Америка Азамат Соғысы: Гранд Галф шайқасы (1863)

Кіріспе

1863 жылғы Американдық Азамат соғысының шайқасы

Гранд-Гальф шайқасы 1863 жылдың 29 сәуірінде Американдық Азамат соғысы кезінде болды. Виксбург науқаны барысында генерал-майор Улисс С. Грант басқарған Одақ әскерлері Виксбург қаласын айналып өтуге немесе басып алуға бірнеше рет тырысып, сәтсіздікке ұшырады. Грант әскерін Виксбургтен оңтүстікке жылжытып, Миссисипи өзенін кесіп өтіп, содан кейін қалаға шабуыл жасауға шешім қабылдады. Бригадир генерал Джон С. Боуэн басқаратын Конфедерация армиясының дивизиясы Виксбургтен оңтүстікке қарай, Миссисипи штатындағы Гранд-Гальф қаласында Уэйд және Кобун бекіністерін дайындады. Одақтың өтуіне кедеріс келтірмеу үшін адмирал Дэвид Диксон Портер басқарған Миссисипи эскадрильясының жеті темір кемесі 29 сәуірде Гранд-Гальфте Конфедерацияның қорғанысын бомбалады. Одақтың атысы Форт Уэйдті үнсіз қылды және оның командирін өлтірді, бірақ Конфедерацияның жалпы позициясы сақталды. Грант өзенді басқа жерден кесіп өтуге шешім қабылдады. Келесі күні Одақ әскерлері Миссисипи штатындағы Бруинсбургтен өзенді кесіп өтті. 1 мамырда Порт Гибсон шайқасында Одақ жеңіске жетті, ол жағажайды бақылауға мүмкіндік берді және Гранд-Гальфтегі позициядан бас тартуға мәжбүр етті, ол Одақтың жабдықтау орталығына айналды. Гранттың басқаруы ішкі аймаққа көшті, ал 16 мамырда Чемпион-Хилл шайқасында Конфедерация күштерін жеңгеннен кейін, екі күннен кейін Виксбургті қоршауды бастады. Виксбург 4 шілдеде капитуляциялады, бұл Конфедерацияның маңызды жеңілісі және соғыстың шешуші нүктесі болды. Гранд-Гальф шайқасының орны 1972 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген Гранд-Гальф әскери мемлекеттік паркінде сақталған.

Өмірбаян

Америка Азамат соғысының басында Одақ әскери басшылығы Америка Конфедеративтік штаттарын жеңу стратегиясы болған "Анаконда" жоспарын әзірледі. Бұл стратегияның маңызды бөлігі Миссисипи өзенін бақылау болды, осылайша Батыс Конфедерацияны қалған бөлігінен оқшаулауға мүмкіндік берді. 1862 жылдың басында Нью-Орлеан (Луизиана) басып алынғаннан кейін және бірнеше құрлықтағы жеңістерден соң, Миссисипи алқабының көп бөлігі Одақтың бақылауына көшті. Стратегиялық маңызы бар Виксбург қаласы (Миссисипи) әлі де Конфедерацияның қолында болды. Ол өзенге бақылауды қамтамасыз ететін және Одақтың Конфедерацияның екі бөлігін бөлуіне кедергі келтіретін мықты қорғаныс позициясы болып табылды. Мамыр айында Нью-Орлеаннан өзен жоғары қарай Одақ әскери-теңіз күштері қаланы басып алуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Маусымның соңында армия мен теңіз күштерінің бірлескен экспедициясы Виксбургке қарсы жаңадан науқан жүргізу үшін қайта оралды. Одақ әскери-теңіз күштерінің басшылығы қаланы жеткілікті жаяу әскерлерсіз басып алу мүмкін емес екенін шешті, бірақ қосымша күштер келмеді. Маусым мен шілде айларында Виксбургті айналып өту үшін Уильямс каналын өзеннің иірімдері арқылы кесіп өтуге жасалған әрекет сәтсіз аяқталды. Қарашаның соңында генерал-майор Улисс Грант басқаратын 40 000-ға жуық Одақ жаяу әскері Теннессидегі бастапқы нүктеден Виксбургке қарай оңтүстікке қарай жылжуды бастады. 20 желтоқсанда Холли-Спрингс шабуылы мен Форресттің Батыс Теннесси шабуылы кезінде жабдықтау қоймасы мен жабдықтау желісінің бір бөлігі жойылғаннан кейін Грант шегінуге бұйрық берді. Сонымен қатар, экспедицияның тағы бір тобы генерал-майор Уильям Т. Шерман басшылығымен Мемфистен (Теннесси) Холли-Спрингс шабуылы күні шығып, Миссисипи өзені бойымен төмен қарай сапарлады. Язу өзеніне бұрылып, Шерманның әскерлері Чикасо буынының үстіндегі төбелерді қорғап тұрған Конфедерация әскерлерімен шайқасқа түсті. 29 желтоқсандағы Одақ шабуылы Чикасо буыны шайқасында жеңіліске ұшырады, ал Шерманның әскерлері 1863 жылдың 1 қаңтарында шегінді. Наурыздың соңына қарай Виксбургті айналып өтудің барлық әрекеттері сәтсіз аяқталды. Грант үш жоспарды қарастырды: Мемфиске шегіну және солтүстік Миссисипи арқылы құрлықпен қайтадан жолға шығу; Миссисипи өзенінің батыс жағымен оңтүстікке қарай жылжу, Виксбургтің төменгі жағынан өтіп, қалаға шабуыл жасау; немесе өзен арқылы тікелей Виксбургке қарсы десант шабуылы жасау. Өзен арқылы шабуыл ауыр шығындарға әкелуі мүмкін еді, ал Мемфиске шегіну жұртшылықтың мұндай әрекетті шегіну деп қабылдаса, саяси құлдырауға әкелуі мүмкін еді. Сондықтан Грант өзеннен төмен қарай өтуге шешім қабылдады. Миссисипидің батыс жағалауындағы жылжу 29 наурызда басталды және генерал-майор Джон А. Макклернандтың әскерлері басқарды. Өзен бойымен жылжу Стилдің Гринвилл экспедициясы, Стрейттің шабуылы және Гриерсонның шабуылы сияқты алдау операцияларымен жасырылды. Конфедерацияның аймақтық қолбасшысы Джон К. Пембертон Одақтың алдауларына (әсіресе Гриерсонның шабуылына) сене келіп, Грант шегініп жатыр деп ойлап, нақты тактикалық жағдайдан хабардар болмай қалды.

