Голландтық отаршыл әкімі Годерт Александр Герард Филипп ван дер Капеллен
Godert van der Capellen
Голландтық отарлық басшысы, Годерт Александр ван дер Капеллен (1778-1848) өмірбаяны. Индонезияның бұрынғы генерал-губернаторы, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландияның отаршылдық губернаторы (1778–1848)
Dutch colonial governor (1778–1848)
Годерт Александр Герард Филип, ван дер Капелен бароны (Утрехт, 15 желтоқсан 1778 – Де Билт, 10 сәуір 1848) – голланд мемлекет қайраткері. Ол Голландия Корольдігі және Біріккен Нидерландтардың тәуелсіз княздығы кезеңінде Голландия Шығыс Индиясының Бас комиссарларының бірі болып тағайындалғанға дейін бірнеше маңызды лауазымдарды атқарды. Кейін ол осы колонияның генерал-губернаторы болып тағайындалды.
Godert Alexander Gerard Philip, Baron van der Capellen (Utrecht, 15 December 1778 – De Bilt, 10 April 1848) was a Dutch statesman. He held several important posts under the Kingdom of Holland and the Sovereign Principality of the United Netherlands, before he was appointed as one of the Commissioners General of the Dutch East Indies. Later he was appointed Governor General of that colony.
Жеке өмір
Ван дер Капелен Утрехт қаласында дүниеге келді. Ол Мария Тетс ван Амерогеннің және кавалерия полковнигі Александр Филип ван дер Капеленнің ұлы еді. Оның әкесі сегіз жасында қайтыс болды, ал оның тәрбиесі валлондық пастор Пьер Шевальеге тапсырылды. Ол Утрехт университетінде құқық білімін оқыды, сондай-ақ Геттинген университетінде Георг Фридрих фон Мартенс және Иоганн Фридрих Блюменбахтың бағынында оқыды. 1803 жылы ол Жакоба Элизабет ван Туйл ван Сероскеркенге үйленді. Олардың балалары болған жоқ.
Born in Utrecht, Van der Capellen was the son of Maria Taets van Amerongen, and the cavalry colonel Alexander Philip van der Capellen. His father died when he was eight, and his education was entrusted to the Walloon minister Pierre Chevalier. He studied law at Utrecht university, and also spent time studying in under Georg Friedrich von Martens and Johann Friedrich Blumenbach at the University of Göttingen. In 1803, he married Jacoba Elisabeth van Tuyll van Serooskerken. They had no children.
Мансап
Ол өзінің ресми мансабын Батавия Республикасы тұсында Утрехт провинциясында бастады, онда мемлекеттік қаржы саласында бірнеше лауазымға тағайындалды. Голландия Корольдігі кезінде ол Наполеон осы Корольдікке "бөлген" бұрынғы Германияның Шығыс Фризия аймақтарын біріктіруге жауапты болды. 1808 жылы ол сол аймақтың ланддросты (префекті) болып тағайындалды, жақын арада Ішкі істер министрі және Мемлекеттік Кеңес мүшесі болды. Ол король Луиге оның бауыры Наполеонның ықпалына қарсы тұруға кеңес берген министрлердің бірі болды, бірақ Луи ұлының пайдасына тақтан басқанда, ол оның қуғын-сүргініне ерді. Ол бұрынғы корольмен бірге 1813 жылы билік бұрынғы голланд штадхолдерінің ұлына, қазіргі "суверенді ханзада" Вильгельм I-ге қайтарылғанға дейін болды. Вильгельм оны 1814 жылғы мамыр айында Брюссельде Австриялық Нидерландтардың генерал-губернаторы Карл фон Винсентке елші етіп тағайындады. Вильгельм 1814 жылғы 1 тамызда генерал-губернатор болғаннан кейін, ол Ван дер Капеленді өзінің өкілі етіп тағайындады. Бірақ Вильгельм оны 1814 жылдың қыркүйегінде Голландиялық Шығыс Үндістанның генерал-комиссарларының бірі болуға шақырды, Корнелис Теодорус Элут және Арнольд Адриан Буйскеспен бірге 1814 жылғы ағылшын-голландиялық келісім негізінде осы колонияны голланд әкімшілігіне қайтаруды жүзеге асыру үшін. Бірақ олар кетер алдында Ван дер Капеленге Виена конгресінде Вильгельмнің Германиядағы отбасының бұрынғы иеліктерінің мүдделерін қорғау үшін құпия дипломатиялық миссия тапсырылды. Бұл миссия сәтті болмады, бірақ Ван дер Капелен Вильгельмнің бұрынғы Люксембург герцогтігіне билігін қайтарды, ол Жаңа Біріккен Нидерландтар Корольдігімен жеке одақта Ұлы Герцогтыққа айналды. 