Кіріспе
Солшыл реализм криминологияда сын криминологиядан туындады, бұл солшылдардың күнделікті қылмысқа жете бермейтін назар аударуына, оңшыл реализмнің құқық пен тәртіпке қатысты саяси күн тәртібін монополиялауына жауап ретінде қалыптасты. Солшыл реализм қылмыс еңбекші адамдарға пропорционалды емес әсер етеді, бірақ тек жазаны күшейту арқылы шешілетін мәселелер қылмыстың күшеюіне әкеледі деп санайды. Олар қылмыстың түпкі себептері салыстырмалы мақұрымдықтан туындайды, бірақ алдын алу шаралары мен полиция жұмысы да қажет, бірақ олар демократиялық бақылауда болуы керек. Пат Карлен (1992) солшыл реализмнің негізгі принциптері теориялық және саяси екенін айтады:
Theoretical
'The basic triangle of relations which is the proper subject matter of criminology [is] the offender, the state and the victim' (Young, 1986) (since altered to include society at large, see The Square of Crime)
Theoretical explanations must be symmetrical there must be the same explanation for social action and reaction. 'Man is a creator of human nature' (Young, 1987), and therefore explanations of crime should not be deterministic and people should be seen as being responsible for their actions. Political
Crime is a real problem and especially to working class people who suffer disproportionately from personal crime, such as robbery, assault, burglary and rape. The 'left' should attempt to develop a credible (populist?) approach to crime control in order to prevent the 'right' from having a monopoly of the 'crime problem'. The purpose of theorizing should be to make practical interventions into law and order issues. In order to reduce crime there is a need to achieve a higher level of cooperation between police and public, and this will be best achieved by a democratization of local control of the police."
Теориялық
«Криминологияның негізгі тақырыбы – қылмыскер, мемлекет және құрбандық арасындағы қарым-қатынастардың үшбұрышы» (Янг, 1986) (кейіннен қоғамды қамтитын, «Қылмыстың төртбұрышы» қараңыз). Теориялық түсіндірмелер симметриялы болуы керек – әлеуметтік әрекет пен оған реакция үшін бірдей түсіндірме болуы керек. «Адам – адамдық табиғаттың жасаушысы» (Янг, 1987), сондықтан қылмыстың себептерін детерминистік тұрғысынан қарастырмау керек, ал адамдар өз іс-әрекеттеріне жауапты деп есептелуі керек.
Theoretical
'The basic triangle of relations which is the proper subject matter of criminology [is] the offender, the state and the victim' (Young, 1986) (since altered to include society at large, see The Square of Crime)
Theoretical explanations must be symmetrical there must be the same explanation for social action and reaction. 'Man is a creator of human nature' (Young, 1987), and therefore explanations of crime should not be deterministic and people should be seen as being responsible for their actions. Political
Crime is a real problem and especially to working class people who suffer disproportionately from personal crime, such as robbery, assault, burglary and rape. The 'left' should attempt to develop a credible (populist?) approach to crime control in order to prevent the 'right' from having a monopoly of the 'crime problem'. The purpose of theorizing should be to make practical interventions into law and order issues. In order to reduce crime there is a need to achieve a higher level of cooperation between police and public, and this will be best achieved by a democratization of local control of the police."
Саяси
Қылмыс – нақты проблема, әсіресе еңбекші адамдар үшін, олар тонау, шабуыл, қарақшылық және зорлау сияқты жеке қылмыстардан пропорционалды емес зардап шегеді. «Солшылдар» қылмысты бақылауға сенімді (популистік пе?) тәсілді әзірлеуге тырысуы керек, осылайша «оңшылдардың» «қылмыс мәселесіне» монополия құруына жол бермеуге болады. Теорияның мақсаты – құқық пен тәртіп мәселелеріне нақты араласу. Қылмысты азайту үшін полиция мен халық арасындағы ынтымақтастықты арттыру қажет, бұл полицияның жергілікті деңгейде демократиялық бақылауда болуы арқылы ең жақсы нәтиже береді.