Early in the American Civil War, the Union military leadership developed the Anaconda Plan, which was a strategy to defeat the Confederate States of America. A significant component of this strategy was controlling the Mississippi River, thus isolating the western Confederacy from the remainder. Much of the Mississippi Valley fell under Union control in early 1862 after the capture of New Orleans, Louisiana, and several land victories. The strategically important city of Vicksburg, Mississippi was still in Confederate hands, serving as a strong defensive position that commanded the river and prevented the Union from separating the two parts of the Confederacy. Union Navy elements were sent upriver from New Orleans in May to try to take the city, a move that was unsuccessful. In late June, a joint army navy expedition returned to make another campaign against Vicksburg. Union Navy leadership decided that the city could not be taken without more infantrymen, who were not forthcoming. An attempt to cut Williams's Canal across a meander of the river in June and July, bypassing Vicksburg, failed. In late November, about 40,000 Union infantry commanded by Major General Ulysses S. Grant began moving south towards Vicksburg from a starting point in Tennessee. Grant ordered a retreat after a supply depot and part of his supply line were destroyed during the Holly Springs Raid on December 20 and Forrest's West Tennessee Raid. Meanwhile, another arm of the expedition under the command of Major General William T. Sherman left Memphis, Tennessee, on the same day as the Holly Springs Raid and traveled down the Mississippi River. After diverting up the Yazoo River, Sherman's men began skirmishing with Confederate soldiers defending a line of hills above the Chickasaw Bayou. A Union attack on December 29 was defeated decisively at the Battle of Chickasaw Bayou, and Sherman's men withdrew on January 1, 1863. By late March, further attempts to bypass Vicksburg had failed. Grant then considered three plans: to withdraw to Memphis and retry the overland route through northern Mississippi; to move south along the west side of the Mississippi River, cross below Vicksburg, and then strike for the city; or to make an amphibious assault across the river directly against Vicksburg. An assault across the river risked heavy casualties, and a withdrawal to Memphis could be politically disastrous if the public perceived such a movement as a retreat. Grant then decided upon the downstream crossing. The advance along the west bank of the Mississippi began on March 29, and was spearheaded by Major General John A. McClernand's troops. The movement down the river was masked by decoy operations such as Steele's Greenville expedition, Streight's Raid, and Grierson's Raid. Confederate regional commander John C. Pemberton fell for the Union decoys (especially Grierson's Raid), and lost touch with the true tactical situation, believing Grant was withdrawing.

