«Сиқырлы қорап» (1951) фильмі – Уильям Фризе Гриннің өмірінен, кинематографты ойлап табу жолындағы қиындықтары мен жеке өмірінен баяндайтын британдық драма.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1951 жылғы Джон Болтингтің британдық драмалық фильмі
1951 British drama film by John Boulting
"Сиқырлы қорап" – Джон Болтингтің 1951 жылы түсірген британдық Technicolor биографиялық драмалық фильмі. Фильмде Роберт Донат Уильям Фриз Грин рөлінде ойнады, сондай-ақ Питер Устинов және Лоуренс Оливье сияқты көптеген белгілі актерлер эпизодтық рөлдерде қатысқан. Фильмді Рональд Ним өндірді, ал Британдық Lion Film Corporation таратып шығарды. Бұл биографиялық драма Уильям Фриз Гриннің өмірін баяндайды, ол ең алғашқы жұмыс істейтін кинокамераны жасап, патенттеген. Флэшбек түрінде баяндалатын фильм Фриз Гриннің "қозғалыс суретін" жазуға деген құштарлығын, қаржылық жағдайын ескермей, екі некесінде туындаған қиындықтарды көрсетеді.
The Magic Box is a 1951 British Technicolor biographical drama film directed by John Boulting. The film stars Robert Donat as William Friese Greene, with numerous cameo appearances by performers such as Peter Ustinov and Laurence Olivier. It was produced by Ronald Neame and distributed by British Lion Film Corporation. This biographical drama gives an account of William Friese Greene, who designed and patented one of the earliest working cinematic cameras. Told in flashback, the film follows Friese Greene's obsessional pursuit of recording the "moving image", to the neglect of his financial situation, and the problems this causes in his two marriages.
Сюжет
Фильмнің бірінші бөлімі Фризе Грин ханымның досына Виллимен қалай танысқаны туралы әңгімелеп беруімен баяндалады. Олар үйленіп, төрт ұлға ие болады, бірақ оның түсті фильм жасау тәжірибелері салдарынан үнемі қаржылық қиындықтарға тап болады. Ұлының үшеуі Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін жасын жолжабады. Әйелі стрестен оны тастап кетеді. 1921 жылға оралып келгенде, Уильям Фриз Грин әлі де қиын жағдайда, ол Лондонға киноконференцияға қатысады. Ол жиналғандардың барлығы ақша табуға ғана қызығушылық танытатын бизнесмендер екеніне қайғырады. Ол сөйлеуге тырысады, бірақ ешкім қызығушылық танытпайды, сондықтан ол отырады. Ол өзінің бастапқы күндерін еске алып, ұзақ еске түсуді бастайды. Жас "Уилли" фотограф Морис Гуттенбергтің көмекшісі болып жұмыс істейді, бірақ ол оған өз стилінде сурет түсіруге рұқсат бермейді. Гуттенбергпен жанжаласқаннан кейін ол кетеді және бұрынғы жұмыс берушісінің клиенті болған жаңа әйелімен бірге студия ашады. Бастапқыда жай жүріп, кейін басқа студиялар ашады, бірақ оны көбірек қозғалыс суреттері мен түсті фильмдер қызықтырады. Ол әйелімен хорға ән салуға баруы тиіс күні Фокс Талботқа барады. Ол оны ұмытып кетеді, сондықтан әйелі оның үлесін орындайды, бірақ ол Талботпен кездесуіне қуанады. Олар Лондонға көшіп келеді. Ол сәтті фотограф болғанымен, табысты жұмысын целлюлоид пленка жасау тәжірибелеріне жұмсайды. Ол Коллингс мырзамен серіктес болады, ол бастапқыда оған сенім білдіреді, бірақ іскер адам ретінде кейін серіктестікті бұзуға мәжбүр болады. Ол ақша табу үшін үйін ипотекаға береді. Бір күні сенбіде ол әйеліне өтірік айтып, шіркеуге бармау үшін рұқсат сұрайды, орнына туысымен және ұлымен Хайд-паркте кездеседі. Ол жаңа камерасымен және үш аяқты штативпен олардың жақындап келе жатқанын түсіріп, штативті парадқа көтеруге көмектесулерін сұрайды. Түнде ол алғашқы фильмді дамытуға кіріседі. Ол шыдамдылықпен күтеді. Сағат таңғы үшті соғады. Фильм дамиды, ол оны проекторға салады, қарауға батылы жетпейді. Біз оның бетіне түсетін жарықты көреміз. Қуаныштан ол сыртқа жүгіріп шығып, өтіп бара жатқан полицейді (Ларренс Оливье, Ларри Оливер ретінде көрсетілген) сүйреп әкеледі, ол "ол тірідей" дейді. Полицей қорқып, таяғын шығарады. Ол полицейден фильмнің табысына куә болуын сұрайды. Полицейлер таңғалып, не болғанын түсінбейді. Вилли секундына сегіз суреттің қозғалыс сияқты көрінетінін түсіндіреді. Ол әйеліне олар миллионер болатынын айтады. Бірақ оны банкрот сотында көреміз. Әйелі кеңседе құлап жеңіледі. Дәрігер