comes from a treaty with the Romans in 354 BC. The territory was organized as a confederation of four major tribes: the Hirpini, Caudini, Caraceni, and Pentri. The Pentri tribe was located in the center of Samnium, with its capital city being Bovianum (modern day Bojano). Mirabello Sannitico today lies only 10 miles northeast of the site, suggesting that any early inhabitants belonged to the powerful tribe. The scattered populace of the Samnites are a product of ver sacrum, a Sabine tradition that forced tribal members into colonization of unsettled land. De Sanctis links Mirabello Sannitico to the Samnites in his book on the origins of the nearby town of Ferrazzano, citing scattered remains of Italic settlements and polygonal Samnite walls in the locale of La Rocca. This has led some to identify the site with conquest of the city of Ruffrium, an ancient Samnite town just 2 miles from modern Mirabello Sannitico. Ruffrium was conquered multiple times by the Romans, initially in 326 BC during the Second Sannite War; Livy wrote:"Three towns fell into their hands, Allifæ, Callifæ, and Ruffrium; and the adjoining country to a great extent was, on the first arrival of the consuls, laid entirely waste" (Livy, VIII. 25) However, the Romans lost control soon after in 310 BC:"During these transactions in Etruria the other Consul CM. Rutilus took Allifæ by storm from the Samnites, and many of their forts and smaller towns were either destroyed or surrendered uninjured" (Livy, IX. 38). The battles culminated three years later in 307 BC:"The proconsul Quintus Fabius fought near the city Allifæ a pitched battle with the army of the Samnites. The victory was complete, the enemy were driven from the field and pursued to their camp; and they could not have held the camp had there not been very little daylight left guards were posted in the night to prevent anyone's escaping. The next day, before it was well light, they began to surrender. The Samnites among them bargained to be dismissed in their tunics; all these were sent under the yoke. The allies of the Samnites sold into slavery, to the number of seven thousand. Those who gave themselves out for Hernic citizens were detained apart in custody, and Fabius sent them all to the senate in Rome. There an enquiry was held as to whether they had been conscripted or had fought voluntarily for the Samnites against the Romans; after which they were parceled out amongst the Latins to be guarded." (Livy, IX. 42)While it is unknown when exactly the first inhabitants of Mirabello Sannitico came to be, it seems unlikely any settlement would have survived these battles. Any early occupants could have been those Livy mentioned in "the adjoining country" during the first raids that were "laid to waste", the "forts and smaller towns [that] were either destroyed or surrendered" in the Samnite counterattack, or the "enemy driven from the fields" that were "sold into slavery" in Quintus Fabuis's final assault. Some claim that, after the Romans destroyed Ruffrium in the bloody battle, the population moved away and founded another village, called Mirum Bellum; meanwhile, the Romans built a tower used as a fortress for political prisoners on the ruins of the old town. De Sanctis writes that it was the Romans themselves who called the site "Mirum Bellum", combined with Sanniti (Italian for Samnites) from which the current toponym Mirabello Sannitico is derived.
Ломбардтар мен болгарлар
571 жылы Ломбардтар шетелден феодалдық жүйені аймаққа енгізді. Көршілес Изерния және Сепино муниципалитеттерін болгарлар (сондай-ақ "Вулгарлар" деп те аталады) жайлап алды, бұл туралы Ломбард Паоло Диаконо 787 жылы жазған "Historia Langobardorum" еңбегінде айтылған. Алчек (герцогтан кем маңызды лауазым) Молизе және Паоло Диакономен байланысты болды, бұл 670 жылдардың өзінде болгарлардың осы аймақта болуын көрсетеді. Болгарлардың осы жерде қоныстанғанына қосымша дәлелдер Виченне және Моррионе некропольдерінде табылды, онда аттарымен бірге жерленген әскерлердің қабірлері анықталды (бұл Мажар жазығында кең таралған, бірақ Батыс Еуропада сирек кездесетін әдет). Алчек (сондай-ақ Алзеко немесе Алжеконе деп те аталады) негізінен Беневенто герцогтығының аумақтық әкімшісі қызметін атқарды және феодалдық құрылымнан пайда табуға тырыспады.
