Димитар Янев Станчов: Болгар дипломаты және саяхатшысы
Dimitar Stanchov
Димитар Янeв Станчов – бұлгар дипломаты, саяхатшы және қысқа мерзімге премьер-министр болған тұлға. Өмірі, білімі мен бұлгар тәуелсіздігіне қосқан үлесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Болгарияның премьер-министрі Димитар Янев Станчёв, кейде Димитрий Станчёв деп транслитерацияланады (21 мамыр 1863, Свиштов қаласында – 23 наурыз 1940, София қаласында), болгар дипломаты және саясаткері, қысқа мерзімге премьер-министр болып қызмет еткен.
Prime Minister of Bulgaria
Dimitar Yanev Stanchov, sometimes transliterated as Dimitri Stancioff (21 May 1863, in Svishtov – 23 March 1940, in Sofia), was a Bulgarian diplomat and politician who briefly served as Prime Minister.
Ерте өмір
Станчёв Бераттан шыққан болса да, үш буын Свиштовта тұрған, Болгарияның белгілі бай саудагерлерінің отбасынан шыққан. Төрт баланың үшіншісі болған оның отбасы бай болғанмен, аристократиялық емес еді және Осман империясының қарауында емес, тәуелсіз мемлекет ретінде Болгарияны қолдаумен тығыз байланысты болды. Станчов Венадағы Терезиан академиясында білім алды және бітірген соң, бастапқыда оған жоспарланған бизнес мансабына емес, дипломатиялық қызметке қабылданды. Габсбург империясының білім беру жүйесінде алған тәжірибесі мен Болгарияның өз монархы басшылығымен жаңадан қол жеткізген тәуелсіздігіне деген ынтасының арқасында, жас Станчов өмір бойы монархияға адал қызмет ететін адамға айналды.
Stanchov came from a leading family of Bulgarian wealthy merchants who had lived for three generations in Svishtov, although they had originated in Berat. The third of four children, his family was rich but non aristocratic and were closely associated with support for Bulgaria as an independent state rather than a vassal of the Ottoman Empire. Stanchov was educated at the Theresianum in Vienna and following his graduation entered the diplomatic service rather than the career in business that had initially been envisaged for him. Both as a result of what he learned in the education system of the Habsburg Empire and due to his enthusiasm for Bulgaria's new independence under her own monarch the young Stanchov became a staunch and lifelong royalist.
Дипломатиялық және саяси мансап
Станчёв 1887 жылы танымал болды, ол кезде Болгарияның екінші князі және Терезианумның басшысы Фердинанд I, Станчёвты князьдің жеке хатшысы лауазымына ұсынды, себебі Фердинандқа өзінің туған неміс және болгар тілдерін бірдей жақсы білетін адам қажет болды. 1896 жылдың 15 қазанында Ресей императоры Николай II сарайына дипломатиялық агент болып тағайындалды, осылайша ол Болгарияның осы сарайдағы алғашқы өкілі атанды. Станчов 1907 жылдың 31 қаңтарына дейін Санкт-Петербургтегі лауазымында қалды, содан кейін генерал Стефан Паприков Ресейдегі болгар министрі болып тағайындалды. Санкт-Петербургте болған кезінде Станчов 1899 жылдың 18 мамырында басталған Гаага бейбітшілік конференциясына Болгария үкіметі тарапынан өкіл ретінде таңдалды. Оның басты үлесі үлкен елдердің кіші елдерге қарулануды шектеуді талап етуіне, сондай-ақ 27-бапқа, Тұрақты сот туралы конвенцияға қатысты. 1908 жылдан 1915 жылға дейін Францияда елші болып қызмет етті, бірақ Бірінші Балқан соғысы кезінде әскери қызметке қатысу үшін қызметтен уақытша шықты. Оның міндеттері көбінесе соғыс туралы хабарлаған шетел журналистерімен жұмыс істеуді қамтитын болса да, Салоника маңындағы майдан шайқасында көрсеткен батылдығы үшін медальмен марапатталды. Ол сонымен қатар Ұлыбританияда (1908 және 1920–1921), Бельгияда (1910–1915 және 1922–1924), Италияда (1915) және Нидерландыда (1922–1924) елшілік қызметтерін атқарды. Станчов 1907 жылдың 12-16 наурызында Димитар Петковтың қазасынан кейін және Петр Гудев билікке келер алдында уақытша премьер-министр міндетін атқарды. Ол екі үкіметте сыртқы істер министрі болып қызмет етті. Болгарияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына белсенді түрде қарсылық көрсеткендігі үшін уақытша қызметтен шеттетілді. 1919 жылы Болгария жеңілгеннен кейін, ол Нойи-сюр-Сен шарттарына қол қою кезінде болгар делегациясының хатшысы болды. 1924 жылы Александр Цанков кабинетінің оңшыл саясатына келіспеушіліктерге байланысты дипломатиялық лауазымдарынан кетті. 1925 жылдан 1929 жылға дейін Станчов Болгария Ұлттық Олимпиада комитетінің президенті болды.
