Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кела, Үндістаннан шыққан индуист қауымы
Hindu community from Kerala, India
Пишхароди (пишароди, пишаради, пишароти немесе пишароти; көбінесе Шаруди деп аталады) – Керала штабында көптеп кездесетін индуист ачарьялар қауымы. Вайшнавтық дінге сенушілер ретінде Пишхародилер дәстүрлі түрде индуист ғибадатханаларын күтушілер болған және санскрит және Ведалық мәтіндерді оқытқан гурулар немесе ачарьялар деп есептелген. Көптеген Пишарамдар (Пишхароди әулеттерінің үйлері) құдай Кришна немесе Деви храмдарының жанында орналасқан. Олар, әдетте, Вайшнавтық саньяси брахман тайпасының (Ачьюта, Рама, Кришна, Нараяна, Гопала және т.б.) кіші тобы болып табылады және қауымның көп бөлігі әлі де негізгі кәсіп ретінде оқытумен айналысады.
Pisharody (also spelled Pisharodi, Pisharadi, Pisharoty, or Pisharoti; colloquially known as Sharody) is a Hindu Acharya community found more in Kerala. As Vaishnavites Pisharodys were traditionally caretakers of Hindu temples and considered as Gurus or Acharyas who taught Sanskrit and the Vedic texts. Most Pisharams (Pisharody ancestral households) are situated near Lord Krishna or Goddess Devi temples. They generally carry Vaishnavite surnames being a subset of Vaishnavite sanyasi brahmin clan (Achyutha, Rama, Krishna, Narayana, Gopala etc) and a majority of the community still does teaching as their major profession.
Шығу тегі
Пишародилер Кушика Готрасына жатады және Керала штаттық ғибадатханаларымен тығыз байланыста болған, сондай-ақ Кералада Ади Шанкарачарьядан кейінгі кезеңде Вайшнавизм діни мектебінің жақтастары болған.
The Pisharodys belong to Koushika Gotra and deeply connected to the temples of Kerala and traditionally subscribed to the Vaishnavaite school of thought in the post Adi Shankaracharya period in Kerala.
Этимология
Этимологиялық тұрғыдан алғанда, бұл сөздің шығу тегі қауымның қасиетті бабаларына байланысты. Бхикшувар (монах/саяхатшы) + Адикал (ілтипатпен атау / құрметтеу жұрнағы) = Бхикшуварадикал, кейін Пишародикал және Пишароди (Шара өзі жас саньясиді білдіретін термин). Пишароди атауының шығу тегіне қатысты тағы бір теория бар. Оған сәйкес, Пишародилер – саньяси болуды ниеттенген, өте құрметті, таза брахмандар тобының ұрпақтары. Саньясамға қабылдану процесінде үміткерлер санскрит тілінде "шара" деп аталады. Алайда, бұл топ толыққанды "саньяси" болу процесін аяқтамады. Олар бұрынғы дінтақымына оралу мүмкіндігінен айрылып, әдеттегідей, келесі деңгейге көтерілген қарапайым брахманның орындайтын барлық негізгі рәсімдерін тастады. Саниясилік ойлау жолына көтерілгендіктен, олар ғибадатханаларға кеңесшілер ретінде және жоғары деңгейдегі санскриттің және қасиетті жазбалардың білікті ұстаздары ретінде қызмет етуді жалғастырды. Содан кейін бұл "Шара" тобы мен олардың ұрпақтары Пишароди деп аталды, кейін Пишароди, Пишаради және Шароти деп атала бастады. Дәстүр бойынша, Пишародилер киіз киюге және ғибадатханаларда құлшылық етуге міндетті емес, олар тек кеңесшілер рөлінде ғана әрекет етеді. Олар санияси болғандықтан, қайтыс болғандарды өртемейді, оның орнына самадхи ретінде жерлейді, себебі бұл адам саниясилік қасиеттерге ие. Соңғы рәсімдер "Вишнусайоджямға" бағытталған, ал атма тікелей Вишну құдайына тапсырылады. Сондықтан, бұл қауымда "Бхраммаркша" деген ұғым жоқ, сондай-ақ басқа индуистерден айырмашылығы, олар "срадам" – жыл сайынғы дәстүрлі қайтыс болғандарды еске алу рәсімін орындамайды, себебі олардың "атма/жиева" қайтыс болғаннан кейін Вишну құдайымен біріккен. "Шараның" өмірі – адамның соңғы тууы деп есептеледі және одан кейін қайта туылмайды деп сендіріледі.
Etymologically, the word owes its origins to the saintly antecedents of the community. Bhikhshuvar (monk/mendicant) + Adikal (reverential addressing / honorific suffix) = Bhikhshuvaradikal, later corrupted to Pisharodikal and pisharody ( Shara itself being a term for a younger sanyasi). There is also another theory behind the origin of the name Pisharody. According to this, Pisharodys are descendants of a group of highly respected pure brahmans who intended to be Sanyasis. During the process of initiation to sanyasam, the aspirants are referred to as "sharas" in Sanskrit. However, the group could not complete the process to become full time "sanyasis". By then they had discarded almost all basic rituals usually performed by an ordinary brahman being elevated to the next level and hence they could not return to their earlier sect. Since they are already elevated to Sanyasi thought process, they continued as advisors to temples and authentic teachers of scriptures and higher level sanskrit. Thereafter this 'Shara' group and their descendants were called as Pisharody, later coloqualized into Pisharody, Pisharady and Sharoty. Pisharodys do not need to wear the sacred thread nor perform puja in temples as per the tradition, but act only as advisors. They do not cremate the dead body being a sanyasi, instead do the burial as samadhi, as the person has been charcterised with all sanyasi qualities. The last rites are oriented towards "Vishnusayoojyam" and the atma is directly submitted/given to lord vishnu. There for, there are no 'Bhrammarakshas' for this community and also do not perform the 'sradham' the usual annual death ritual, unlike other Hindus, the reason being their 'atma/jeeva' had already been merged with lord Vishnu after the death. The life of a 'shara' is considered as the last form of human birth and it is believed that, there will not be any rebirth.