Кіріспе

1862 жылдың ортасында бірнеше рет Конфедерацияның далалық артиллериясы Виксбургтің оңтүстігінде Миссисипи өзенінің бойында орналасқан Миссисипи штатының Гранд-Гальф қаласынан Одақ әскери-теңіз кемелеріне шабуыл жасады. Қаланың көп бөлігін конфедеративтік қаруларды басуға тырысқан одақтық әскерлер өртеп жіберді. 1863 жылдың наурыз айының басында Конфедерация әскерлері Гранд-Гальфте бекіністерді қайта құруға шешім қабылдады және бригадир генерал Джон С. Боуэннің бригадасы сол жерге көшірілді. Айдың ортасына қарай Боуэннің әскерлері мен бірнеше құл жаңа қорғаныс құрылысын салу мен қолданыстағыларын нығайтумен айналысты. Оларға ауыр оқтар жіберілді, бірақ олар келгенге дейін 19 наурызда Конфедерация қорғаушылары мен Одақ әскери-теңіз флотының екі кемесі: USS Hartford және USS Albatross кемелері арасында шайқас болды. Конфедерация құрамасы жеңіліске ұшыраған жоқ, содан кейін Хартфордта соғыс кезінде 8 адам қаза тапты немесе жараланды. Көп ұзамай Гранд-Гальфке 5 ауыр оқ келіп жетті: екі дана және үш 32 фунттық оққа тоқылған оқ. Сәуірдің басында Боуэн Гранттың Миссисипи өзенінің батыс жағында қозғалысын біліп, өз күшінің бір бөлігін Фрэнсис Кокреллдің қолбасшылығымен 4 сәуірде өзеннің арғы жағына союз қозғалысына қарсы тұру үшін жіберді. Боуэн Пембертонға Гранттың алға жылжуы туралы хабарлаған, бірақ соңғы офицер бұл ақпаратты ескермеді. Грантпен ынтымақтасқан одақ әскери-теңіз күштерінің командашысы Дэвид Диксон Портер және Миссисипи эскадрильясы ретінде белгілі болды, Виксбургтен солтүстікке қарай орналасты, бірақ Порт-Хадсон, Луизиана маңындағы операциялар үшін оңтүстікке қарай жылжу керек болды, сондай-ақ Грант жоспарлаған Миссисипи өзенінен өтуде әскерлерді тасымалдауға арналған күшті қорғаныс күшін қамтамасыз ету керек болды. 16 сәуірде түн түсіп, екі сағаттан кейін Портер Виксбургтегі батареялардың ар жағында бірнеше кемелерді өткізді, тек бір көлік пен баржа жоғалды. Пембертон батареялардың өтуін біліп, шынайы стратегиялық жағдайдың айқын суретін жасай бастады. Гранд-Гальфты бригадир генерал Мартин Э. Грин бригадасы күшейтті; бұл бөлім келген кезде Пембертон Гранд-Гальфтағы концентрацияны Боуэннің қолбасшылығымен дивизия мәртебесіне көтерді. 800 адамнан тұратын әртүрлі команда мен Миссисипи штатының Джексон қаласынан жіберілген төрт артиллериялық батареяны қосқанда, Гранд-Гальфтың айналасында 4200-ге жуық Конфедерация әскері болды. 22 сәуірде қараңғы түскеннен кейін, Виксбургтен өткен өзеннен басқа көліктер ағып кетті: бір көлік пен бірнеше баржа жоғалды, ал аман қалған барлық көліктер зақымдалды. Портер 23 сәуірде Гранд-Гальфты бомбалауға дайын болған, Макклернанд кейіннен сол жерге жету үшін жаяу әскерін қамтамасыз етті, бірақ Конфедерация әскерлерінің Гранд-Гальфта 12 000 адамы бар деген жалған хабарға сеніп, шабуылды тоқтатты. МакКлернанд сол күні Гранд-Гальфты, ал Грант келесі күні Гранд-Гальфты байқады. Екі тарап та Конфедерацияның позициясы хабарланғандай мықты емес деп анықтады. Одақ әскерлері өзеннен төмен қарай жылжып, Қиын кезеңдер қонуында операцияларды жүргізу үшін база ашылды. 