оның жүрек ауруы бар екенін және бір жыл төсекке жатуды ұсынады. Ол үйге қайтып бара жатқанда қымбат дәрі-дәрмектердің тізімін жыртып тастайды. Ол Виллиге зергерлік бұйымдарын сатқанын және оған жаңа студия жалдауға мүмкіндік бергенін айтады. Ол туған күнін ұмытып кеткен, бірақ ол оған сыйлық ретінде призма береді, ол оған қуаныш сыйлайды. Оқиға еске түсумен аяқталады. Конференцияға оралғанда Фриз Грин қайтадан тұрып, фильмді ұстап сөйлейді. Ол фильмнің "әмбебап тілге" айналғанын айтады, бірақ сөзі дұрыс болмайды және ол отыруға мәжбүр болады. Ол құлап жеңіледі. Дәрігер шақырылады, бірақ тым кеш болады. Дәрігер оның кім екенін анықтау үшін қалтасын қарап, тапқан ақшасы киноға билет алуға ғана жететінін айтады.
The first section of the film is told from the perspective of Mrs Friese Green telling the story of how she met Willie to a friend. They marry and have four sons but are in constant financial difficulties due to his experiments to create colour film. The three oldest boys lie about their age in order to enlist in the army in the First World War. His wife leaves him due to the stress. Coming out of her flashback, back in 1921, William Friese Greene, is still in dire financial straits, he attends a film conference in London. He is saddened that all those attending are businessmen interested only in moneymaking. He attempts to speak, but no one is interested and he sits down. He thinks back to his early pioneering days and a longer flashback begins. Young "Willie" works as an assistant to photographer Maurice Guttenberg, who will not let him take portraits his way. After an argument with Guttenberg he leaves and, with his new wife, a client of his former employer, he opens a studio. After a slow start, he does well and opens other studios, but he is more interested in developing moving pictures and colour films. He goes to visit Fox Talbot on the same day he is meant to sing a solo within a choir with his wife. He forgets to go and she has to sing his part, but he is delighted with his meeting with Talbot. They move to London. Although he is a successful photographer he sidetracks this profitable work for his costly experiments in creating celluloid film. He is in partnership with Mr Collings who initially has faith in him but as a businessman is eventually forced to break the partnership. He mortgages his house to raise money. One Sunday he lies to his wife and excuses himself from church and instead meets a relative and his son in Hyde Park. He films them approaching on his new camera and tripod and asks them to help carry the tripod to the parade. At night he starts to develop the first film. He waits patiently. The clock strikes 3 a. m. The film develops and he puts it in his projector, hardly daring to look. We see the flicker of light on his face. Excited, he rushes out and drags in a passing policeman (Laurence Olivier credited as Larry Oliver), he says "it is almost as if he was alive". The policeman gets worried and draws his truncheon. He asks the policeman to witness the success of the film. The policeman is dumbfounded, not quite comprehending what he has just seen. Willie explains he is seeing eight pictures per second and it looks like movement. He tells his wife they will be millionaires. Instead we see him in the bankruptcy court. His wife collapses in a side office. The doctor says she has a heart condition and recommends a year in bed. She tears up the list of expensive medicines on her journey home. She tells Willie she has sold jewellery to allow him to rent a new studio. It is his birthday, he has forgotten, but she gives him a prism as a present and he is delighted. The story then ends flashback. Back at the conference, Friese Greene again stands up to speak, clutching a reel of film. He states how film has become a "universal language" but becomes incoherent and is forced to sit down. He collapses. A doctor is called, but it is too late. Examining the contents of his pockets in an attempt to identify him, the doctor comments that all the money he could find was just enough for a ticket to the cinema.