1815 жылы Наполеон Эльбадан қашқанда Ван дер Капелен уақытша Оңтүстік Нидерландтардың генерал-губернаторы лауазымын қайта иеленді. Жүз күндік соғыс кезінде ол Брюссельде болды, онда Ватерлоо шайқасы күндері көптеген басқалар қашқанда, өзінің орнында тұрып, үлкен сабырлылық танытты. Ол Біріккен Нидерланд Корольдігінің жаңа конституциясына қарсы белгілі бельгиялық тұлғалардың наразылығын білді, бірақ Вильгельмді оны күштеп қабылдамауға көндіре алмады. 1815 жылғы 29 қазанда генерал-комиссарлар ақыры Буйскестің басқаруымен голланд әскери эскадрильясында Голландиялық Шығыс Үндістанға аттанды. Ван дер Капеленнің өзі 1816 жылғы 19 мамырда Батавияға келді, ол басқа екі комиссардан бірнеше күн бұрын келді, өйткені ол басқа кемеде саяхаттады. 1816 жылғы 18 тамызда ғана британдықтар комиссарларға Ява үкіметін иеленуге рұқсат берді. Келесі үш жыл ішінде Ван дер Капелен "атқарушы" рөлінде генерал-губернатордың міндетін атқарды, ал Буйскес әскери мәселелермен айналысты, ал Элут заңнамалық жұмыстың көп бөлігін жасады. 1819 жылғы 16 қаңтарда триумвират аяқталды және Ван дер Капелен Голландиялық Шығыс Үндістанның жаңа Жоғарғы үкіметінің басшысы ретінде генерал-губернатор лауазымын ресми түрде иеленді. Бұл жергілікті басшыларды алған аванстарын қайтаруға мәжбүр етті. Олар бұған жауап ретінде шаруаларды одан әрі қанаумен айналысты. Қиын жағдайдағы шаруалар салықты ақшамен төлеп, қытайлық несиегерлерге жүгінді. Бұл Йогьякартада тәртіпсіздікке әкелді. Наполеон соғыстарынан кейінгі кофе мен қант экспортының өсуі баяулағанда, колонияның бюджеті тапшылыққа ұшырады. Жавадан тыс жерлердегі тәртіпсіздікті басу үшін көп ақша қажет болды, мысалы, Палембанға алғашқы экспедиция (1819), Палембанға екінші экспедиция (1821), Падри соғысы (1821-1837), Борнеоның батыс жағалауына экспедиция (1823), Бірінші сүйек соғысы (1824-1825) және оның билік кезінде басталған Принц Дипонегоромен Жава соғысы. Ван дер Капелен 1824 жылы Молукка және Селебес аралдарын тексеруге барды және жек көрінетін дәмдеуіштер монополиясын және дәмдеуіш ағаштарының санын шектеуді жойды. Бұл шаралар отаршылдық мекеме мен Oudgastenpartij арасында танымал болмады. Герман Уорнер Мантингтің король Вильгельм көп қаржы салған Nederlandsche Handelmaatschappij (NHM) құру туралы ұсынысы 1825 жылы қабылданды. Ван дер Капелен король Вильгельм жарлықтаған NHM-ге маңызды рөл беруге қарсы болды. Ол жалпы алғанда, Үндістанның үкіметіне қажетті кірістің ана елге ағып кетуіне қарсы болды. Осыған байланысты жоғары үкімет компанияның Нидерланд үкіметінің "Патрияда" алған аванстарын төлеу ретінде NHM-ге кофе өнімінің бір бөлігін беру туралы бұйрықты орындаудан бас тартты және оның орнына кофеді аукционда Нидерландтың Үндістан үкіметінің пайдасына сатты. Бұл голланд үкіметін Ван дер Капеленнің әрекеттерін тергеу үшін Леонард ду Бус де Гизеньені генерал-комиссар ретінде жіберуге себеп болды. Голланд Шығыс Үндістанындағы ақша айналымы да генерал-комиссарлардың басшылығымен реформаланды. Жаңа Нидерланд Үндістан гульденінің нақты құны Ява күміс рупиясынан (немесе номиналды құны жоғары бағаланған) төмен екені анықталды, сондықтан Грешем заңының салдарынан гульден айналымнан шығарылып, қолма-қол ақша тапшылығына әкелді. Жоғарғы үкімет бұл мәселені Калькуттадағы британдық банкілер үйінен қолайсыз шарттармен күміс импорттау арқылы шешуге тырысты, бұл колонияның қаржылық жағдайын одан да нашарлатты. Ван дер Капелен бұған кінәлі деп танылды.