In 571, the Lombards introduced a feudal system in the area from foreign countries. The neighboring municipalities of Isernia and Sepino were colonized by the Bulgars (also called "Vulgars"), as recorded by the Lombard Paolo Diacono in his Historia Langobardorum writing in c. 787. The steward (a less important title than Duke) Alcek was tied to Molise and Paolo Diacono, which may suggest Bulgarian presence in the area as early as the 670s. Further evidence of Bulgarian occupancy is found in the necropoli of Vicenneand Morrione, where tombs of soldiers buried with their horses were found (a practice common in the Hungarian plane but rare in Western Europe). Alcek (also known as Alzeco or Alzecone) mainly served as the territorial administrator for the Duchy of Benevento and was not as concerned with profiting from the feudal establishment.
Нормандықтар - қазіргі кезде
Мирабелло Саннитико 9-ғасырдың ортасынан 11-ғасырға дейін Италияның барлық аймақтарына тараған сарацен шабуылдарымен қоршалған. 1053 жылы Родольфо ди Моулинс Беневенто герцогтігінің астанасы болған жақын маңдағы Божано қаласына шабуыл жасады, соның нәтижесінде аймақта нормандық билік орнатылды. Моулинс сол кезде Оңтүстік Италияны нормандықтар басып алғаннан бастап аймақтың көп бөлігін бақылаған Гаутвиль (итальянша: Altavilla) әулетіне жатты. 1058 жылы абат Луцио Санта-Мария-ди-Монтеверде монастырының кеңейтілуіне бұйрық берді. Бұл Мирабеллоның халқының өсуіне әсер етті, ал 1095 жылға қарай қала нормандық Боджаноға (немесе Бояноға) тәуелді қалалық бірлік ретінде танылды. Қала туралы ең алғашқы жазбаша мәлімет 1193 жылдың ақпан айындағы шіркеу тізімінде кездеседі, онда абат Ферулфо Таппино өзенінің жанындағы Мирабеллодағы Сант-Сальватор шіркеуін (оның орны мен қираған қалдықтары қазір жоғалған) еске алады. Мирабелло Саннитико мен Ферраццано арасындағы жерді сумен қамтамасыз ету құқығы үшін көптеген қанды шайқастар болды. Тарихи тұрғысынан алғанда, бұл аймақ көптеген жер сілкінісіне ұшыраған. 847, 1294 және 1309 жылдары осы аймақта күшті жер сілкінісі болды. 1456, 1587, 1688 және 1794 жылдары да жер сілкінісі болды (өлім-жітім болған жоқ, себебі жер сілкінісі көбінесе адамдар далада болған кезде орын алды). 1805 жылдың 26 шілдесінде болған жер сілкінісі Молизеде 6000-ға жуық адамның, ал Мирабеллода 300-ге жуық адамның қаза болуына себеп болды, бұрын зардап шеккен Сан-Никола шіркеуі қиратылды.
Mirabello Sannitico was surrounded by the Saracen attacks propagating throughout Italy from the mid 9th century to 11th centuries. In 1053, Rodolfo di Moulins led the attack on nearby Bojano, then capital of the Duchy of Benevento, establishing Norman rule over the region. Moulins belonged to the Hauteville family (Italian: Altavilla), who controlled most of the area in that time from the Norman conquest of Southern Italy. In 1058, the Abbot Luzio commissioned an expansion of the monastery of Santa Maria di Monteverde. This contributed to the population growth Mirabello was experiencing, and by 1095 the town had been mentioned as an urban entity dependent upon the Norman Bojano (or Boiano). The oldest written reference to the town appears in a church register in February 1193, where the abbot Ferulfo mentions the church of Saint Salvator of Mirabello (whose location and ruins are now lost), adjacent to the Tappino river. Numerous bloody battles were fought over water rights for the land between Mirabello Sannitico and Ferrazzano. Many earthquakes have historically plagued the area. This region suffered large earthquakes in 847, 1294, 1309. Other temblors struck in 1456, 1587, 1688 (no deaths, as the quake occurred when most were in the fields) and 1794. On July 26, 1805 an earthquake struck the area that killed nearly 6,000 people in Molise and 300 in Mirabello and turned a previously damaged church, San Nicola, to rubble.
