Толедо, Порт-Клинтон және Лейксайд темір жолы тарихы
Toledo, Port Clinton and Lakeside Railway
Толедо, Порт-Клинтон және Лейксайд темір жолы – Солтүстік-Батыс Огайо аймағындағы электрленген теміржол. 1905-1958ж.ж. қатынайтын, маңызды тарихи маршрут.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Толедо, Порт Клинтон және Лейксайд темір жолы – Огайо штатының солтүстік-батысындағы Марблхед түбегін қамтаған қалааралық электрленген темір жол жүйесі. Ол 1902 жылы тіркелді, 1905 жылы жұмысын бастады және көптеген басқа қалааралық темір жолдарға қарағанда әлдеқайда кешірек, 1958 жылы ғана тоқтады. Бастапқыда ол 23 миль қашықтықтағы Генуя қаласын Порт Клинтон курортымен байланыстырды, содан кейін Порт Клинтоннан Марблхедке дейін 12 мильге дейін ұзартылды. Алғашқыда темір жол вагондары Генуядағы алмасудан Көл жағалауы электр темір жолының рельстері арқылы Толедо қаласына кірді, бірақ 1906 жылы TPC&L Толедоға өз желісін салып, Старр даңғылындағы қалалық трамвай жүйесімен байланыстырды. TPC&L Толедоның орталық бизнес ауданына дейін трамвай жолдарымен жүрді. 1911 жылы Бей-Пойнт портына тағы үш мильге созылған желі Сандускиге пароммен қатынау мүмкіндігін берді.
The Toledo, Port Clinton and Lakeside Railway was an interurban electrified railway system serving northwestern Ohio's Marblehead Peninsula. It was incorporated in 1902, began operating in 1905 and only ceased operations in 1958, much later than most other interurbans. It originally linked Genoa with the resort town of Port Clinton, a distance of 23 miles, and was then extended to Marblehead from Port Clinton, a further 12 miles. Originally, the railway's cars entered Toledo over the Lake Shore Electric Railway's tracks from an interchange at Genoa, but in 1906 the TPC&L constructed its own line into Toledo, connecting with the city's streetcar system at Starr Avenue. The TPC&L ran over streetcar tracks to Toledo's business district. A further three mile extension to the pier at Bay Point in 1911 gave a ferry connection to Sandusky.
Қаржыландыру және құрылыс
Компания Толедо, Огайо штатының табысты кәсіпкерлерінің тобымен құрылып, бастапқыда қаржыландырылды. Теодор Шмит фирманың алғашқы президенті болды және кәсіпорынға өз ақшасының маңызды бөлігін инвестициялады. Тағы да 1,5 миллион долларлық облигациялар 5% үстемемен сатылып, қосымша қаражат тартылды. 1909 жылы желіні салудың құны 1 542 586 долларға, немесе бір мильге 30 425 долларға бағаланды, бұл қалааралық байланыс үшін жоғары көрсеткіш еді; мұның себебі желідегі, әсіресе көпірлердің сапалы құрылысы болды. Желі операциялық табыс табуда қиындық көрмесе де, бастапқыда төленген пайыздық төлемдер жалпы зиянға алып келді.
The company was founded and initially financed by a group of successful Toledo, Ohio businessmen led by Theodore Schmitt, who became the firm's first president and invested a substantial proportion of his own money into the venture. Additional funds were acquired through the sale of $1.5 million in bonds at 5% interest. The cost of constructing the line was reported as $1,542,586 in 1909, or $30,425 per mile, which was a high cost for an interurban; this reflected high quality construction especially of the bridges on the line. While the line had no problems producing an operating profit, the interest payments made for an overall loss at first.
