«This Is Tomorrow» көрмесі: 1956 ж. лондондық галереяда өткен өнер көрмесі, заманауи өнер, поп-мәдениет, архитекторлар мен суретшілердің бірлескен жұмысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1956 жылдың тамызында Лондондағы Уайтчепел арт галереясында «This Is Tomorrow» атты көркемөнер көрмесі өтті. Көрмені куратор Брайан Робертсон ұйымдастырды. Көрменің негізгі ядросы – ICA тәуелсіз тобы болды.
Art exhibition in August 1956
This Is Tomorrow was an art exhibition in August 1956 at the Whitechapel Art Gallery on Whitechapel High Street in London's East End, UK, facilitated by curator Bryan Robertson. The core of the exhibition was the ICA Independent Group.
Тарих және философия
This is Tomorrow - 1956 жылдың 9 тамызында Уайтчепель өнер галереясында ашылған, әртүрлі архитекторлер, суретшілер, мүсіншілер және басқа да суретшілердің ынтымақтастығымен жасалған 12 экспонаттан тұратын көрме. Олар әрқайсысы өздерінің стильдерін қолданып, заманауи өнердің өзіндік нұсқаларын ұсынды. Он екі топтың жұмысының нәтижесі – коммуникация саласындағы сарапшы Маршалл Маклюханның және поп-мәдениет символдарынан шабыт алған теориялар арқылы әртүрлі сыртқы ортаны бейнелеуге жасалған тыраштандыру болды. «This is Tomorrow» жобасының дайындығына шамамен екі жыл кетті, бұл идея архитектор және өнер сыншысы Тео Кросбиге Уайтчепель галереясында ірі ауқымды бірлескен көрме ұйымдастыру туралы ой келгеннен кейін пайда болды. 1955 жылға қарай қатысушылар шамамен екі лагерьге бөлінді: конструктивистер және Лондондағы Қазіргі заманғы өнер институтында (ICA) жиналатын тәуелсіз топ. Екі топтың арасында да белгілі бір байланыс болды. 12 экспонаттың әрқайсысы жеке-жеке жасалды және бір-бірінен тәуелсіз болды. «This is Tomorrow» ашылғаннан кейін, көрмені күніне шамамен мың адам қарады. Тәуелсіз топтың мүшесі және графикалық дизайнер Эдвард Райттың дизайнымен жасалған көрме каталогы бес шиллингке сатылды, бұл 1956 жылға арзан емес баға еді, тез сатылып бітіп, қайта басылып шығуға тура келді. «This is Tomorrow» британдық поп-арт қозғалысының алға басушысы саналады. Кросби 1955 жылдың 8 маусымында жазған хатында, пікір алмасудың ынтымақтастықтың өзегі екенін, ал көрменің әртүрлі өнер туындыларының жинағы болатынын айтты. «This is Tomorrow» көрмесіне суретшілер, архитекторлер, музыканттар және графикалық дизайнерлер 12 командада жұмыс істеді, олар «топтар» деп аталды – бұл сол кезде сирек кездесетін көп салалы ынтымақтастықтың мысалы еді. Әр топ адамның сезімдерін және тұру тақырыбын бастапқы нүкте ретінде алды. Әр топ жеке-жеке жұмыс істеді, бірақ соңғы көрме бір орта ретінде көрінуі керек еді. 1979 жылғы сәулет сыншысы Рейнер Банхамның деректі фильмінен алынған үзінділерде, қатысушы суретшілер мен архитекторлер ынтымақтастықтан алған қуаныштарын, материалдық шығындардың шектеулерін (әр топқа тек 50 фунт стерлинг бөлінген) және олар қарсы тұрған жүйе аясында көрменің маңыздылығын еске алады. «This is Tomorrow» көрмесі, қазіргі заманғы өнерде маңызды болған мәселелерді ерте көтеріп, жаңашылдыққа ие болды. Бұл мәселелер ынтымақтастық процесі ғана емес, өнер галереясының ішінде орта құру тұжырымын да қамтыды. 50 жыл бұрын туған оның ықпалы бүгінге дейін сезілуде. Банхамның деректі фильмінде айтқан сөзіне сәйкес: «Бұл – адамдарды көңілдіруге арналған заманауи өнер, адамдар ойнағысы келетін ойын». Көрермендердің қызығушылығы мен әсері баспасөз материалдарында да көрінді. Журналистерді ең қызықтырған нәрсе – көрмені ғылыми-фантастикалық фильм «Қазақстан» жұлдызы Робби роботы ашқандығы, оны Марлин Монродан әлдеқайда оңай шақыруға болыпты.