28 сәуірде Макклернандтың адамдарының көпшілігі өзеннен өту үшін көліктерге жүкті. Конфедерация әскерлерін одан әрі алаңдатуды үміттеніп, Грант басқа амалды ұсынды: бұл Шерман Язу өзенінен жасасын. Грант мұндай финт туралы күмәнмен ойлады, өйткені оны туралы ақпараттар одақ жұртшылығы Chickasaw Bayou стиліне ұқсас тағы бір жеңіліс ретінде қате түсіндіруі мүмкін деп сенді, бірақ Шерман операцияны жалғастырды. Шерманның қозғалысы Снайдерс-Блаф шайқасына әкелді, онда 29 сәуірде одақтық әскери кемелер мен жаяу әскермен жүктелген көліктер Язу өзенінен жоғары көтеріліп, келесі екі күн ішінде Конфедерация күштеріне қарсы шайқасты. Жалпы алғанда, бұл көңіл бөлу үшін аса тиімді болған жоқ. 28 сәуірде Пембертон союздың Гранд-Гальф маңындағы құрылысының маңыздылығын ұқты. Ол Картер Л. Стивенсонға Боуэннің қалауы бойынша Гранд-Гальфқа жіберілетін 5000 адамдық күшті дайындауға бұйрық берді, бірақ Стивенсон союздың оңтүстікке көшуін Виксбургке тікелей шабуыл жасауға дайындық ретінде қарастырды. Боуэнде барлау үшін ат әскері болмаған, өйткені Гранд-Гальфтегі ат әскері Гриерсонның шабуылын қуып жету үшін басқа жаққа жіберілген болатын. Гранд-Гальф қорғанысы бойынша жұмыстар наурыз айының басында болған жағдайдан әлдеқайда мықты жағдайға әкелді. Қабырғалардың екі тұғыры бекіністі болды. Олардың бірі Форт Кобан, екіншісі Форт Вейд болды. Форт Кобан 40 фут (12 м) биіктіктегі таудың үстінде орналасқан және 40 фут (12 м) ені бар парапетке ие болды. Онда төрт зеңбірек орнатылған: екі 32 фунттық зеңбірек, 8 дюймдік Далгрен зеңбірегі және 30 фунттық Паррот зеңбірегі, олар 1-ші Луизиана ауыр артиллериялық батареясының A бөлімімен басқарылды. Форт Вейд өзен деңгейінен 20 фут (6 м) биіктіктегі және одан алыс орналасқан. Бұл фортта 100 фунттық Блэкли зеңбірегі, тағы бір 8 дюймдік Далгрен зеңбірегі және екі қосымша 32 фунттық зеңбірек орнатылған. Бұл зеңбіректер Вейдтің Миссури батареясы және Гибурдің Миссури батареясымен басқарылды. Екі форттың арасында екі қатар шабуыл шұңқырлары және жабық өткел болды. 3-ші Миссури жаяу әскер полкі бұл позицияны ұстады. Артындағы төбедегі екінші қатар шабуыл шұңқырларын бес кішкентай Паррот зеңбірегі және 6-шы Миссури жаяу әскер полкі қорғады. Тағы екі зеңбірек және 1-ші Конфедерациялық батальоны Үлкен Қара өзеннің аузын қорғау үшін төбеге орналастырылған, ал Арканзас штатынан келген шабуылшылар, Доусонның Миссури батареясы және жаяу әскерге түсірілген ат әскері Үлкен Қара өзенінің жоғары жағында орналастырылған. Портер Конфедерация Гранд-Гальфқа шабуыл жасау үшін тым жақсы дайындалғанын және армияның оңтүстікке қарай марш жасауын ұсынды, теңіз күштерінің броненос кемелері оның көліктерінің қозғалысын қамтамасыз етсін. Грант Гранд-Гальфтың солтүстігіндегі өту орындарын бағалады, бірақ ешқайсысы қолайлы болмады. Грант бұл позицияны алу қиын болмайды деп сенді, сондықтан Гранд-Гальфқа шабуыл жоспарланғандай болады.

