Леонард Хейтон: Американдық музыкант және дирижер өмірі мен шығармашылығы
Lennie Hayton
Леонард Хейтон (1908-1971) – американдық пианист, дирижер, композитор. Оның ерекшелігі – теңізшінің бас киімі. Биографиясы, шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық пианист, дирижер, композитор және аранжировщик (1908–1971)
American pianist, conductor, composer, and arranger (1908–1971)
Леонард Джордж Хейтон (14 ақпан 1908 – 24 сәуір 1971) – американдық музыкант, композитор, дирижер және аранжировщик. Хейтонның айрықша белгісі – капитандық бас киім, оны ол әрқашан сәл қисайтып тағушы еді.
Leonard George Hayton (February 14, 1908 – April 24, 1971) was an American musician, composer, conductor and arranger. Hayton's trademark was a captain's hat, which he always wore at a rakish angle.
Ерте өмір
Хейтон Нью-Йорк қаласында еврей отбасында дүниеге келген. Манхэттендегі мейрамхана иесінің ұлы, ол алты жасында фортепианоға құмар болған, отбасының автоматикалық фортепианосының ноталары арқылы ерте классикалық музыкаға ерекше қызығушылық танытқан. Әкесі мен анасының ешқайсысы да музыка білімі алған музыкант болмаған, бірақ екеуі де концерт залының жанкүйерлері болған. Хейтон көптеген концерттерге олармен бірге қатысқан. Оның ата-анасы "джаз" музыкасын ұнатпаған, сондықтан Хейтон 16 жасқа келгенге дейін оны толыққанды ашпаған. Ол мектепті тастап, балалық шағындағы досы Кас Хагеннің Бродвей қонақ үйі оркестріне пианист болып кірген.
Hayton was born in New York City to a Jewish family. The son of a Manhattan restaurateur, he developed a penchant for the piano when six years old, showing unusual interest in the early classics from the rolls of the family player piano. Although neither of his parents was a tutored musician, both were keen followers of the concert hall. Hayton attended many concerts with them. His parents disliked "Jazz", and it was not until Hayton was 16 that he really discovered it. He left high school to become pianist with the Broadway Hotel Orchestra of Cass Hagen, a boyhood friend.
Мансап
Парк-Централда ойнап жатқанда, Хейтонды Пол Уайтман естіді және 1928 жылдың сәуірінде оны екінші пианист ретінде, сонымен қатар фортепиано мен celeste-ті ойнап, жартылай штатты аранжировщик ретінде жұмысқа алды. Пол Уайтман оркестрімен бірге ол Фрэнки Трумбауэр, Бикс Бейдербекке, Ред Николс және Джо Венути сияқты музыканттармен бірге ойнады. Ол сондай-ақ, сол кезде "The Rhythm Boys" тобының мүшесі болған Бинг Кросбимен дос болды. 1930 жылдың мамырында Уайтманға экономикалық қиындықтар мен радионың өркендеуіне байланысты театр залдарында көрермендер азайғандықтан оркестрін қысқартуға тура келді. Хейтон мен Эдди Ланг топтың он мүшесінің арасында бос қалғандарға жатты. Содан кейін Хейтон "Camel Pleasure Hour" радио бағдарламасында апта сайын өнер көрсететін Чарльз Превин оркестріне қосылды. 