This is Tomorrow was a collaborative art exhibition that opened at the Whitechapel Art Gallery on 9 August 1956 and featured 12 exhibits within the show that featured collaborations between a variety of architects, painters, sculptors, and other artists. While each using their own style, they built pieces that represented their version of contemporary art. The result of the twelve groups was the attempt to evoke a variety of external environment through theories that were inspired by communications guru Marshall McLuhan, as well as symbols of pop culture. This is Tomorrow was nearly two years in the making, after architect and art critic Theo Crosby came up with the idea of mounting a large scale collaborative show at Whitechapel Gallery. By 1955 the participants were roughly divided into two camps; Constructivist, and the Independent Group, known for their meetings at the Institute of Contemporary Arts (ICA) in London with some overlap between the two groups. The 12 exhibits were each produced separately and were independent of each other. After This is Tomorrow opened nearly a thousand people a day saw the exhibit. The catalogue for the exhibit, designed by Independent member and graphic designer Edward Wright cost five shillings, a high price for 1956, sold out and had to be reprinted. This is Tomorrow is considered to be the forerunner of the British Pop Art movement. Crosby writes on 8 June 1955 that the discussions are really the point of the collaboration the exhibition will not be a collection of miscellaneous art works. The This Is Tomorrow exhibition included artists, architects, musicians and graphic designers working together in 12 teams—referred to as "groups"—an example of multi disciplinary collaboration that was still unusual. Each group took as their starting point the human senses and the theme of habitation. Each group worked independently but saw the final display as one environment. In highlights from a 1979 documentary by the architectural critic Reyner Banham, artists and architects who were involved recall the sense of excitement they felt over the collaborations; the constraints of cost—only £50 was assigned to each group for materials; and their sense of the importance of the show within the context of the establishment they opposed. This is Tomorrow is viewed as a groundbreaking exhibition because of the issues it addressed early that later became crucial in contemporary art, not simply the process of collaborative action, but the whole notion of creating an environment inside the art gallery. The ripples of influence it created 50 years ago are still being felt today. As Banham stated in his documentary: This is modern art to entertain people, modern art as a game people will want to play. The sense of involvement and fun carries through in the press clippings; journalists were most taken by the fact that the show was opened by Robby the Robot, star of the sci fi movie Forbidden Planet and easier to book than Marilyn Monroe.