Өндіріс
Бюджеттің жартысын Ұлттық кино қаржы корпорациясы (NFFC) қамтамасыз етті. Фильмді Festival Film Productions компаниясы түсірді, бұл жартылай кооператив, оған барлық ірі британдық кинокомпаниялар өз қызметтерін тегін немесе төмендетілген бағамен ұсынды. The New York Times газетінде Босли Кроутер былай деп жазды: "Оның ешқандай негізі жоқ сияқты – тарихи оқиғалармен байланысы жоқ, және ол, көбінесе, пафос пен сезімге толы әдемі жаттығу болып шығады. Алайда, бұл оның шеберлікпен жасалмағанын және экран өнеріне қызығушылық танытқандардың назарына лайық емес екенін білдірмейді. Роберт Донат басты рөлде жас адамның күш-қуатын және қарттың нәзік қадір-қасиетін керемет көрсетеді – бұл рөл оның ұмытылмас 'Мистер Чипс' рөліне еске түсіреді. Оның екі әйелі ретінде Маргарет Джонстон мен Мария өте жақсы ойнады, ал көптеген үздік британдық актерлер кішігірім рөлдерде де жақсы көзге түсті. Экстраваганттылықтың дәрежесін түсіну үшін, белгілі Лоренс Оливье полиция қызметкерінің рөлін "эпизодтық" ойнайды. Эрик Амблердің сценарийі, Рей Алистердің Фриз Гриннің өмірбаянына негізделген, түсінікті түрде кең және толық, бірақ ерекше оқиғалы және әдеби тілмен жазылған, ал Джон Болтингтің режиссерлігі жоғары деңгейде аяқталған. Тамаша түс (Technicolor арқылы) және керемет декорациялар мен костюмдер суреттің жылтырлығын арттырады, бірақ оның басты тақырыбы жоқ. Америкалық кинотарихшы Терри Рамсей Motion Picture Herald басылымында Фриз Гриннің киноның әкесі ретінде бейнеленуін "тарихты бұрмалау" және "Британ ғалымдарының және басқа да адамдардың нағыз үлесіне жасалған әділетсіздік" деп атады. Өндірушілер Рамсейді Фриз Гринге деген көзқарасы үшін айыптады.
Half the budget was provided by the National Film Finance Corporation (NFFC). The film was made by Festival Film Productions, a semi co operative to which all major British film companies contributed their services either free or on a reduced rate basis. In The New York Times, Bosley Crowther wrote: "it seems to have no ground beneath it—no association with historic events—and it turns out to be, in large measure, just a handsome exercise in pathos and sentiment. That doesn't say, however, that it is not expertly done and that it doesn't deserve the attention of all who are interested in the craft of the screen. In the principal role, Robert Donat does a superlative job of conveying both the vigor of a young man and the fragile dignity of old age—a role highly reminiscent of his unforgettable 'Mr. Chips'. As his two wives, Margaret Johnston and Maria are excellent, and a host of the best British performers are all fine in smaller roles. An idea of the extravagance may be had in the fact that the distinguished Laurence Olivier plays a policeman "bit." While Eric Ambler's script, based on a biography of Friese Greene by Ray Allister, is understandably vague and extended, it is quaintly eventful and literate, and John Boulting's direction is finished and polished to the nines. Excellent color (by Technicolor) and superb setting and costuming all around add to the lustre of a picture that has everything but a major theme." American film historian Terry Ramsaye writing in the Motion Picture Herald called its portrayal of Friese Greene as the father of the motion pictures a "perversion of history" and "an injustice to the very genuine contributions of eminent British scientists and other persons". The producers charged Ramsaye with prejudice against Friese Greene.