Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаңылдақ тауынан төмен ағатын Қарасу өзені Сакарья өзеніне құятын жердегі төбеде орналасқан бұл шағын қала ежелде Лейкай, ал соңғы кезде Лефке деп белгілі болған. Қаланың оңтүстігінде биіктігі 100 метрге (328 фут) дейін жететін тасты қабырғалы, тар әрі әдемі өзен шатқалы бар, ол тамаша көріністерге мүмкіндік береді.
Situated on a hillside at a point where the Karasu, flowing down from Kandilli Dağ, enters the Sakarya River, this small town was known in antiquity as Leukai and more recently as Lefke. South of the town is a narrow and very beautiful river gorge with rocky walls up to 100 m/328 ft high, contributing to some spectacular scenery.
Тарих
Лейкай – Никеядан Дорилайонға қарай созылған жолда орналасқан қала болған, осылайша Византия әскери жолының және христиан паломниктерінің Киелі жерге бару үшін қолданған құрлық жолының бір бөлігіне кірген. 1313 жылы қала Византия империясынан Осман империясының бақылауына өтті. Түріктер мен румдар (Анатолиялық гректер) Тәуелсіздік соғысына дейін мұнда бірге өмір сүрді, содан кейін қаланың атауы Лефкеден Османнелиге өзгертілді.
Leukai was a town located on the road from Nicaea to Dorylaion and thus part of both the Byzantine Military Road and the Pilgrim's Road, the land route taken typically by Christian pilgrims to the Holy Land. The town was then conquered from the Byzantine Empire by the Ottomans in 1313. Turks and Rums (Anatolian Greeks) lived here together until the War of Independence after which also the name of the town was changed from Lefke to Osmaneli.
Көрінетін жерлер
Османлидің батыс бөлігінде 1890 жылдары салынған, жақсы сақталған үлкен Рум православие шіркеуінің қираған қалдықтары орналасқан. Оған жақын, жібек илеу фабрикасы ретінде пайдаланылған ғимарат және оның иесінің үйі де бар. Мұнда Османдық стильдегі бірнеше үйлер сақталған, сондай-ақ жыл сайын өткізілетін қарбыз фестивалі де көруге лайық. Османлиде осындай румдардан қалған жалғыз құрылым – Хагиос Георгиос (яғни Әйгілі Георгий, түрікше Aya Yorgi) шіркеуі, ол Кумхуриет даңғылында орналасқан. Мұрағат құжаттарынан 19 ғасырдағы бұл ғимарат бірнеше құрылыс кезеңінен өткені белгілі. Аталған құжаттарда алғашқы құрылыстың базилика типтес, қисайған ағаш шатыры болғаны және Грек халқына Реформаның патшалық жарлығы арқасында берілген жеңілдіктерден кейін қазіргі жоспар іске асырылғаны егжей-тегжейлі сипатталған. Грек кресі пішіндес бұл жоспар қазіргі таңда жоғарғы жабынынан айырылған. Ғимараттың ең ерекше бөлігі – кіреберісінің екі жағындағы мұнаралар, олар батыс жағында орналасқан. Кішкентай күмбездермен жабылған бұл мұнаралар екінші қабатқа көтерілу үшін ғана емес, сонымен қатар қоңырау мұнарасы ретінде де пайдаланылған. Ғимараттардың батыс жағындағы осындай егіз мұнаралар Христиан дінінің алғашқы жылдарынан бері кең таралған. Бұл мұнаралар ерте Византия дәуіріндегі шіркеулерде де кездеседі, ал Каролинг империясы кезінен бастап Еуропа сәулетіндегі романдық, готикалық және барокко соборларының ажырамас бөлігі болды. Осман империясы кезінде Стамбул мен Анатолиядағы 19 ғасырлық грек шіркеулерінде де осындай мұнаралардың Еуропадағыдай бірдей функциялар мен пішіндерде қолданылғанын көруге болады. Осы тенденцияның ең көрнекті өкілі – Османлидегі грек шіркеуі.
In the west part of Osmaneli is the well preserved ruins of a large Rum Orthodox church of the 1890s not far from it, a building that was used as a silk spinning mill, and also the owner's house. There are several Ottoman style homes available and watermelon festivals each year being celebrated, which is also worth seeing. The only structure in Osmaneli left from such Rums, was a church, named Hagios Georgios (i. e. Saint George, turk. Aya Yorgi), located on Cumhuriyet Avenue. It is understood from the archived documents that this 19th century structure had passed through several different construction cycles. It is written in detail in those documents that the first structure had a basilica type crushed wooden roof, and following the privileges granted to Greek people as a result of Royal Edict of Reform, the current plan was implemented. This plan, in the shape of a Greek cross, currently does not have the top cover. The most remarkable point of the structure is the towers on both sides of the entrance, on the western side. These towers, covered with small domes, are used not only for climbing to the second floor but also as bell tower. Such type of twin towers at western sides of the buildings is common until the first years following Christ. These towers, which can also be seen in early Byzantium era churches, have also been integral parts of Romanic, Gothic, and Baroque cathedrals in European architecture since the days of the Carolingian Empire. It is also possible to see in Greek churches of the 19th century located in Istanbul and Anatolia during the Ottoman Empire that such towers were being used for the same functions and in the same shapes as they were being used in Europe. The most beautiful representative of this trend is this Greek Church in Osmaneli.