Кіріспе
Огайо штатындағы қалааралық темір жол, АҚШ. Цинциннати және Эри көлі темір жолы (C&LE) – 1930-1939 жылдар аралығындағы Ұлы депрессия кезеңінде жұмыс істеген, қысқа ғұмырлы электрлі қалааралық темір жол. Ол Цинциннати, Дейтон, Спрингфилд, Коламбус және Толедо сияқты ірі қалалар арасында қатынайтын. Маңызды жүк тасымалымен айналысып, Детройт және Кливленд қалаларына қызмет көрсету үшін басқа қалааралық темір жолдармен байланыс жасады. Оның жиырма жылдамдықты "Қызыл шайтан" атты қалааралық жолаушылар вагондары күн сайын Цинциннати мен Кливленд арасында Толедо арқылы жүріп тұрды, бұл АҚШ-тағы қалааралық темір жолдардың арасында бірнеше қалаға үздіксіз қатынайтын ең ұзын маршрут болды. C&LE нашар экономикалық жағдай және маңызды жүк алмасу серіктестерін жоғалту салдарынан банкротқа ұшырады. 1939 жылы жұмысын тоқтатты.
The Cincinnati and Lake Erie Railroad (C&LE) was a short lived electric interurban railway that operated in 1930–1939 Depression era Ohio and ran between the major cities of Cincinnati, Dayton, Springfield, Columbus, and Toledo. It had a substantial freight business and interchanged with other interurbans to serve Detroit and Cleveland. Its twenty high speed "Red Devil" interurban passenger cars operated daily between Cincinnati and Cleveland via Toledo, the longest same equipment run by an interurban in the United States. The C&LE failed because of the weak economy and the loss of essential freight interchange partners. It ceased operating in 1939.
Соңғы оқиғалар:
Цинциннати және Эри көлінің темір жолы 1930 жылдың қаңтар айында заңды түрде корпоративтік ұйым ретінде құрылды. Бұл 1929 жылы үш электрлі қалааралық желінің бірігуі арқылы болды: Цинциннати, Гамильтон және Дейтон (CH&D); Индиана, Колумбус және Шығыс (IC&E); және Лима-Толедо темір жолы (LT). Осы үш компанияның бірігуі Цинциннатиден Дейтон және Спрингфилд арқылы Толедоға дейін оңтүстік-солтүстік бағытта, ал Спрингфилдтен Колумбусқа дейін шығысқа қарай бағытталған қалааралық жүйені құрды. Цинциннати, Гамильтон және Дейтон теміржолын 1926 жылы Пенсильвания университетінің Уортон мектебінің бизнес профессоры доктор Томас Конвей кіші сатып алып, қайта ұйымдастырды. Ол бұл қалааралық жолды өте табысты кәсіпке айналдыра алатынына сенгендіктен, инфрақұрылымға және жылжымалы құрамға, оның ішінде жолаушылар вагондары мен жүк локомотивтеріне көп инвестиция жасады. CH&D сатып алуға ол 500 000 доллар жұмсады, содан кейін жақсартуға 1,5 миллион доллар жұмсады. Қалааралық жолдың бизнесі мен болашағы күткендей жақсарды, әсіресе жүк тасымалында. 1929 жылы ол Цинциннатидегі жүк тасымалының бір бөлігін өңдеді. Содан кейін Конвей өзінің темір жолын солтүстікке қарай Толедоға дейін, Огайо штатына, содан кейін Детройтке дейін кеңейтудің пайдасын ойлады, онда C&HD автомобиль өнеркәсібінің тасымал бизнесін пайдалана алатын еді. Сондықтан Конвей банкроттыққа жақын болған "Индиана, Колумбус және Шығыс" және "Лима-Толедо" теміржолдарын сатып алды. Бұл сатып алулар оған Толедоға қажетті қол жеткізуді қамтамасыз етті. 1930 жылдың қаңтар айының басында үш біріктірілген желі ресми түрде Цинциннати және Эри көлінің темір жолы болып тіркелді.