On multiple occasions in mid 1862, Confederate field artillery harassed Union Navy vessels from Grand Gulf, Mississippi, which was located along the Mississippi River to the south of Vicksburg. The town was largely burned by Union troops attempting to suppress the Confederate guns. In early March 1863, the Confederates decided to rebuild fortifications at Grand Gulf, and the brigade of Brigadier General John S. Bowen was transferred there. By the middle of the month, Bowen's troops and several slaves were working on building new defenses and strengthening the existing ones. Heavy cannons were transferred to the position, but before those guns could arrive, a skirmish occurred on March 19, between the Confederate defenders and two Union Navy ships: the sloop of war USS Hartford and the schooner USS Albatross. The exchange was not protracted and the Confederates suffered no loss; the Union had eight men killed or wounded on Hartford. Soon afterwards, five heavy guns arrived at Grand Gulf: two pieces and three 32 pounder rifled cannons. In early April, Bowen became aware of Grant's movement down the west side of the Mississippi River, and sent part of his force under the command of Francis Cockrell across the river on April 4, to counter the Union movement. Bowen informed Pemberton of Grant's advance, but the latter officer disregarded the information. The Union Navy forces cooperating with Grant, which were commanded by David Dixon Porter and known as the Mississippi Squadron, were positioned north of Vicksburg, but there was a need for vessels to move south for operations near Port Hudson, Louisiana, as well as to provide a stronger protecting force for the transports that would ferry troops in Grant's planned crossing of the Mississippi River. Beginning two hours after nightfall on April 16, Porter ran several vessels past the batteries at Vicksburg, with the loss of only a transport and a barge. Pemberton learned of the passing of the batteries, and began to develop a clearer picture of the true strategic situation. Grand Gulf was reinforced by Brigadier General Martin E. Green's brigade; when this unit arrived Pemberton elevated the concentration at Grand Gulf to divisional status with Bowen in command. With the addition of a miscellaneous command of 800 men and a four gun battery sent from Jackson, Mississippi, there were about 4,200 Confederate troops around Grand Gulf. After dark on April 22, more transports were run down the river past Vicksburg: one transport and several barges were lost, and all of the surviving transports were damaged. Porter had been prepared to bombard Grand Gulf on April 23, with McClernand providing an infantry force to land there afterwards, but believing a false report of the Confederates having 12,000 men at Grand Gulf, called off the attack. McClernand observed Grand Gulf later that day, as did Grant the next day. Both determined the Confederate position was not as strong as had been reported. Union forces moved further downriver, and opened a base of operations at Hard Times Landing. By April 28, most of McClernand's men had been loaded onto transports in preparation for the river crossing. Hoping to further distract the Confederates, Grant suggested another feint: this one to be made by Sherman up the Yazoo River. Grant had some hesitations about such a feint, believing that reports of it might be misconstrued by the Union public as another Chickasaw Bayou style defeat, but Sherman continued with the operation. Sherman's movement resulted in the Battle of Snyder's Bluff, which saw Union warships and transports loaded with infantry move up the Yazoo River on April 29, and skirmish with Confederate forces during the next two days. Overall, it was not particularly effective as a distraction. On April 28, Pemberton finally realized the importance of the Union buildup near Grand Gulf. He ordered Carter L. Stevenson to prepare a 5,000 man force to be sent to Grand Gulf at Bowen's discretion, but Stevenson still regarded the Union move south as a feint in preparation for an assault directly against Vicksburg. Bowen lacked a cavalry force for scouting, as the cavalry at Grand Gulf had been sent elsewhere to chase down Grierson's Raid. The work on the defenses at Grand Gulf had resulted in a much stronger position than had been there at the beginning of March. Two forts were the strongpoints of the fortification. The stronger was known as Fort Cobun, and the other as Fort Wade. Fort Cobun was positioned on a 40 feet (12 m) tall bluff known as Point of Rock and had a parapet that was about 40 feet (12 m) in width. It mounted four cannonstwo 32 pounder guns, an 8 inch Dahlgren gun, and a 30 pounder Parrott riflewhich were crewed by Battery A, 1st Louisiana Heavy Artillery. Fort Wade was located downriver, on a point 20 feet (6 m) above the level of the river and away from it. This fort mounted a 100 pounder Blakely rifle, another 8 inch Dahlgren piece, and two more 32 pounders. These pieces were worked by Wade's Missouri Battery and Guibor's Missouri Battery. In between the two forts were two rows of rifle pits and a covered passageway. The 3rd Missouri Infantry Regiment held this position. A secondary line of rifle pits to the rear on a ridge was defended by five smaller Parrott rifles and the 6th Missouri Infantry Regiment. Two more cannons and the 1st Confederate Battalion were positioned on a bluff to guard the mouth of the Big Black River, with some sharpshooters from Arkansas, Dawson's Missouri Battery, and a dismounted cavalry unit positioned further up the Big Black River. Porter believed the Confederates were too well prepared for an attack against Grand Gulf to be worthwhile, and instead suggested that the army march further south, accompanied by the navy's ironclad warships to cover the movement of its transports. Grant had the area north of Grand Gulf assessed for suitable crossing points, but none could be found. Grant believed that the position would not be difficult to take, so the assault against Grand Gulf would occur as planned.