Theoretical
'The basic triangle of relations which is the proper subject matter of criminology [is] the offender, the state and the victim' (Young, 1986) (since altered to include society at large, see The Square of Crime)
Theoretical explanations must be symmetrical there must be the same explanation for social action and reaction. 'Man is a creator of human nature' (Young, 1987), and therefore explanations of crime should not be deterministic and people should be seen as being responsible for their actions. Political
Crime is a real problem and especially to working class people who suffer disproportionately from personal crime, such as robbery, assault, burglary and rape. The 'left' should attempt to develop a credible (populist?) approach to crime control in order to prevent the 'right' from having a monopoly of the 'crime problem'. The purpose of theorizing should be to make practical interventions into law and order issues. In order to reduce crime there is a need to achieve a higher level of cooperation between police and public, and this will be best achieved by a democratization of local control of the police."
Қылмыстық статистика және жергілікті қорлауды зерттеу
Янгтың айтуынша, "Сол реализм үшін әлеуметтік сауалнама демократиялық құрал болып табылады: ол тұтынушылардың сұранысы мен қанағаттануын көрсетеді". Солшыл реалистер ұлттық құрбандықтарды зерттеу, мысалы, Ұлыбританиялық қылмыс сауалы, аймақтар арасындағы қылмыстың айырмашылықтарын ескермей орташа тәуекел деңгейін беру үшін қолданылуы мүмкін дейді. Мұндай зерттеулер адамдардың қылмыстан сескенуін "рационалды емес" деп қарауға пайдаланылуы мүмкін. Янгтың сөзінше, "(жергілікті) құрбандықтарға қатысты сауалнама аймақтың проблемаларының нақты картасын ұсынады. Ол халықтың пікірлеріне негізделгенімен, қоғамның әрбір мүшесі білмейтін нәрсені көрсетеді: жеке проблемалар қалай қоғамдық түрде таралады". Әрі қарай, "әлеуметтік құрылымның белгілі бір бөліктерінде әлеуметтік проблемалар жинақталады. Егер қаланың картасын жасап, жоғары нәресте өлімі, нашар тұрғын үй, жұмыссыздық, нашар тамақтану сияқты аудандарды белгілесек, бұл карталар үйлесетінін және сызылған контур жоғары қылмыстық құрбандықтар тіркелген аудандарға сәйкес келетінін көреміз. Яғни, әлеуметтік жағдайы бойынша ең осал адамдар қылмыстан көбірек зардап шегеді". Янг былай деді: "Полиция мен қоғамдық қарым-қатынас маңызды, сондай-ақ барлық бөліктердің өзара әрекеттесуі де маңызды. Мысалы, полиция мен басқа да органдардың құрбандарға жауабы құрбандықтан зардап шегудің нақты әсеріне үлкен ықпал етеді және кейбір жағдайларда, мысалы, зорлау және сексуалдық шабуыл жағдайларында, тіпті "екінші құрбандыққа ұшырату" деп аталатын жағдайға әкелуі мүмкін. Яғни, құрбанның өзі полиция мен соттар тарапынан одан әрі мазақталады. Бұлардың барлығы, әсіресе полицияға хабарлауға дайындық (және күдік) ресми қылмыс көрсеткіштеріне және оларды ашу мүмкіндіктеріне әсер етеді".