Stanchov first came to prominence in 1887 when Ferdinand I of Bulgaria as modern Bulgaria's second prince and the head of the Theresianum recommended Stanchov to him for the role of the prince's private secretary, Ferdinand requiring someone who was equally comfortable in his native German as well as Bulgarian. On October 15th, 1896 he was appointed Diplomatic Agent to the Court of the Czar Nicholas II of Russia, thus becoming Bulgaria's first representative to that court. Stanchov remained at his post in Saint Petersburg until January 31 1907, when he was succeeded as Bulgarian Minister in Russia by General Stefan Paprikov. During his stint in St. Petersburg, Stanchov was chosen by the Bulgarian Government as his county's representative to the 1899 Hague Peace Conference which began on May 18th of that year where his primary contributions concerned the limitations of armaments inherently imposed by larger nations on smaller ones, as well as Article 27, the Convention on the Permanent Court. He served as ambassador to France from 1908 to 1915 although he interrupted his service during the First Balkan War to enrol in the Bulgarian Army. Although his duties mostly involved dealing with overseas journalists who were reporting on the war he was awarded a medal for bravery during a brief spell of frontline action near Salonika. Other ambassadorial roles he held included to the United Kingdom (1908 and 1920–1921), Belgium (1910–1915 and 1922–1924), Italy (1915) and the Netherlands (1922–1924). Stanchov was acting Prime Minister from 12 to 16 March 1907 following the assassination of Dimitar Petkov and before the accession of Petar Gudev. He also served as foreign minister in two cabinets. He actively opposed Bulgaria's entry in World War I, for which he was temporarily removed from duty. In 1919, after Bulgaria's defeat, he was the secretary of the Bulgarian delegation at the signing of the Treaty of Neuilly sur Seine. He resigned from his diplomatic positions in 1924 due to disagreements with the right wing policies of Aleksandar Tsankov's cabinet. From 1925 to 1929 Stanchov was president of the Bulgarian Olympic Committee.
Жеке өмір
Станхов 1889 жылы француз аристократы, Болгария корольдік сарайының киім-кешек сақтаушысы Анна де Гренаудқа (1861-1955) үйленді және олардың бес баласы болды: Александр (1890-1891), Надежда (1894-1957), Феодора (1895-1969), Иван (1897-1972) және Елена (1901-1996). Олардың қыздарының бірі, Надежда Станхова Мюр, 1910-1920 жылдары Болгарияның дипломатиялық қызметте алғашқы әйел болды, ал оның ағасы Иван да көрнекті дипломат болды. Американдық туған Марион Митчелл (Стансиофф) Станчов 1942 жылы Болгариядан кетіп, күйеуі Иван Станчовпен бірге Мэриленд штатының Урбана қаласына қоныстанды. Туысы Иван Станхов Болгарияның Ұлыбритания және Ирландия елшісі (1991-1994) және Ренета Инжованың уақытша үкіметінде сыртқы істер министрі (1994 жылдың қазаны – 1995 жылдың қаңтары) қызметін атқарды.
Stanchov married the French noblewoman Anna de Grenaud (1861 1955), Mistress of the Robes at the Bulgarian Royal Court, in 1889 and they had five children: Alexander (1890 1891), Nadezhda (1894 1957), Feodora (1895 1969), Ivan (1897 1972) and Helene (1901 1996). One of the couple's daughters, Nadezhda Stanchova Muir, became Bulgaria's first woman on diplomatic service during the 1910s and 1920s with her brother Ivan also a leading diplomat. Marion Mitchell (Stancioff) Stanchov, who was an American by birth, left Bulgaria in 1942 and eventually settled in Urbana, Maryland with her husband Ivan Stanchov Another relative, Poliksaniia (1867 1947), was the wife of Stefan Stambolov. A grandson, Ivan Stanchov, served as ambassador of Bulgaria to the United Kingdom and to Ireland (1991–1994) and as minister of foreign affairs in Reneta Indzhova's caretaker government (October 1994–January 1995).