Шайқас

7:00-де, 29 сәуірде Портер бастаған жеті Одақтың темір кемесі Hard Times Landing-тен Grand Gulf-тегі бекіністерге қарай өзен бойымен төмен жылжыды. Hard Times Landing аймағында шамамен 30 000 Одақ жаяу әскері болды, олардың 10 000-ға жуығы көлік кемелерінде орналасқан. Конфедерацияның бекіністерін басып алғаннан кейін, Point Coffee деп аталатын құмтөбелердің артында қорғалған көлік кемелеріндегі әскерлер өзенді кесіп, Grand Gulf-ты басып алуға ниеттенді. Портер темір кемелерінің командирлеріне судың ағысы шалқақтап кетпеуі үшін сақ болуды бұйырды. 58-Огайо және 29-Иллинойс жаяу әскер полкінің тобы темір кемелерде теңізшілер ретінде және қажет болған жағдайда десант күштері ретінде қызмет ету үшін орналастырылды. Портердің темір кемелерінің алдында USS Pittsburgh, одан кейін USS Louisville, USS Carondelet және USS Mound City болды. Екінші толқын USS Benton, USS Tuscumbia және USS Lafayette кемелерінен құралды. Бұл кемелерде барлығы 81 зеңбірек болды, ал Конфедерация бекіністерінде 13 зеңбірек болды. Теңіз күштері артиллерияның мөлшері бойынша артықшылыққа ие болды: Конфедерацияның көптеген зеңбіректерi 30 фунттық немесе одан да кіші болды, ал Одақтың көптеген зеңбіректерi 42 фунттық болды. Темір кемелер алдымен Fort Cobun нысанаға алды, содан кейін Pittsburgh, Louisville, Carondelet және Mound City Fort Wade-ке назар аударды, ал қалған үш кеме Fort Cobun шабуылын жалғастырды. Fort Cobun-нан өткеннен кейін кемелер бағыттарын өзен ағысына қарсы бұрды. Одақтың алдыңғы кемелері сағат 7:50-де атыс ашты, ал Fort Cobun 25 минуттан кейін жауап берді. Өзен ағысы Одақтың кейбір кемелерін ұстап алып, оларды айналып өтуге мәжбүр етті, ал Конфедерация оларға оқ жаудырды. Атыс басталғаннан кейін 12-ші Арканзас атушы батальоны резервтен Fort Cobun маңындағы мылтық орларына көшті. Pittsburgh, Louisville, Carondelet және Mound City әрқайсысында 13 зеңбірек болғанымен, кемелердегі зеңбіректердің орналасуы бір уақытта Confederate бекіністеріне тек төрт зеңбіректі бағыттауға мүмкіндік берді, бұл Одақтың атыс күшін азайтты. Сағат 10:00-ге дейін Fort Wade әрекетсіз қалды. Fort Wade-тегі үлкен зеңбіректердің бірі жарылып, бекіністер қатты зақымдалды, ал бекіністің командирі полковник Уильям Ф. Уэйдтің басын Одақ оғы шауып кетті. Fort Wade-тегі аман қалған зеңбіректер зақымдалған бекіністердің құлаған жеріне көмілді. Fort Wade-ті үнсіз қылған төрт Одақ кемесі өзен бойымен Confederate бекінісіне қарсы шайқасқа бетке бұрды. Confederate оғы Benton кемесіне тиіп, рульді бұзды. Confederate әскерлері де Одақ кемелеріне оқ жаудырды. Сағат 13:00 шамасында Fort Cobun оқ-дәрі жетіспеуіне байланысты атысын азайтты. Алайда, Портер мен Грант Confederate бекінісінің күштілігіне байланысты Grand Gulf-қа қарсы десант түсіруге тырыспауға шешім қабылдады. Зыянға ұшыраған және оқ-дәрі жетіспегеніне қарамастан, Confederate бекіністері әлі де көлік кемелерінен десант түсіруге қарсы тұруға қабілетті болды. Шабуыл кезінде Портердің басына снарядтың сынығы тиді, бұл оның қанды жарасынан кейін, ол қандарын қанатын қолдануға мәжбүр етті. Теңіз кемелері бомбалау кезінде 2300-ден астам оқ атты. Confederate оғының басым бөлігі Benton, Pittsburgh және Tuscumbia кемелеріне бағытталды. Бірінші кеме 47 рет, Pittsburgh 35 рет, ал соңғысы 80-нен астам рет оққа ұшырады. Tuscumbia нашар салынған (мысалы, кеменің темір қаптамасын ұстап тұрған тікенектер гайкалармен бекітілмеген), сондықтан ол қатты зақымданып, қозғалтқышының зақымдануынан шайқастан шығарылды. Тарихшылар Майкл Б. Баллард пен Эд Берсс Одақ күштерінің 18 адамы қаза тауып, 57-сі жараланғанын, барлығы 75 адамды құрағанын айтады, ал тарихшылар Уильям Л. Ши және Терренс Дж. Виншель, сондай-ақ тарихшы Тимоти Б. Смит Одақтың құрбандарын 24 қаза тапқан және 56 жараланған деп санайды, оның ішінде соғыс кемелерінде ерікті ретінде қызмет еткен әскердің бірнеше адамы бар. Баллард пен Беарсқа сәйкес, Confederate күштерінің жоғалғандары 22 адамды құрады: 3 қаза тапқан және 19 жараланған; тарихшы Дональд Л. Миллер және Ши мен Виншель Confederate күштері 18 адамнан айырылғанын, айырмашылық жараланғандар санында екенін айтады.

