Константин Муравьев: Болгар премьер-министрі және саяси өмірі
Konstantin Muraviev
Константин Муравиев – болгарский политик, премьер-министр Болгарии во Второй мировой войне. Племянник А.Стамболи́йского, лидер аграрной партии. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Константин Владидов Муравьев (5 наурыз 1893 – 31 қаңтар 1965) – Аграрлық халық одағының көрнекті мүшесі және Болгарияның Екінші дүниежүзілік соғыста Германия жағындағы қатысуының соңында қысқа мерзімге Болгария премьер-министрі қызметін атқарған адам. Муравьев Стамбул қаласындағы Роберт колледжінде оқыған, сол кезде Тодор Иванчов, Константин Стоилов сияқты көптеген болгарлар да осы колледжді бітірген.
Konstantin Vladov Muraviev (; 5 March 1893 – 31 January 1965) was a leading member of the Agrarian People's Union who briefly served as Prime Minister of Bulgaria near the end of Bulgaria's involvement in the Second World War on the side of Germany. Muraviev was educated at Robert College of Istanbul, just like Todor Ivanchov, Konstantin Stoilov and many other Bulgarians were at the time.
Ерте мансап
Александр Стамболийскийдің туған сіңлісінің ұлы, ол 29 жасында ғана ағасының кезінде соғыс министрі болып тағайындалды, бірақ бұл қызметте сәттілікке жете алмады. Оның төңкеріс қаупін мойындаудан бас тартуы 1923 жылы Стамболийский үкіметінің құлауына себеп болған маңызды факторлардың бірі болды.
The nephew of Aleksandar Stamboliyski, he was appointed Minister of War under his uncle when aged only 29, although he proved unsuccessful in the post, with his refusal to acknowledge threats of a coup a major factor in the collapse of Stamboliyski's government in 1923.
Премьер-министр
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол парламенттегі заңдық оппозицияның ең көрнекті басшыларының бірі болды. Алайда, 1944 жылдың 2 қыркүйегінде Муравьев регенттік үкімет тарапынан премьер-министр болып таңдалды, бұл оның ілгері ұсыныстарын батыс одақтастары қабылдамағаннан кейін оларға жүгіну мақсатымен жасалды. Муравьев 5 қыркүйекте яһудилерге қарсы барлық заңдарды жоюды ратификациялады. Кабинет құрамына Отан майданының немесе Аграрлық партияның сол қанатының өкілдері кірмеді, бұл оны Мәскеу үшін толығымен қабылдаусыз етті. Муравьев Отан майданына келісімге келуге тырысты, бірақ олар өздері жетекшілік ететін үкімет құруға дайын болғандықтан, оның ұсынысын қабылдамады. Германияға соғыс жариялаудан бас тартуы оны кеңестік үкіметтен одан да алшақтатты, өйткені Муравьев соғыс жариялау КСРО-ға Болгарияны одақтасты қорғау деген желеумен басып алуға мүмкіндік береді деп қауіптенді. Ол бірқатар наразылықтарға тап болғаннан кейін 5 қыркүйекте Германиямен қарым-қатынасты үзді, бірақ соғыс министрі генерал Иван Мариновтың (bg) кеңесі бойынша, болгар әскерлері Югославиядан эвакуацияланғанша соғыс жарияламады. Бірақ бұл жоспар сәтсіз аяқталды, себебі Кеңес Одағы Болгарияға соғыс жариялады, ал Муравьев 8 қыркүйекте Германияға қарсы соғыс жариялаған кезде кеш болды. Премьер-министр қызметін атқару кезеңінде ол одақтастармен келіссөздер жүргізуге тырысты, бірақ Кеңес Одағы онымен келіссөздерге бармады және оның әрекеттері нәтижесіз болды. Генерал Мариновтың Отан майданымен жасырын байланыста болғаны және олардың тапсырмаларын орындағаны да Муравьевтің күш-жігеріне кедергі келтірді.
During the Second World War he became one of the most prominent leaders of the legal opposition within parliament. However, on 2 September 1944 Muraviev was chosen by the Regency as Prime Minister in order to appeal to the Western Allies after they had rejected the advances of his predecessor Ivan Bagryanov. Muraviev ratified the abolition of all laws against Jews on 5 September. The cabinet included no members of either the Fatherland Front or the left wing of the Agrarian Party, making it wholly unacceptable to Moscow. Muraviev had made overtures to the Fatherland Front although he was rebuffed as by this point they felt ready to establish their own government, rather than act as junior partners. His refusal to declare war on Germany further alienated him from the Soviets, although for his part Muraviev feared that a declaration of war would offer the USSR the pretext for an occupation of Bulgaria, ostensibly as the defence of an ally. Faced with a series of strikes he broke relations with Germany on 5 September but, on the advice of his War Minister General Ivan Marinov (bg), did not declare war in order to allow Bulgarian troops to evacuate Yugoslavia first. The scheme failed however as the Soviet Union promptly declared war on Bulgaria and, by the time Muraviev did likewise against Germany on 8 September it was too late. Although he had made overtures to the Allies throughout his brief Premiership the Soviet Union had refused to negotiate with him and his efforts had failed. Muraviev's efforts had also been damaged by the fact that General Marinov had secretly been in contact with the Fatherland Front throughout and had been largely acting on their behalf.
Соғыстан кейінгі
Өзінің көптеген замандастарынан өзгеше, Муравьев соғыстан кейін өлім жазасын алмады, бірақ өмір бойына сотталып, 1955 жылға дейін түрмеде отырды. 1956 жылы ол қайтадан тұтқындалып, 1961 жылға дейін түрмеде болды. Бостандыққа шыққан соң Муравьев жаңа жағдайға мойын бұрып, 1961 жылы Георгий Трайковпен бірнеше кездесулер өткізді, бұл әрекеті үшін Аграрлық одақтың оң қанатындағы бұрынғы әріптестері тарапынан айыпталды. Ол 1963 жылы болгар саясаты туралы "Оқиғалар мен адамдар" ("Събития и хора") атты кітабын жариялады.
Unlike many of his contemporaries, Muraviev was not executed after the war, albeit he received a life sentence and was imprisoned until 1955. In 1956, he was re arrested and imprisoned until 1961. Upon his release, Muraviev largely resigned himself to the new situation and in 1961 even held a series of discussions with Georgi Traykov, something for which he was condemned by his former colleagues on the right of the Agrarian Union. He published a book on Bulgarian politics, Sаbitiya i hora (Събития и хора (Events and people)), in 1963.