Электр энергиясын жеткізу
Электр қуаты теміржолдың Порт Клинтонда салынған электр стансасы арқылы қамтамасыз етілді, оның қуаты желіге қажетті қуаттан әлдеқайда артық болды. Көптеген қалааралық компаниялар сияқты, TPC&L желі бойындағы елді мекендерге электр қуаты беруді бастады; 1912 жылға қарай электр қуатын сату компания табысының шамамен төрттен бір бөлігін құрады. Компанияны сатып алуға ыңғайлы нысанаға айналған – теміржол емес, электр қуаты бизнесі болды, және 1912 жылы компанияны Нью-Йорктік В. С. Барстоу сатып алды, ол компанияны және барлық шығысқан облигацияларды сатып алды, соңғысы доллардың 65 центын құрады. Барстоудың меншігіндегі жаңа операциялық компания – оның General Gas and Electric Company компаниясының еншілес компаниясы, Солтүстік-Батыс Огайо темір жолы және электр компаниясы болды. Жаңа меншік иелері теміржолдың жүк тасымалы бизнесін жақсартуға, жаңа вагондарға, сондай-ақ Оук-Харборда жаңа шеберханалар мен бас кеңсе салуға инвестиция жасады. Вагондар TPC&L-дің қарапайым Pullman жасыл түсінен алтын әріптермен жарқын жасыл және қызыл түске боялды.
Power was provided by the railway's own power house constructed at Port Clinton, which had a capacity well in excess of that needed for the line. Like many interurban companies, the TPC&L began providing electric power to the on line communities; the sale of power had become almost a quarter of the company's income by 1912. It was that power business, rather than the railway, which made the company a desirable acquisition target, and in 1912 the company was purchased by W. S. Barstow of New York, who purchased the company and all outstanding bonds, the latter at a rate of 65 cents on the dollar. The new operating company under Barstow's ownership was the Northwestern Ohio Railway and Power Company, a subsidiary of his General Gas and Electric Company. The new ownership invested to improve the railway's freight business, in new cars, and in building new shops and headquarters in Oak Harbor. The cars were repainted from the TPC&L's plain Pullman green to a livery of bright green and scarlet with gold lettering.
Тракция жұмысы
Бастапқы компанияның ауыр қарызы болмағандықтан, темір жол көп жылдар бойы тұрақты, бірақ шағын пайда таба алды. Жолаушылар саны 1915 жылы ең жоғары деңгейге жетті және содан кейін үздіксіз төмендеді; төрт жаңа жеңіл вагон мен арзан қуатты пайдалану арқылы шығындарды үнемдеу компанияға пайда әкелді, тіпті автомобильдер компанияның курорттық трафигіне нұқсан келтірсе де. 1924 жылы жолаушылар саны 1915 жылғы көрсеткіштің жартысына дейін төмендеді. Сол жылы компания тағы да Cities Service Corporation компаниясына сатылды, негізінен оның қуат өндіру бизнесі үшін. Желі Ohio Public Service Company құрамында жұмыс істеді, бұл атау келесі 21 жыл бойы вагондарда сақталды. Жаңа компания вагондарды жоғары көрінетін "traction orange" түсімен бояды. Bay Point қарайғы кеңейту 1926 жылы тоқтатылды. Great Depression кезінде Толедодан күніне жасалатын рейс саны он төрттен алтыға дейін азайды; олардың тек үшеуі ғана толық желі бойынша жүрді. 1932 жылы шығындарды қысқарту мақсатында бір адаммен басқару қабылданды. Жолаушылар саны төмендеуін жалғастырды, 1938 жылы желімен барлығы 48 900 жолаушы жүрді, бұл 1915 жылғы рекордтық 934 055 көрсеткіштен кем. Толедо трамвай желісі 1939 жылы қазіргі OPS вагондары қалаға кіретін Starr Avenue бағытынан бас тартуға шешім қабылдады. Қызметті қала шетіне дейін қысқартудың орнына, компания жолаушылар саны жолаушылар тасымалын жалғастыруға жеткіліксіз деп шешті. Соңғы рейс 1939 жылдың 11 шілдесінде жасалды. Желі енді тек жүк тасымалдаушы ретінде жұмыс істеді. 1935 жылы бір вагонға жетпейтін (LCL) жүк тасымалы тоқтатылды, бірақ теміржолмен алмасылатын жүк тасымалы жалғасты. Желі Toledo Terminal Railroad, Wheeling and Lake Erie Railway, New York Central Railroad және Lakeside and Marblehead Railroad компанияларымен байланыс жасады және осы желілердің ешқайсысына параллель емес еді. Тасымалданатын жүктің басым бөлігі аймақтағы карьерден алынған доломит және Toledo Edison электр стансасы үшін көмір болды.