At 7:00a. m. on April 29, seven Union Navy ironclads led by Porter moved down the river from Hard Times Landing towards the positions at Grand Gulf. Roughly 30,000 Union infantry were in the Hard Times Landing area, of whom about 10,000 were on transports. The men on the transports, which had pulled away from the landing and were sheltered behind a spit of land named Point Coffee, were intended to cross the river and occupy Grand Gulf once the Confederate batteries were subdued. Porter instructed his ironclad commanders to take care to avoiding running aground in shallow water. Men from detachments of the 58th Ohio Infantry Regiment and the 29th Illinois Infantry Regiment were stationed on board the ironclads to serve as marines and, if necessary, as a landing force. Of Porter's ironclads, USS Pittsburgh was in the lead, followed by USS Louisville, USS Carondelet, and USS Mound City. A second wave composed of USS Benton, USS Tuscumbia, and USS Lafayette followed. A total of 81 cannons were carried by these vessels, compared to 13 in the Confederate positions. The naval forces also had the advantage in size of artillery: the majority of the Confederate guns were 30 pounders or smaller, as opposed to the median Union piece being a 42 pounder. The ironclads first targeted Fort Cobun, then Pittsburgh, Louisville, Carondelet, and Mound City moved to focus on Fort Wade; the other three remained focused on Fort Cobun. After passing Fort Cobun, the ships turned so that their bows pointed upstream. The lead Union vessels opened fire at about 7:50a. m., and Fort Cobun responded about 25 minutes later. Currents in the river caught some of the Union vessels, forcing them to spin in circles while the Confederate fired upon them. After the shooting started, the 12th Arkansas Sharpshooter Battalion was moved forward from a reserve position into rifle pits near Fort Cobun. Although Pittsburgh, Louisville, Carondelet, and Mound City each carried 13 guns, the positioning of the guns on the ships allowed a maximum of four guns at a time to be aimed at the Confederate fortifications, reducing the Union firepower. By 10:00a. m., Fort Wade was knocked out of action. One of the large cannons in Fort Wade had exploded, the fortifications themselves had been severely damaged, and Colonel William F. Wade, commanding the post, had been decapitated by Union fire. The surviving cannons at Fort Wade had been buried under earth from the damaged fortifications. The four Union vessels that had silenced Fort Wade moved upriver to face the remaining Confederate fort, which fought on. A Confederate shot struck Benton, destroying the ship's wheel. Confederate troops in the rifle pits also fired into the Union vessels. Around 1:00 p. m., Fort Cobun decreased its fire due to ammunition shortages. However, Porter and Grant decided not to attempt an amphibious landing against Grand Gulf due to the strength of the Confederate position. Despite the damage and the ammunition shortage, the Confederate batteries were still capable of repulsing a landing from the transports. During the action, Porter had been struck in the back of his head with a shell fragment; the painful wound caused him to use his sword as a cane. The naval vessels had fired more than 2,300 shots during the bombardment. Confederate fire had focused the heaviest on Benton, Pittsburgh, and Tuscumbia. The former vessel had taken 47 hits, Pittsburgh 35, and the latter over 80. Tuscumbia was poorly built (for instance, the spikes holding the ship's iron plating on were not secured with nuts), and had been badly damaged and knocked out of the fighting by engine damage. Historians Michael B. Ballard and Ed Bearss state that the Union forces lost 18 men killed and 57 wounded, for a total of 75, with historians William L. Shea and Terrence J. Winschel, along with the historian Timothy B. Smith instead placing Union casualties at 24 killed and 56 wounded, including a few men from the army serving on the warships in a volunteer capacity. According to Ballard and Bearss, Confederate losses totaled 22: three dead and 19 wounded; historian Donald L. Miller and Shea and Winschel state that the Confederates lost 18 men, the difference being in wounded.