Қаржыландыру және қайта құру
Конвей өзінің жаңа Цинциннати және Эри көлі кәсіпорнын 3,7 миллион долларлық акциялармен және 3,5 миллион долларлық облигациялармен шығарды, содан кейін 1930 жылы инфрақұрылымды кеңейту және жабдықтар сатып алуды бастады. Бұл уақыт қолайсыз болды, себебі бұл үлкен қарыз бұрынғы CH&D-нің үлкен облигациялық қарызына қосылды, және бұл АҚШ-тың Ұлы депрессияға түскен кезімен сәйкес келді, ол 1939 жылға дейін он жылға созылды. Облигациялар бойынша үлкен пайыздық төлемдерді теміржолдың қалыпты операциялық шығындарына қосу, 1936 жылдан басқа барлық жылдары теміржолдың қағаздағы зиянмен жұмыс істеуіне әкелді. Банкроттық сот "Ресиверлікке" жіберген кезде, облигация төлемдері тоқтатылғандықтан C&LE жұмысын жалғастыру үшін жеткілікті қаражаты болды. C&LE-нің жалпы ұзындығы 323 миль (520 км) құрады және үш операциялық бөлімнен тұрды. Компания кеңсесі мен пойыз диспетчерлік орталығы Огайо штатының Дейтон қаласында орналасқан. Толедо бөлімі Толедодан оңтүстікке қарай Спрингфилдке дейін созылды. Колумб бөлімі АҚШ 40-шы тас жолының батыс жағымен жүріп, Огайо штатының Спрингфилд қаласында Толедо бөлімімен кездесіп, оңтүстікке Дейтонға бұрылды. Цинциннати бөлімі Дейтоннан Гамильтон арқылы Цинциннатиге дейін оңтүстікке қарай жүрді. Ол маршрутының бір бөлігінде Майами және Эри каналының ескі жағалау жолын ұстанды. Толедо бөлімі, бұрынғы Лима–Толедо, Балтимор және Огайо теміржолының бағытына параллель жүрді.
Қалааралық жолдарды жалғастыру маңызды
Толедода C&LE Кливлендтен Lake Shore Electric Railway (LSE) және Детройттен Шығыс Мичиган темір жолымен байланыс жасады. Дейтон қаласында ол Индианаполистен Dayton and Western Traction Company компаниясымен байланыс жасады. Осы көршілес қалааралық желілердің бәрі C&LE үшін маңызды жүк тасымалымен қамтамасыз етті, бірақ олардың барлығы қаржылық қиындықтарды бастан өткерді. Шығыс Мичиган 1932 жылы қызметін тоқтатты, соның салдарынан C&LE Детройтпен байланысын үзіп қалды. Dayton and Western темір жолы өте әлсіз болғандықтан, C&LE Индианаполис қалааралық Indiana Railroad темір жолымен бірлесіп, оны жұмыс істеуге қаржылай көмек көрсетті, бірақ ол 1937 жылы толыққанды жабылды. Кливлендтегі аса маңызды байланыс 1938 жылы Lake Shore Electric жүк агенттерінің ойсыз ереуілінен кейін тоқтатылды. Осы байланыстардың жоғалтылуы, оның ішінде жүк тасымалы бизнесінің, әсіресе LSE-нің жоғалтылуы, C&LE үшін қатерлі соққы болды.
Жаңа жылжымалы құрам
Conway компаниясының C&LE-ді жаңғыртуға бөлген күшінің бір бөлігі жолаушылар және жүк тасымалын жақсартуды қамтыды. Жолаушылар тасымалы үшін бұл, жылдам кестемен жүретін жаңа жолаушылар вагондарын ұсынуды білдірді. Осы мақсатта C&LE Cincinnati Car Company компаниясынан жиырма жеңіл "Қызыл Шайтан" вагонына тапсырыс берді және олардың жобалауына қатысты. Алюминий пайдалану арқасында вагондар жеңіл болды, ал кіші дөңгелектер мен жетек қозғалтқыштарының орнатылуы оларды төмендетті. Бұл вагондар арт-деко стилінде жасалған және ерекше көзге түсетін қызыл түспен боялған. Вагондардың жартысы бірінші класс орындықтарымен жабдықталған құлпынай вагондары ретінде шығарылды. Жаңа жабдықты көрсету үшін C&LE #126 вагоны мен ұшақ арасында жарыс ұйымдастырды. Вагон "жеңіске жетті", ең жоғары жылдамдыққа жеткеннен кейін. "Қызыл Шайтан" вагондары Синциннати–Толедо–Детройт (418 км) және Синциннати–Толедо–Кливленд (507 км) қалалары арасында күнделікті қызмет көрсетті. Бұл АҚШ-тағы кез келген қалааралық жолда бірдей жабдықпен жасалған ең ұзын тікелей маршруттар болды. Жаңа жүк локомотивтері және қала көшелеріндегі тар бұрыштарда жүруге арналған жүк вагондары сатып алынды.
