Лондонның Strand көшесіндегі бұрынғы Йорк Хаусы – Норвич сарайы, тарихы 1237 жылға дейін барып жететін епископтар резиденциясы. Генрих VIII және Йорк архиепископымен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондонның Стрэнд көшесіндегі бұрынғы сарай, Англия.
Former mansion on the Strand in London, England
Йорк Хаусы (бұрын Норвич сарайы немесе Норвич орамы) бұрын Лондон қаласынан Вестминстер сарайына бағытталған басты жол – Стрэнд көшесінде орналасқан сәнді үйлердің бірі болған.
York House (formerly Norwich Palace or Norwich Place) was one of a series of grand mansions that formerly stood on the Strand, the principal route from the City of London to the Palace of Westminster.
Норвич сарайы
Бұл резиденция бастапқыда Норвич сарайы деп аталды, ол 1237 жылға дейін Лондон епископтарының Норвич епископтарының резиденциясы ретінде салынған. 1536 жылдың 4 ақпанында король Генрих VIII оны өзінің сүйіктісі, Саффолк герцогы Чарльз Брэндонға, Саутварктегі Саффолк үйінің орнына берді. Норвич епископі Вестминстердегі Канон Роуде жаңа резиденциямен қамтамасыз етілді.
The residence was originally known as Norwich Palace when it was built as the London bishop's palace of the Bishops of Norwich not later than 1237. On 4 February 1536 it was given by King Henry VIII to his favourite, Charles Brandon, 1st Duke of Suffolk, in exchange for Suffolk House in Southwark, the Bishop of Norwich having been provided with a new residence at Cannon Row in Westminster.
Йорк үйі
1556 жылы Йорк архиепискобына берілгеннен кейін резиденция Йорк үйі деп аталды және ол өзінің қалған өмірінде осы атауын сақтады. Оның батысындағы көршісі Саффолк үйі (кейін Нортумберленд үйі) болды, ол Саффолк графтарының (Норфолк герцогтары басқарған Говард әулетінің бір тармағы) Лондон қаласындағы үйі еді, ол 1640 жылдары Нортумберленд графына сатылды. Оның шығысындағы көршісі Дархам үйі, Лондондағы Дархам епискобының резиденциясы болды. Йорк епискобы дәстүр бойынша Англияның Ұлы мөрінің сақтаушысы болды және 1558 жылдан бастап шамамен жетпіс жыл бойы үйді осы жоғары лауазымның түрлі бейресми иелеріне жалға берді, соның ішінде Николас Бэкон, Томас Эгертон және Фрэнсис Бэкон. 1620 жылдары Йорк үйін корольдің сүйіктісі Джордж Виллиерс, 1-ші Букингем герцогы сатып алды. Ағылшыл азамат соғысы кезіндегі үзілістен кейін ол Джордж Виллиерске, Букингемнің 2-ші герцогына қайтарылды, ол оны 1672 жылы 30 000 фунт стерлингке сатушыларға сатты. Ол сату шарты ретінде өзінің аты мен толық лауазымын Джордж көшесі, Виллиерс көшесі, Дьюк көшесі, Оф Алли және Бэкингем көшесі арқылы еске алуды талап етті. Бұл көшелердің кейбіреулері қазірге дейін сақталған, бірақ Оф Алли Йорк Плейс деп өзгертілді, Дьюк көшесі қазір Джон Адам көшесі, ал Джордж көшесі қазір Йорк ғимараттары деп аталады. Виллиерс көшесі Чарлинг-Кросс теміржол станциясының шығыс жағымен өтеді.
The residence was subsequently known as York House after it was granted to the Archbishop of York in 1556, and it retained that name for the rest of its existence. Its neighbour to the west was Suffolk House (later Northumberland House), the London townhouse of the Earls of Suffolk (a branch of the Howard family headed by the Dukes of Norfolk), which was sold in the 1640s to the Earl of Northumberland. Its neighbour to the east was Durham House, the London residence of the Bishop of Durham. The Bishop of York was by tradition Lord Keeper of the Great Seal of England and for about seventy years from 1558 the house was leased to various secular holders of that high office, including Nicholas Bacon, Thomas Egerton and Francis Bacon. In the 1620s York House was acquired by the royal favourite George Villiers, 1st Duke of Buckingham. After an interlude during the English Civil War it was returned to George Villiers, 2nd Duke of Buckingham, who sold it to developers for £30,000 in 1672. He made it a condition of the sale that his name and full title should be commemorated by George Street, Villiers Street, Duke Street, Of Alley, and Buckingham Street. Some of these street names are extant, but Of Alley has been renamed York Place, Duke Street is now John Adam Street, and George Street is now York Buildings. Villiers Street runs along the eastern side of Charing Cross railway station.