1931 жылдың соңында рекордтарда, радиода және сахнада үлкен жетістікке қол жеткізген Бинг Кросбиге қайта қосылу мүмкіндігі туды. 1932 жылдың сәуірінен бастап Кросби Paramount Publix театрлары бойынша гастрольдік сапарға шықты, елінің айналасында Голливудқа дейін барды, онда ол "The Big Broadcast" фильмін түсірді. Ол Батыс жағалауға жеткенше әр қалада радио бағдарламасын тарата берді. Ленни Хейтон мен Эдди Ланг Кросбидің театрлық қойылымдарында және радио шоуларында музыкалық сүйемелдеушілер болды. 1932 жылдың мамырында Чикагода Хейтон әншімен алғашқы жазбаларын жасады, оркестрге жетекшілік етті. "Cabin in the Cotton", "Love Me Tonight" және "Some of These Days" әндері хитке айналды. 1932 жылдың қыркүйегінде Кросби пианинода Хейтонның сүйемелдеуімен қайтадан гастрольдік сапарға шықты. 1932 жылдың 25 қазанында Нью-Йоркте Хейтон Бинг Кросбидің ең танымал жазбаларының бірі – "Brother, Can You Spare a Dime?" әніне оркестрді жетекшілік етті, ол сол кездегі хит-парадтардың төбесіне көтерілді. 1933 жылдың қаңтарында Хейтон "Music That Satisfies" радио бағдарламасының музыкалық директоры болды, онда Кросби де қатысты және бағдарлама 13 апта бойы эфирде болды. Хейтонның Бинг Кросбимен ынтымақтастығы жалғасты, ол әншінің "Going Hollywood" (1933) фильміне музыкалық директор болып тағайындалды, бұл Metro Goldwyn Mayer өндірісі болды. Бұл Хейтонның Голливудтағы сәтті мансабының бастамасы болды. Ол Кросбимен радиода ("Bing Crosby Entertains") және жазбалар жасауда біраз уақыт жұмыс істеді, бірақ 1940 жылы Metro Goldwyn Mayer музыкалық директоры болып тағайындалды және кино мюзиклдерін өндіруде жетекші рөл атқарды. 1953 жылы қызметтен кеткенге дейін ол төрт рет "Оскар" сыйлығына ұсынылды: Джуди Гарландтың "The Harvey Girls" (1946) және "The Pirate" (1948) мюзиклдері үшін. 1950 жылы Роджер Эденспен бірлесіп "On the Town" музыкасы үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Ленни Хейтон 1952 жылы "Singin' in the Rain" әніне де аранжировка жасады. 1968 жылы Жюли Эндрюстің "Star!" мюзиклі үшін тағы екі номинация алды, ал келесі жылы Барбра Стрейзандтың "Hello, Dolly!" фильмі үшін номинация алып, "Оскар" сыйлығын екінші және соңғы рет жеңіп алды, бұл жолы Лионель Ньюманмен бірлесіп жұмыс істеді. 1970 жылы Хейтон Франк Синатраның Джордж Харрисонның "Something" әніне алғашқы аранжировкасын жасады. Алайда, кейін Синатра концерттік өнер көрсетулерінде Нельсон Риддлдің аранжировкасын қолдана бастады және 1979 жылы Риддлдің нұсқасын жаздырды. Хейтон Джо Венути, Фрэнки Трумбауэр және Эдди Лангпен бірлесіп "Apple Blossoms" әнін жазды. Оның басқа композицияларына "Flying Fingers", "The Stage is Set", Джимми Дорсимен бірлескен "Mood Hollywood" және "Midnight Mood" кіреді. Хейтон сонымен қатар Арти Шоудың 1940 жылы Bluebird Records үшін жазған "Stardust" әніне Хоаги Кармайклдың аранжировкасын жасады.