2-топ
Көрменің ең есте қаларлық экспонаты – Ричард Гамильтон, Джон Воэлькер және Джон МакХейлден құралған 2-топ жасаған бөлме болды, бірақ Магда Корделл мен Фрэнк Корделл көмектесті. Онда Op Art көзді алаңдататын панельдері, коллаж Space модульдері, Мэрилин Монро плакатының поп-арт дайын туындысы, Ван Гогтың «Күнбағыстар» плакаты, «Тыйым салынған планета» фильмінің жарнамалық билборды, Робби роботы, жұк-бокс, құлпынай иісті кілем, теңіздегі Корольдік теңіз флотын бейнелейтін үздіксіз фильм, үлкен «Гиннесс» сыра бөтелкелері, Марлон Брандо плакаты және «CinemaScope» коллаж қабырға дизайны, сондай-ақ Джон МакХейл ұсынған поп-арт коллаж плакатының дизайны бар еді. Фрэнк Корделл МакХейлге «Юлий Цезарь» (1953) фильмінің плакаттарына қол жеткізуге көмектесті, олар коллаж қабырға суреттеріне, «Тыйым салынған планета» элементтеріне, жұк-бокстың және кинопроектордың орнатылуына, сондай-ақ Нью-Йоркте Марсель Дюшанның МакХейлге сыйлаған Душанп роторлы дискілерін орнатуға қатысты. Фрэнк Корделл сонымен қатар аудиторияның кибернетикалық кері байланысынан туындаған қоршаған орта дыбыстарын қамтамасыз ететін электрондық күшейткіш пен микрофонды орнатты. Тито бейнеленген жебелері бар «Senses» панелі Гамильтон мен МакХейлдің бірлескен жұмысы болды, ал каталогта жарияланған нұсқасы көрермендердің оптикалық қабылдауын өзгерту үшін сөздері сәл өзгеше болды. Кейін Гамильтон TIT бейнеленген ішкі коллажда «Senses» панелін бейнелейтін үшінші нұсқасын жасады, бірақ ол бетін Пьер Мендес Францияға ауыстырды, «Гиннесс» сыра бөтелкелерін өзгертті және қабырға суретіндегі басқа визуалды бөлшектерді өзгертті. МакХейл мен Гамильтон көрме каталогында жарияланған «Спектр» диаграммасы бойынша бірлесіп жұмыс істеді, ал МакХейл кейіннен оның өңделген нұсқасын өзінің «Болашақтың болашағы» кітабындағы «Man Plus» бөлімінде жариялады. «Бүгінгі үйлерді не ерекшелендіреді, не тартымды етеді?» деген поп-арт плакатын Гамильтон 2-топ үшін жобалады. Қиылысатын жебелер мен айналымдардан тұратын екінші плакатты МакХейл жобалады және Гамильтон оны ебек экранға көшірді. МакХейл сонымен қатар Гамильтонға E=MC2 формуласын қамтитын жебемен үшінші жеке плакатты ұсынды, бұл Альберт Эйнштейннің әйгілі масса-энергия эквиваленттілігінің салыстырмалылық формуласына жасалған поп-арт «жаппай» тұтынушылық сілтеме болды. Бірақ Гамильтон үшінші плакатпен жұмыс істеуден бас тартты және E=MC2-ні TIT-де толық аяқтау үшін «шығармашылық энергияны» жұмсауды жөн көрді.
The exhibition's most remembered exhibit was the room created by Group 2, comprising Richard Hamilton, John Voelcker and John McHale, though with help from Magda Cordell and Frank Cordell. It included the Op Art dazzle panels, collage Space modules, and pop art readymade of a Marilyn Monroe poster, the Van Gogh Sunflowers poster, a film advertising billboard of the Forbidden Planet, Robby the Robot, a Jukebox, the strawberry perfumed carpet, an endless reel of film depicting the Royal Navy Fleet at sea, large Guinness beer bottles, a Marlon Brando poster image and a 'CinemaScope' collage mural design, and the design of the Pop art collage poster that were all provided by John McHale. Frank Cordell assisted McHale with accessing the film posters such as Julius Caesar (1953) for the collage murals, the Forbidden Planet items, the juke box, and installing the film projector, and installing the Duchamp rotor discs given to McHale by Marcel Duchamp in New York. Frank Cordell also installed the electronic amplifier and microphone enabling the ambient sounds from audience cybernetic feedback. The Senses panel with arrows featuring Tito was a joint collaboration between Hamilton and McHale, and the version reproduced in the catalogue was slightly different in wording to alter the optical perception of viewers. Hamilton later produced a third version depicting the Senses panel in an interior collage depicting the TIT, but he changed the face to Pierre Mendès France, and changed the Guinness beer bottles and altered other visual details in the mural. McHale and Hamilton collaborated on the Spectrum diagram reproduced in the exhibition catalogue, and McHale later produced a modified version of this in his Man Plus section in his book on the Future of the Future. The Pop art poster Just What Is It that Makes Today's Homes So Different, So Appealing?, was designed by Hamilton for Group 2. A second poster, comprising intersecting arrows and swirls was designed by McHale and taken to the silk screen stage by Hamilton. McHale also supplied a third separate designed poster to Hamilton with an arrow, containing the formula E=MC2 which was a Pop art '"mass" consumer' reference to the Albert Einstein famous mass energy equivalence relativity formula. But Hamilton chose not to collaborate on the third poster, and expend the 'creative "energy"' to bring the E=MC2 to final completion at the TIT.