Өзен жағасындағы жағдай
Страндқа қараған сарайлар сол жерде салынуының бір себебі, олардың артқы бақшаларынан Темзаға тікелей қол жеткізуге болатындығы еді, сол кезде Темза маңызды көлік артериясы болып саналған. 1626 жыл шамасында Букингемнің 1-ші герцогы Джордж Вильерс салған Йорк Уотергейт (Букингем Уотергейт деп те аталады) – бұл өзендегі рәсімдік қону платформасы. Темза жағалауындағы кең аумақты қайта жаңарту және Темза жағалауын нығайту құрылысынан кейін қазір ол Ембанкмент бағының ішінде, өзеннен алшақ қалған. Банкет үйімен бірге, ол Лондонда король Карл I-нің итальяндық сарай стилінің сақталған сирек ескерткіштерінің бірі болып табылады. Оның серлиандық стильдегі дизайны үш адамға байланыстырылады: сэр Балтазар Гербиер, Иниго Джонс және мүсінші, шебер-құрылысшы Николас Стоун. Дизайны Париждегі Люксембург бағындағы Медичи фонтанының үлгісімен жасалған. 1950 жылдары қайта жаңартылды. Джордж Белтон Мурдың 19 ғасырдағы суреті оны Темза сулары қадамдарын шайып тұрған кездегідей көрсетеді.
The mansions facing in the Strand were built there partly because they had direct access from their rear gardens to the River Thames, then a much used transport artery. The surviving York Watergate (also known as Buckingham Watergate), built by George Villiers, 1st Duke of Buckingham in about 1626 as a ceremonial landing stage on the river, is now marooned from the river, within the Embankment Gardens, due to substantial riverside land reclamation following the construction of the Thames Embankment. With the Banqueting House it is one of the few surviving reminders in London of the Italianate court style of King Charles I. Its rusticated design in a Serlian manner has been attributed to three plausible candidates, Sir Balthazar Gerbier, to Inigo Jones, and to the sculptor and master mason Nicholas Stone. The design is modelled closely on that of the Medici Fountain in the Jardin du Luxembourg in Paris. It was restored in the 1950s. George Belton Moore's nineteenth century picture of it shows it as it would have been when its steps were washed by the waters of the Thames.
Оқиғалар
1626 жылы ақпанда осы жерде өткен Йорк-Хаус конференциясы пұритандық парламент мүшелері мен Бэкингем арасындағы қарым-қатынастың толық үзілуімен қанағаттанғысыз аяқталды. 1627 жылы мамыр айында олардың әміршіліктерінің алдында маска қойылымы болды, онда Бэкингемнен кейін "Кінәрат, халықтың қауғанын бейнелейтін әртүрлі ашық ауызды иттің бастары, сосын Даңқ пен Шындық" пайда болды, Францияға қарсы сәтсіз екінші жорылысқа аттанғанға дейін. Бірінші герцог Йорк-Хаус үйінде суретші Орацио Джентилескиге және дипломат, сонымен қатар суретші болған Сер Балтазар Гербиерге тұруға жағдай жасады. Герцогиня 1628 жылы герцог өлтірілгеннен кейін соңғысын үйден шығаруға тырысқанымен, келесі жылы Лондонға келген кезде Петер Пауль Рубенс Гербиердің үйінде болды.
The York House Conference which assembled there in February 1626 ended unsatisfactorily with the final rupture between Puritan members of Parliament and Buckingham. York House was the setting for a masque presented before their majesties in May 1627, in which Buckingham appeared followed by "Envy, with divers open mouthed dogs' heads representing the people's barking, while next came Fame and Truth", just before his departure for his unsuccessful second foray against France. The first Duke granted lodgings at York House to the painter Orazio Gentileschi, and to Sir Balthazar Gerbier, diplomat and sometime painter. Although the Duchess tried to expel the latter after the Duke's assassination in 1628, it was in Gerbier's lodgings that Peter Paul Rubens sojourned during his visit to London the following year.