Салыстырмалы түрде жоқшылық
Янг (1994) утверждал, что существует этиологический кризис, то есть отсутствует объяснение тому, почему зарегистрируемая преступность растет как в периоды экономического подъема, так и в периоды спада. Этиология имеет фундаментальное значение. Если причиной преступности является несправедливость, то ее решение должно лежать в этом направлении. Если плохие условия порождают преступность, то предотвратить ее без изменения этих условий невозможно. Более того, следует, что наказывать правонарушителя за обстоятельства, находящиеся вне его контроля, неправильно. Это означало бы наказывать преступника и обвинять жертву. Социал-демократический позитивизм, хотя и осознавал, что несправедливость является первопричиной преступности, либо переносил свое внимание на чисто индивидуальные лишения (например, материнскую депривацию, неполные семьи и т. д.), либо совершал фундаментальную ошибку, полагая, что количественное смягчение лишений в абсолютном выражении (например, повышение стандартов образования, жилья и т. д.) решит проблему относительной депривации. Янг отличает структурный подход других левых теоретиков и утверждает, что большая часть преступности является мелкой, любительской, спорадической и внутриклассовой, то есть совершаемой преступниками из рабочего класса в отношении жертв из рабочего класса. Он отвергает позитивистское представление о том, что безработица или бедность вызывают преступность, но отдает предпочтение теории аномии Мертона и субкультурной теории, которые фокусируются на отсутствии возможностей для достижения социального статуса и экономических ожиданий: нехватке, которую чаще всего испытывают наиболее обездоленные слои населения. Он считает, что большинство преступников придерживаются общепринятых социальных ценностей, отражая потребность в достижении материального успеха или социального статуса в конкурентном обществе, где сексизм, расизм, мачизм и другие идеологические формы влияют на результаты. Действительно, преступное поведение можно охарактеризовать как действие капиталистических принципов, то есть инвестирование труда ради получения прибыли, но в незаконной форме. Для левого реализма «Недовольство является продуктом относительной, а не абсолютной депривации. Крайняя бедность, например, не обязательно приводит к субкультуре недовольства; она может так же легко привести к покорности и фатализму. Недовольство возникает, когда проводятся сравнения между сопоставимыми группами, которые показывают, что происходят ненужные несправедливости. Эксплуататорские культуры существуют на протяжении поколений без исчезновения: важно восприятие несправедливости – относительной депривации. Янг утверждает, что относительная депривация является наиболее вероятной причиной преступности, поскольку люди, чей прогресс в достижении ожиданий замедлился, все больше осознают несправедливость и несправедливость в обществе, которое допускает возникновение неравенства, и это, в свою очередь, порождает политическое разочарование. На общественном уровне это разочарование может привести к беспорядкам. На индивидуальном уровне кража и грабеж могут показаться подходящим средством для восстановления баланса. Это может рассматриваться как подходящий способ продвижения «правого дела» – свержения угнетения. Реалисты, как правило, не рассматривают преступность как форму революционного вызова правящему классу. Скорее, они говорят, что преступность является реакционной формой поведения, которая демонстрирует отсутствие реальных политических решений проблемы унижения и эксплуатации, испытываемых рабочим классом, тем самым лишая индивидуальную преступность политической повестки дня. Большинство боятся преступности независимо от социального класса и хотят найти способы ее устранения, чтобы создать безопасную среду. Это создает «проблему порядка» для правительства, которое несет политическую ответственность за поддержание упорядоченного общества и подотчетно электорату, который, вероятно, считает беспорядок и хаос приоритетными в своей политической повестке дня.