6-топ
Алты топқа сәулетшілер Алисон және Питер Смитсон, суретшілер Эдуардо Паолоцци және Найджел Хендерсон кірді. "Патio және павильон" деп аталатын жұмыс үш қабырғалы, толқынды пластик төбесі бар және құмды алаңмен қоршалған құрылыс болды. Велосипед бөліктері, зақымдалған сыбызғы және тігісі жоқ сағат сияқты табылған заттар орналымның ішінде шашырап жатты. Соғыстан әлі толық айықпаған елде, қарапайым сәулет соғыс кезеңіндегі күнделікті өмірдің қираған, бірақ сақталған бейнесін зерттеді.
Group Six was composed of architects Alison and Peter Smithson and artists Eduardo Paolozzi and Nigel Henderson. The resulting work, "Patio and Pavilion", was a three walled structure with a corrugated plastic roof and surrounded by a sand patio. Found objects such as bike parts, a battered bugle and a clock without hands were strewn throughout the installation. In a country still recovering from war, the spare architecture offered an exploration of the fractured, but enduring presence of quotidian life during conflict.
Каталог және нұсқаулықтар
Көрме каталогында Рейнер Банхам мен Лоуренс Аллоуэйдің мақалалары жарияланды. МакХейл "Олар мәдениетті ме?" деген бетке мәтін жазды, және ол каталогта дұрыс емес бетке орналастырылған МакХейлдің жасаған коллажымен бірге көрсетілуі жоспарланған еді. Көрмеге арналған нұсқаулықты Колин Сент Джон Уилсон жасады. 1950-1955 жылдары Орталық өнер мектебінде, содан кейін Корольдік өнер колледжінде типографиядан сабақ берген графикалық дизайнер Эдвард Райт (1912–88), "Бұл ертең" каталогын жобалады. Тео Кросби оған қаржы тапты, ал оны Лунд Хамфрис баспасы басып шығарды. Лунд Хамфристің директоры Питер Грегори және Питер Уотсон ИКА-ның алғашқы негізін қалаушыларының қатарында болды.
The exhibition catalogue featured essays by Reyner Banham and Lawrence Alloway. McHale wrote the text for the page Are they Cultured? and it was intended to be featured with the McHale designed collage that got mispaginated in the catalogue. Colin St John Wilson designed the exhibition guide. The graphic designer Edward Wright (1912–88), who taught typography at the Central School of Art from 1950 to 1955 and then the Royal College of Art, designed the catalogue for This Is Tomorrow. Theo Crosby found the money for it, and it was printed by Lund Humphries. The director of Lund Humphries, Peter Gregory along with Peter Watson were among the original founding patrons of the ICA.
Мұра
Бұл "Ертең" қазір соғыстан кейінгі британдық өнердегі маңызды кезең деп есептеледі және белгілі бір жағынан британдық поп-өнердің дамуына серпіліс берді. 1977 жылы Ричард Хамильтонның шәкірті Брайан Ферридің "In Your Mind" альбомындағы "This is Tomorrow" әнінің атауы осы көрменің атынан алынған. "Ертең" көрмесінің бөліктері 1990 жылы Заманауи өнер институтында өткен көрме үшін қайта құрастырылды.
This is Tomorrow is now considered a watershed in post war British Art and in some respects kick started the development of the British arm of Pop Art. The 1977 song "This is Tomorrow" from In Your Mind by Bryan Ferry, a student of Richard Hamilton's, took its title from the name of the show. Parts of This Is Tomorrow were recreated in 1990 for an exhibition at the Institute of Contemporary Arts.