1635 жылғы түгендеу
1635 жылға дейін Йорк үйінің мазмұнының екі тізімі жасалды және бұл сол кезеңдегі бірнеше ұлы өнер жинақтарының бірін түсіну үшін құнды дерек көзі болып табылады. 330 картина тізімделген, олардың көпшілігі 1649 жылы жас герцогқа Антверпенде сатылды; олардың ішінде Рубенстің он жеті туы бар еді. Сонымен қатар, гобелендер, мәрмәр мүсіндер, күміс заттар мен сәнді жиһаздар болды. Бұл Карл I айналасында қалыптасқан талғамды және ерте Стюарт ақсүйекінің резиденциясының жиһаздарын көрсетеді. Бай сарайлық өнер жинаушылар Уайтхолл тобы деп белгілі болды. Тізімдер Букингемнің жесірі Кэтрин Вильерс, Букингем герцогинясы қолданған үйді көрсетеді, ал оның суреттермен безендірілген Қызыл және Жасыл бөлмелері ерекше жақсы құжатталған. "Ұлы зал"да 59 рим мүсінімен бірге 22 картина қойылған, олардың көпшілігі бас мүсіндері еді. "Галереяда" тағы отыз бір бас және мүсін болды. Көрініп тұрғандай, Йорк үйіндегі жалғыз заманауи мүсін – Джамболоньяның "Самсон мен Філістін" мүсіні, бұл Испания королі Филипп IV-тен Карл I-ге жасалған патшалық сыйлық, ол оны өзінің сүйіктісі Букингемге тапсырды. Тізімге бақта орналасқан Қоян мен Әбілдің мәрмәр мүсіні, оның астында рим императорларының гипстен жасалған бас мүсіндерімен безендірілген күмбезді бөлме және мәрмәр үстел кіреді.
Two inventories of the contents of York House were drawn up by 1635, and are a valuable source for the insight into one of the handful of great art collections of the period. There were 330 paintings enumerated, many of which were sold at Antwerp in 1649 for the young Duke; among them were seventeen canvases by Rubens. There were tapestries, marble sculptures, plate and rich furnishings. These represent the taste formed in the circle of Charles I, and the furnishings of a fashionable early Stuart nobleman's residence. Wealthy courtier art collectors have become known as the Whitehall Group. The inventories reflect the house as used by Buckingham's widow, Katherine Villiers, Duchess of Buckingham, and her Red and Green closets furnished with paintings are particularly well documented. In the 'Great Chamber' twenty two paintings were displayed with fifty nine pieces of Roman sculpture, many of which were heads. In the 'Gallery' were a further thirty one heads and statues. Apparently the only modern sculpture at York House was Giambologna's Samson and a Philistine, a royal gift from King Philip IV of Spain to Charles I, who passed it to his favourite, Buckingham. The inventory includes the mount in the garden where there was a marble statue of Cain and Abel and a vaulted room beneath decorated with plaster heads of Roman emperors and a marble table.
Мұра
XIX ғасырдың басында Йорк үйі атауы Джордж IV-тің інісі және мұрагері Йорк герцогы үшін Санкт-Джеймс сарайының сарай ауласында салынған әсем Йорк үйімен қайта жаңғыртылды. Құрылысы Роберт Смирк жобалаған, бірақ оны Бенджамин Дин Уайт және оның ағасы Филип тез алмастырды. Герцог 1827 жылы үлкен қарызға батып, үйді аяқтамай қайтыс болғаннан кейін, ол Стаффорд үйі ретінде аяқталды. Сэр Чарльз Барридің Стаффордтың мұрагері Сазерленд герцогы үшін жасаған алтынмен әшекейленген интерьері, Виктория патшайымының "менің үйімнен сіздің сарайыңызға келдім" деген әйгілі сөзін шабыттандырды. Бүгінде бұл атауды Лондонның Кингсвей көшесіндегі Португалия көшесіндегі коммерциялық ғимарат алып жүр. Йорк Уотергейт прогрессивті рок-тобы Big Big Train-нің 2016 жылғы "Фольклор" альбомындағы "Лондон платаны" әнінің орталық бөлігі болып табылады. Ән 1626 жылы Уотергейт салынып жатқанда жас көшет болып өскен жақын маңдағы Лондон платанының көзқарасынан жазылған және осы ағаш жылдар бойы куә болған оқиғаларды баяндайды.
In the early 19th century the designation York House was revived by the palatial York House, built in the Stable Yard, St. James's Palace, for the Duke of York, brother of George IV and heir apparent. Foundations were begun to designs by Robert Smirke, who was quickly replaced by Benjamin Dean Wyatt and his brother Philip; when the Duke died in 1827, deeply in debt with the house unfinished, it was subsequently completed as Stafford House; its gilded interiors by Sir Charles Barry for Stafford's heir, the Duke of Sutherland, inspired Queen Victoria's famous remark about "coming from my house to your palace". The name is carried today by a commercial building in Portugal Street, Kingsway, London. The York Watergate is at the centre of the song "London Plane" by progressive rock band Big Big Train on their 2016 album Folklore. The song is written from the perspective of a nearby London plane tree that was a sapling at the time of the construction of the Watergate in 1626 and tells of the stories that such a tree may have witnessed in the years since.