He started his official career in the province of Utrecht under the Batavian Republic, where he was appointed in several functions in the sphere of Public finance Under the Kingdom of Holland he was made responsible for the integration of the formerly German areas known as East Frisia, that had been "apportioned" by Napoleon to that kingdom. He was subsequently made landdrost (Prefect) of that area in 1808 and soon thereafter Minister of the Interior and a member of the Raad van State. He was one of the ministers who advised king Louis to resist the advances of his brother Napoleon, but when Louis abdicated in favor of his son, he followed him in exile. He remained with the ex king until power was returned to the son of the former Dutch stadtholder, now the "sovereign prince" William I of the Netherlands, in 1813. William appointed him envoy to the Governor General of the Austrian Netherlands, Karl von Vincent in Brussels in May 1814. When William himself became Governor Geral there on 1 August 1814, he appointed Van der Capellen to be his representative to do the actual governing on 12 August 1814, with the title of Secretaris van Staat (minister). However, William recalled him already in September 1814 to become one of the Commissioners General of the Dutch East Indies with Cornelis Theodorus Elout and Arnold Adriaan Buyskes, to implement the return of that colony to Dutch administration on the basis of the Anglo Dutch Treaty of 1814. Before they could depart, however, Van der Capellen was charged with a secret diplomatic mission to the Congress of Vienna, to plead the interests of William in the former domains of his family in Germany. That mission did not succeed, but Van der Capellen brought home William's sovereignty over the former Duchy of Luxemburg that became a Grand Duchy in a personal union with the new Kingdom of the United Netherlands. When Napoleon escaped from Elba in 1815, Van der Capellen was temporarily restored to his function of acting Governor General of the Southern Netherlands. During the Hundred days, he was in Brussels, where he showed much sang froid in the days of the Battle of Waterloo, staying at his post, where many others fled. He was aware of the resistance of many Belgian notables against the new constitution for the Kingdom of the United Netherlands, but could not dissuade William of forcing that through. On 29 October 1815 the Commissioners General could finally depart for the Dutch East Indies aboard a Dutch naval squadron commanded by Buyskes. Van der Capellen himself arrived in Batavia on 19 May 1816, a few days before the other two Commissioners, because he traveled in a different ship. It took until 18 August 1816 before the British allowed the Commissioners to take over the government of Java. In the almost three years that followed, Van der Capellen acted as the "executive", fulfilling the role of acting Governor General, whereas Buyskes took care of military matters, and Elout did most of the legislative work. On 16 January 1819 the triumvirate ended and Van der Capellen formally assumed the Governor Generalship, as head of the new High Government of the Dutch East Indies. This forced the native chiefs to pay back the advances they had received. They responded by further exploiting the cultivators. Hard pressed cultivators had to pay taxes in money and turned to Chinese moneylenders. This caused unrest in Yogyakarta. As the post Napoleonic Wars boom in coffee and sugar exports faded, the budget of the colony went into deficit. Much money was also needed to quell unrest outside of Java, like the First expedition to Palembang (1819), Second expedition to Palembang (1821), Padri War (1821 1837), Expedition to the West Coast of Borneo (1823), First Bone War (1824 1825), and especially the Java War with Prince Diponegoro that started during his tenure in office. Van der Capellen made an inspection tour of the Moluccas and Celebes in 1824 and abolished the hated spices monopoly and the limit on the number of spice trees. These measures were not popular with the colonial establishment and the Oudgastenpartij. Herman Warner Muntinghe's proposal for the establishment of the Nederlandsche Handelmaatschappij (NHM) in which King William heavily invested, was adopted in 1825. Van der Capellen was opposed to giving the important role to the NHM that king William decreed. He was generally opposed to seeing Indies revenue that was needed for the Indies government, leak away to the Mother country. In this context there was an incident in which the High Government refused to follow an order to deliver part of the coffee harvest to the NHM, intended as payment for advances the company had made to the Dutch government in Patria, and instead sold the coffee at auction for the benefit of the Netherlands' Indies government. This occasioned the Dutch government to send Leonard du Bus de Gisignies as a Commissioner General to investigate Van der Capellen's conduct. efn|There was also the matter of the coinage in the Dutch East Indies, that had been reformed under the Commissioners General. It turned out that the intrinsic value of the new Netherlands Indies gulden had been undervalued against that of the Javanese silver rupee (or its nominal value overstated), so that as a consequence of Gresham's law the gulden was driven out of circulation, causing a shortage of ready money. The High Government tried to remedy this by importing silver provided by a British banker's house in Calcutta on unfavorable terms, which made the public finances of the colony even worse. Van der Capellen was blamed for this.