Негізгі көрікті жерлер
Қала классикалық ортағасырлық үлгіде салынған, негізгі шіркеу – Санта-Мария-Ассунта-ин-Чиелоны қоршаған көшелердің радиальды жүйесі бар. Шіркеуге қатысты ең ерте белгілі жазба 1241 жылғы 20 тамызда Божано епархиясының шіркеулік тізімінде кездеседі, оны Неапольдің Джованни Капуаносының басшылығымен нотариус Гульельмо, Фредерик II Швевия императорының бұйрығымен жасаған. Басқа шіркеулердің қатарында Аспанға Көтерілген Қасиетті Мария (Санта-Мария-ди-Аннузиата), Сан-Рокко, Сан-Джорджо және жақын төбелердегі Санта-Мария-ди-Монтеверде бар. Қаланың тас қабырғалары мен зор аркалары көз тартады. Басты көше, итальян қалаларындағыдай, Рим көшесі деп аталады, Муссолинидің 1930 жылдардағы жарлығымен Сан-Никола көшесінен ауыстырылған, ол басты алаңнан басталып, негізгі шіркеумен іргелес және қаладан шығады. Осы тарихтың қалдықтары – Сан-Никола II және III деп аталатын Сан-Николаның мүсіні, ол Рим көшесінің қабырғасында және сол көшенің тармақтарында сақталған. Рим көшесінің соңында ежелгі құдық орналасқан, оның қақпақ тастарында ғасырлар бойы суды шелектер мен арқандармен көтеруден пайда болған көптеген терең тік ойықтар бар.
The town is laid out in a classic medieval fashion, with a radial array of streets surrounding the principal church, Santa Maria Assunta in Cielo. The earliest known reference to the church is in an ecclesiastical inventory of Bojano diocese of August 20, 1241, executed by the notary, Guglielmo, under Giovanni Capuano of Naples, on order from Emperor Fredrick II of Svevia. Other churches include Holy Maria of the Assumption (Santa Maria di Annuziata), San Rocco, San Giorgio, and in the nearby hills, Santa Maria di Monteverde. Stone town walls and huge arches are readily appreciated. The principal street, so named as in nearly all Italian towns, via Roma, in accord with a 1930s decree by Mussolini changed from via San Nicola leads from the main piazza abutted by the main church and leads out of town. The relics of this history remains with a statuary of Saint Nicholas in the wall at the end of via Roma and vici named San Nicola II and III. At the end of via Roma lies an ancient well, where the cap stones have numerous deeply carved vertical grooves due to centuries of hauling water with buckets and ropes.
Мәдениет
Қала тұрғындары көптеген мерекелерді тойлайды, оларды дәстүрлі стильде шерулермен, діни процессиялармен және фейерверктермен атап өтеді. Ең әсем той – қаланың қасиетті қамқоршысы – әулие Георгийдің мерекесі. Ол 23 сәуірде тойланады. Басқаларына әулие Иосифтің мерекесі (19 наурыз), әулие Антоний (13 маусым), Феррагосто (15 тамыз) және Епифания (қаңтардың басында), сондай-ақ Рождество мен Пасха жатады. Көптеген тұрғындар әлі де өз шараптарын жасап, помидорларды консервілейді, зәйтүн майын өндіреді және Рождестводан кейін бірден шошқа сояды (келесі жыл бойы етпен қамтамасыз ету үшін ғасырлар бойы солай істеген ата-бабаларын ритуалдық түрде қайталап). Бұл қаладан эмигранттар бүкіл әлемге тараған. 1880 жылдан 1925 жылға дейін көптеген адамдар Нью-Йорк, Филадельфия және Кливленд қалаларына қоныстанды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Канадаға, Швейцарияға және Оңтүстік Америкаға көшіп кету көбірек болды.
The townspeople observe many feast days, celebrating in traditional style with parades, religious processions, and fireworks. The most elaborate celebration is for the feast of Saint George, the patron saint of the town. It is celebrated on 23 April. Others include the feast of Saint Joseph (19 March), Saint Anthony (June 13), Ferragosto (15 August), and Epiphany (early January) as well as Christmas and Easter. Many inhabitants still make their own wine; preserve tomatoes; make olive oil, and slaughter a pig shortly after Christmas (ritualistically imitating centuries of forebears who did the same to provide meat throughout the coming year). Emigrants from this town are scattered throughout the world. From about 1880 to 1925 many settled in New York City, Philadelphia and Cleveland. After World War II emigration to Canada, Switzerland, and South America was more common.