Түнгі жүк жеткізу
C&LE басқаруы 1920-ші жылдардың ортасындағы көптеген және бұрынғы аймақтық қалааралық компаниялардың троллейбустық жүк тасымалдау операцияларының нашарлығын тиімді, жоғары жылдамдықты жүк тасымалдаушыға айналдырды. Индиана және Огайо штатының солтүстігіндегі көршілес қалааралық желілермен ынтымақтастықта, Огайо, Индиана және Мичиган штаттарының ірі қалаларына ертеңгі таңға дейін жүк жеткізілуіне кепілдік берді. C&LE-нің Цинциннати мен Кливленд арасындағы түнгі рейстері оны Америкадағы ең ұзын және, мүмкін, ең жылдам аймақтық қалааралық жүк тасымалдаушыға айналдырды. Жүк тасымалын жақсарту мақсатында C&LE Цинциннати мен Кливленд арасындағы 178 мильдік қашықтықты түнгі сағат 17:00-ден 8:00-ге дейін жеткізуге кепілдік берді, бұл қызметті дәстүрлі бу машиналарымен жүретін темір жолдар ұсына алмады. Бұл C&LE-ге маңызды жаңа бизнес алуға мүмкіндік берді, әсіресе Дейтон қаласына жақын орналасқан Frigidaire зауытының тапсырысы бойынша C&LE зауыттың ішіне тікелей жүк тиеу жолдарын салды. Конвей 1936 жылы Толедода ай сайын 10 миллион фунт жүк алмасылатынын мәлімдеді. Түнде жүзеге асырылатын жүк тасымалының артықшылығы – ол жаңа, жылдам "Қызыл Шайтан" жолаушылар қалааралық пойыздарының күндізгі жұмысына кедергі келтірмеді. C&LE сондай-ақ кейбір бу машиналарымен жүретін темір жолдармен жүк тасымалы тарифтерін белгіледі, бұл қалааралық пойыздар үшін сирек кездесетін жағдай.
Қала көшелеріне жүк пойыздарының зақымдануы
Тасымалдау бизнесінің кеңеюі жергілікті муниципалитеттермен қарым-қатынасты шиеленістірді, олар қала көшелерінде бірнеше жүк вагондарын тартатын жүк локомотивтерінің жеке көліктер мен жаяу жүргіншілермен араласып, жол төсемін зақымдауына қарсы болды. Спрингфилд пен Дейтон қалаларында жол төсеміне елеулі зақым келді. Спрингфилд C&LE компаниясын кірпішпен төселген көшелеріне келтірілген зиян үшін сотқа берді және сотты жеңіп алды, бірақ темір жол компаниясы зиянды өтемалдауға немесе қалпына келтіруге мүкіндік таппады, өйткені ол өте қиын жағдайда болды.
Қалдықтар
C&LE темір жолында қорғаныш блок сигналы қолданбады, себебі оны орнату өте қымбат болды. Олар пойыз жарлықтары жүйесіне сүйенді, бірақ пойыз жарлықтарында машинисттің қарсы келетін пойызбен кездесуге белгіленген жерге назар қоймауы мүмкін еді. Осының салдарынан C&LE бірнеше локомотивтердің соқтығысуына ұшырады. Бірі 1932 жылы Гамильтон қаласының жанында, екіншісі 1934 жылы Огайо штатының Спрингфилд қаласының жанында болды. Адамдар қаза тапты. Дене күтіреуі мен өлімге байланысты өтемалдық талаптарды өтеуге кеткен шығындар, сондай-ақ "Қызыл шайтан" локомотивтеріне келген ауыр зиян, егер 1930 жылы блок сигналы орнатылған болса, одан асып түсті.
Қалааралық көпір
1908 жылы салынған, нығайтылған бетоннан жасалған жеті аркалы, ширек мильге жуық ұзындықтағы көпір Уотервиллде, Толедо қаласының жанында Мауми өзенінің үстінде салынды (және нашар күйде болса да, әлі де бар). C&LE компаниясы Лимадан Толедоға қарайтын солтүстік бағытында осы көпірді пайдаланды. Осы көпір туралы ақпаратты Уикипедиядан "Interurban Bridge" деген тақырып бойынша табуға болады.
Тастауы
Мемлекеттік тас жолдарда жүретін автомобильдер санының артуы және Ұлы депрессияның ауыр қаржылық салдары C&LE жолаушылар тасымалы бизнесінің төмендеуіне себеп болды. C&LE-нің байланыс серіктестері банкротқа ұшырағанда, жақсы деңгейдегі жүк тасымалы да құлдырады. C&LE 1939 жылы қызметін тоқтатты. Инновациялық "Қызыл шайтандар" жолдан шығарылғаннан кейін сатылды: алтауы Седар-Рапидс және Айова-Сити темір жолына (CRANDIC), ал онүші – Лехай аңғары транзит компаниясына. Олар 1950 жылдардың басына дейін екі қалааралық теміржолда қанағаттанарлық түрде жұмыс істеді.