Without the heavy debt load of the original company, the railway turned a regular if small profit in most years. Ridership reached a peak in 1915 and fell steadily thereafter; cost savings through four new lightweight cars and cheaper power kept the company profitable even as the automobile ate into the company's resort traffic. By 1924, ridership was half the 1915 level. In that year, the company was sold again, to the Cities Service Corporation, mainly once more for its associated power generating business. The line operated as part of the Ohio Public Service Company, the name the cars would bear for a further 21 years. The new company painted the cars in high visibility "traction orange". The extension to Bay Point was abandoned in 1926. Service levels were cut to only six departures from Toledo a day from a high of fourteen as the Great Depression hit; only three of these travelled the whole line. Single man operation was adopted to cut costs in 1932. Ridership continued to fall, until in 1938 only 48,900 passengers rode the line, down from 934,055 in the peak year of 1915. The Toledo streetcar line decided in 1939 to abandon the Starr Avenue route through which the now OPS's cars entered the city. Rather than cut back service to the edge of town, the company decided that ridership levels were insufficient to continue passenger operation. The last run was on July 11, 1939. Operation continued as a purely freight carrier. Less than carload (LCL) freight had ceased in 1935, but carload traffic interchanged with the railroads continued. The line interchanged with the Toledo Terminal Railroad, the Wheeling and Lake Erie Railway, the New York Central Railroad, and the Lakeside and Marblehead Railroad, and did not parallel any of these lines. The majority of traffic was dolomite from a quarry in the area, and coal for a Toledo Edison power plant.
Электр және тракциялық бизнесті бөлу
1944 жылы Огайо мемлекеттік қызмет компаниясы 1935 жылғы қоғамдық коммуналдық холдинг компаниясы туралы заңға сәйкес темір жол операцияларынан бөлінуге мәжбүр болды. Жергілікті металл сынықтарымен айналысатын L. P. Kulka бұл желіні сатып алып, оны Толедо және Шығыс темір жолы ретінде пайдалана бастады. Ол 1951 жылы Standard Slag Company компаниясына сатты, ал ол 1953 жылы Ллойд Б. Лионға сатты. Бұл жылдары желі өте табысты болды, бірақ 1957 жылы электр компаниясы көмірдің басым бөлігін кемемен тасымалдауға көшті, ал карьер тауарларын Нью-Йорк орталық темір жолы арқылы жібере бастады. Бұл компанияның тасымалдау көлемінің 95 пайызын құрады. Компания 1958 жылдың 10 қаңтарында жабылу туралы өтініш берді, ол 13 наурызда мақұлданды және 16 шілдеде қызмет тоқтатылды. Найлз құрастырған #21 жолаушылар вагоны 1948 жылы Огайо теміржол музейіне алғашқы түскен жабдық болды және қазірге дейін жұмыс істеп тұрған ағаш корпусты қалааралық вагондардың сирек мысалы болып табылады. #64 автомобиль, Kuhlman жеңіл вагоны, сондай-ақ сол музейде сақталуда.
In 1944, the Ohio Public Service Company was forced to divest itself of its railway operations under the 1935 Public Utility Holding Company Act. Local scrap dealer L. P. Kulka purchased the line and began to operate it as the Toledo and Eastern Railroad. He sold it in 1951 to the Standard Slag Company, who in turn sold it in 1953 to Lloyd B. Lyon. The line was highly profitable in these years, but in 1957 the power company began to receive most of its coal by boat and the quarry began shipping via the New York Central. This was 95 percent of the company's traffic. The company filed for abandonment on January 10, 1958, which was approved on March 13; operations ceased on July 16. Niles built passenger car #21 was the first piece of equipment obtained in 1948 by the fledgling Ohio Railway Museum, and is a rare example of a wooden bodied interurban car still in operating condition. Car #64, a Kuhlman lightweight, is also at that museum.