While playing at the Park Central, Hayton was heard by Paul Whiteman and immediately engaged by him in April 1928 as second pianist, playing piano and celeste as well as acting as a part time arranger. Whilst with the Paul Whiteman orchestra, he played with musicians such as Frankie Trumbauer, Bix Beiderbecke, Red Nichols and Joe Venuti. He also became friendly with Bing Crosby, then a member of The Rhythm Boys. In May 1930, Whiteman had to thin down his orchestra as theatre audiences fell due to the economic problems of the day and because of the impact of radio. Hayton and Eddie Lang were amongst the ten members of the band released. Hayton then joined the Charles Previn Orchestra which had a weekly assignment on radio in the Camel Pleasure Hour. The chance came to re join Bing Crosby who by late 1931 had enjoyed tremendous success on record, radio and the stage. Starting in April 1932, Crosby embarked on a tour of Paramount Publix theaters, working across the country to Hollywood where he was to make the film The Big Broadcast. At each location, he continued to broadcast his radio show until he reached the West Coast. Lennie Hayton and Eddie Lang provided the musical support to Crosby on his theatre appearances and on his radio shows. In Chicago in May 1932, Hayton led an orchestra for his first recordings with the singer. "Cabin in the Cotton", "Love Me Tonight" and "Some of These Days" were all hits. In September 1932, Crosby again went on tour with Hayton accompanying him on piano. In New York on October 25, 1932, Hayton led the orchestra for one of Bing Crosby's most famous recordings, "Brother, Can You Spare a Dime?" which went to the top of the charts of the day. In January 1933, Hayton became the musical director for the Chesterfield radio series "Music That Satisfies" which again featured Crosby and ran for 13 weeks. Hayton's involvement with Bing Crosby continued, and he was made musical director for the singer's film Going Hollywood (1933), which was a Metro Goldwyn Mayer production. This was to be the start of a major career for Hayton in Hollywood. He continued to work with Crosby on radio (Bing Crosby Entertains) and record for a while but in 1940 he became a musical director for Metro Goldwyn Mayer and guided it through its prime years as foremost producer of movie musicals. Up until his retirement from the post in 1953, he racked up four Oscar nominations: for the Judy Garland musicals The Harvey Girls (1946) and The Pirate (1948). Hayton won the Academy Award for music for On the Town with Roger Edens in 1950. Lennie Hayton also arranged the music for Singin' in the Rain in 1952. Hayton notched up two more nominations—one in 1968 for the unsuccessful Julie Andrews musical Star! and his last the following year for the Barbra Streisand vehicle Hello, Dolly! co composed with Lionel Newman, which brought him his second and final Oscar. In 1970, Hayton arranged Frank Sinatra's first attempt at the George Harrison composition "Something". However, Sinatra later began using a Nelson Riddle arrangement of the song in concert performances and, in 1979, he put the Riddle version on record. Hayton composed "Apple Blossoms" with Joe Venuti, Frankie Trumbauer, and Eddie Lang. His other compositions included "Flying Fingers", "The Stage is Set", "Mood Hollywood" with Jimmy Dorsey, and "Midnight Mood". Hayton also co arranged the Hoagy Carmichael composition "Stardust" with Artie Shaw, for Shaw's recording of it in 1940, for Bluebird Records.
Жеке өмір және өлім
Хейтонның алғашқы некесі Хелен Мод Гиффордпен болған, оның басқа аты Бабс Гелдерман, ол 1943 жылы қайтыс болды. Ленни Хейтон Лена Хорнмен MGM компаниясымен келісімшарт жасасқан кезде танысып, 1947 жылдың желтоқсанында Парижде үйленді. Неке тұрған кезеңде Хейтон сонымен қатар Хорнның музыкалық директоры қызметін атқарды. Сол кездегідей сирек кездесетін, түрлі нәсілдік қарым-қатынастардың стресі мен қысымына тап болған Хейтон мен Хорнның некесі қиын болды. Кейіннен 1980 жылы Ebony журналына берген сұхбатында ол Хейтонға негізінен мансабын дамыту үшін және шоу-бизнес әлеміндегі "түс шекарасын" бұзу үшін үйленгенін мойындады, бірақ оны өте жақсы көруді үйренгенін айтты. Хорн мен Хейтон 1960 жылдардың көп бөлігінде ажырасып өмір сүрді. Әрқашан көп ішетін және темекі шегетін Хейтон 1971 жылы Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласында Хорннан ажырасып жүргенде жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Голливудтағы мәңгілік бейітте жерленді.
Hayton's first marriage was to Helen Maude Gifford, also named Bubs Gelderman, who died in 1943. Lennie Hayton met Lena Horne when both were under contract to MGM and married her in December 1947 in Paris. Throughout the marriage, Hayton also acted as Horne's music director. Facing the stresses and pressures of an interracial relationship, which was still relatively rare in that time period, Hayton and Horne had a tumultuous marriage. She later admitted in a 1980 Ebony interview she had married Hayton primarily to advance her career, and cross the "color line" in show business, but had learned to love him very much. Horne and Hayton were separated for most of the 1960s. Always a heavy drinker and smoker, Hayton died of a heart attack while separated from Horne, in Palm Springs, California in 1971. He was buried in the Hollywood Forever Cemetery in Hollywood, California.