Салдары

Теңізден бомбалау Гранд-Гальфтағы Конфедерациялық бекіністі бейтараптандыра алмағаннан кейін, көліктердегі әскерлер құрлыққа қайтты. Кейін сол күні одақтың көліктері мен баржалары Портердің канонерлік кемелерінің қолдауымен өзен бойымен төмен қарай жүрді. Кемелер өзеннен қауіпсіз түрде өте алды; Портер бір адамды жоғалтты, ал конфедерациялықтар ешкімді жоғалтпады. Одақтың кейбір кемелері зақымданды, бірақ көп шығын болмады. Гранттың жаяу әскері Гранд-Гальфты өткеннен кейін Дишарун плантациясына қарай жол тартты, онда көліктер жиналған болатын. Грант Гранд-Гальфтың төменгі жағындағы екі өткел нүктесін қарастырды: Миссисипи штатындағы Родни немесе Миссисипи штатындағы Бруинсбург. Боуэн одақ әскерлерінің біріншісінен өтуін күтті. Одақтың барлаушылары мен, мүмкін, Боб есімді афроамерикалық арасындағы әңгімелер Бруинсбургтен Порт-Гибсонға дейін қолданылатын жол бар екенін көрсетті, сондықтан Бруинсбург өткел нүктесі ретінде таңдалды. 29 сәуірдің кешінде, одақтың өзеннен өтуін күтіп, Боуэн Порт-Гибсонды ұстап тұру үшін өз күштерінен жасақ жіберді, ал келесі күні Виксбургтен келген күштерді де сол жерге жіберді. 30 сәуірдің таңында Бруинсбург арқылы өту басталды. МакКлернанд корпусы және генерал-майор Джеймс Б. Макферсон корпусының бір бөлігі алда жүрді. Келесі күні таңертең 24 000 одақ әскері қарсылықсыз өзеннен өтті. 1 мамырда Макферсонның әскерлері де өтті. Сол күні таңертең Порт-Гибсон маңында конфедерациялықтар МакКлернандтың алға жылжыған әскерлерімен кездесті. Порт-Гибсон шайқасы одақтың қиын жеңісі болды. Шайқаста жеңіске жеткені одақтың жағалауын қорғады және Гранд-Гальфты қорғау мүмкін емес етті. Пембертон Боуэнге бекіністен бас тартуға бұйрық берді, ал конфедерациялықтар 3 мамырдың таңында ондағы қаруларды істен шығарды. Одақ әскерлері конфедерациялықтар кеткеннен кейін бекініске ие болды және ол науқан барысында жабдықтау орталығына айналды. Шерман корпусының бір бөлігі 6 мамырдың кешінде және 7 мамырда Гранд-Гальфте өзеннен өтті. Гранттың әскері Виксбургті жабдықтаумен байланысты теміржолға қарай ішкі аймаққа қарай бет алды. 12 мамырдағы Реймонд шайқасынан кейін Грант Джексонға жиналған конфедерациялық күштерді тарату үшін шығысқа қарай жылжуға шешім қабылдады. Джексон 14 мамырда алынды, ал екі күннен кейін Пембертонның Виксбургтен тыс Грантты жеңу әрекеті Чемпион Хиллі шайқасында жеңіліске ұшырады. Виксбургті қоршау 18 мамырда басталды және 4 шілдеде конфедерациялықтардың капитуляциясымен аяқталды. Виксбургтің басып алынуы Конфедерацияны Миссисипи өзені бойында бөліп, Порт-Хадсонды қоршауда одақтың жеңісімен бірге, өзенді одақтың бақылауына берді. 3 шілдеде Геттисбург шайқасында конфедерациялықтардың жеңілуімен бірге Виксбургтің құлауы соғыстың шешуші нүктесін белгіледі. Соғыс 1865 жылы конфедерациялықтардың жеңілуімен аяқталды. Шайқас болған жер Гранд-Гальф әскери мемлекеттік паркімен сақталған. Паркте Уэйд және Кобун бекіністері орналасқан жер, сондай-ақ бақылау мұнарасы, мұражай және Гранд-Гальфтың ескі қаласының қалдықтары бар. Парк 1972 жылдың 11 сәуірінде Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.

After the naval bombardment was unable to neutralize the Confederate position at Grand Gulf, the troops on the transports returned to dry land. Later that day, the Union transports and barges were run downriver, under the covering fire of Porter's gunboats. The vessels were able to make it downriver safely; Porter lost one man in the affair and the Confederates lost none. Some of the Union vessels had been hit, but suffered little damage. Grant's infantrymen marched downriver to Disharoon's plantation, where the transports had been gathered after passing Grand Gulf. Two crossing points below Grand Gulf were considered by Grant: Rodney, Mississippi, or Bruinsburg, Mississippi. Bowen expected Union troops to cross at the former. Discussions between Union scouts and an African American, who was possibly named Bob, yielded the information that a usable road ran from Bruinsburg to Port Gibson, so Bruinsburg was selected as the crossing point. Late on April 29, expecting a Union crossing of the river, Bowen sent a detachment from his command to hold Port Gibson, and the next day sent reinforcements that had arrived from Vicksburg to that place as well. On the morning of April 30, the Bruinsburg crossing began. McClernand's corps and a portion of Major General James B. McPherson's corps led the way. By the next morning, 24,000 Union soldiers had crossed the river without opposition. More of McPherson's men crossed on May 1. Early that morning, the Confederates near Port Gibson encountered McClernand's advancing troops. The ensuing Battle of Port Gibson was a hard fought Union victory. Winning the battle protected the Union beachhead and rendered Grand Gulf indefensible. Pemberton ordered Bowen to abandon the position, and the Confederates spiked the cannons there early on May 3. Union forces occupied the position after the Confederates withdrew, and it became a supply point during the ongoing campaign. Portions of Sherman's corps crossed the river at Grand Gulf late on May 6 and into May 7. Grant's men swung inland towards the railroad supplying Vicksburg. After the Battle of Raymond on May 12, Grant decided to swing east to disperse the Confederate reinforcements gathering at Jackson. Jackson was taken on May 14, and two days later, Pemberton's attempt to defeat Grant outside of Vicksburg was defeated in the climactic Battle of Champion Hill. The Siege of Vicksburg began on May 18, and ended in a Confederate surrender on July 4. The capture of Vicksburg divided the Confederacy along the Mississippi River, and with the Union victory at the Siege of Port Hudson, gave the Union control of the river. Together with a Confederate defeat at the Battle of Gettysburg on July 3, the fall of Vicksburg marked a turning point in the war. The war ended in 1865 with a Confederate defeat. The site of the battle is preserved by Grand Gulf Military State Park. The park contains the land where forts Wade and Cobun were located, as well as an observation tower, a museum, and the remains of the old town of Grand Gulf. The park was listed on the National Register of Historic Places on April 11, 1972.