blaming the victim. The social democratic brand of positivism, although sensing that injustice was the root cause of crime, either deflected its attentions to purely individual deprivation (e. g. maternal deprivation, broken homes, etc.) or made the fundamental mistake of believing that
ameliorating deprivation quantitatively in an absolute sense (e. g. raising standards of education, housing, etc.) would solve the problem of relative deprivation. Young distinguishes the structural approach of other Left wing theorists, and posits that most crime is minor, amateurish, sporadic, and intra class, i. e. committed by working class offenders on working class victims. He rejects the positivist view that unemployment or poverty causes crime, but prefers Merton's theory of anomie and Subcultural Theory which focus on the lack of opportunity to achieve social status and economic expectations: a lack most commonly felt by the most disadvantaged sections of the community. He believes that the majority of criminals hold conventional social values, reflecting the need to achieve material success or social status in a competitive society where sexism, racism, machismo and other ideological forms affect outcomes. Indeed, criminal behaviour could be characterised as the operation of capitalist principles, i. e. the investment of labour for a return, but in an illegitimate form. For left realism, "Discontent is a product of relative, not absolute, deprivation Sheer poverty, for example, does not necessarily lead to a subculture of discontent; it may, just as easily, lead to quiescence and fatalism. Discontent occurs when comparisons between comparable groups are made which suggest that unnecessary injustices are occurring Exploitative cultures have existed for generations without extinction: it is the perception of injustice relative deprivation which counts." Young argues that relative deprivation is the most probable cause of criminality because people whose progress towards fulfilling expectations has stalled grow more aware of the injustice and unfairness in a society that allows inequality to arise, and this in turn breeds political disenchantment. At a societal level, this disenchantment may lead to rioting. At an individual level, theft and burglary may seem an appropriate means to redress the balance. This may be seen as an appropriate means of furthering the "just cause" to throw off oppression. Realists tend to not see crime as some form of revolutionary challenge to the ruling class. Rather, they say, crime is a reactionary form of behaviour which demonstrates the absence of real political solutions to the experience of degradation and exploitation suffered by the working class, thus making individual crime devoid of political agenda. The majority fear crime regardless of social class and wish to find ways of eliminating it so as to create a secure environment. This creates a "problem of order" for a government which has the political responsibility to maintain an orderly society, and is accountable to an electorate likely to find disorder and chaos high on their political agenda.
1997 жылғы лейбористік партияның жеңісінен кейін
Роджер Хопкинс Берк сияқты криминологтар солшыл реализмді "1997 жылы сайланған "Жаңа" Лейбористік үкіметке зор ықпал еткен" деп санайды, бұл 1998 жылғы Қылмыс және тәртіпсіздік туралы заң сияқты, қылмыскерлердің өз әрекеттері үшін жауапкершілік беруін қамтамасыз ететін шараларды және әлеуметтік және экономикалық мүшекеулікпен күресу саясатын біріктірген актілерге ұсыныс жасады. Алайда, Джок Янг әлеуметтік мүшекеулік "Жаңа Лейбористік саясаттағы маңызды ұғым" екенін атап өткенмен, олар мүшекеулікке өзінің жалкоо және еңбек етпейтін төменгі топтың кінәлі екенін қабылдайтын әлеуметтік мүшекеуліктердің "әлсіз тезисін" қолданды, бұл құндылық бұрынғы Консервативті әкімшілікпен ортақ болды.
Негізгі мақалалар
Кинси, Ричард; Лиа, Джон және Янг, Джок. (1986). Қылмысқа қарсы күрестегі жеңіліс. Лондон: Блэкуэлл. Лиа, Джон. (1987). Солшыл реализм: Қорғаныс. Қазіргі дағдарыстар. Лиа, Джон және Янг, Джок. (1984). Заң мен тәртіп мәселесіне не істеу керек – 1980-ші жылдардағы дағдарыс. Хармондсворт: Пингвин. (Pluto Press қайта қараған басылымы: 1993). Мэтьюс, Роджер және Янг, Джок. (2003). Қылмыс және жазаның жаңа саясаты. Уиллан баспасы. Мэтьюс, Роджер және Янг, Джок. (ред.). (1992). Криминологияны қайта қарастыру: Реалистік пікірталас. (Қазіргі заманғы криминология). Лондон: Сейдж. Мэтьюс, Роджер және Янг, Джок (ред.). (1992). Реалистік криминология мәселелері. Сейдж Қазіргі заманғы криминология сериясы. Лондон: Сейдж. Тейлор, Иан. (1982). Заң мен тәртіп: Социализм үшін аргументтер. Янг, Джок. (ред.). (1994). Эксклюзивті қоғам: Әлеуметтік шеттеу, қылмыс және кейінгі заманауилықтағы айырмашылық. Лондон: Мың емен: Сейдж баспасы. Янг, Джок. (2007). Кейінгі заманауилықтың бағдаусыздығы. Лондон: SAGE Publications Ltd.