Ральф Морс: «Life» журналының фототілшісі және соғыс жылдарының куәсі

Кіріспе

Американдық фотограф (1917–2014)

Ральф Теодор Морс (23 қазан 1917 – 7 желтоқсан 2014) – «Life» журналының штаттық фотографы. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың, АҚШ ғарыш бағдарламасының және спорттық іс-шаралардың ең танымал суреттерін түсірді және көп экспозициялы фотосуреттерімен әйгілі болды. Морстың импровизациялаудағы табысы оны «Life» журналының техникалық фотосуретке маманы деп есептеуге алып келді. Бұрынғы бас редактор Джордж П. Хант: «Егер оған қажетті жабдық болмаса, [Морс] оны өзі жасады» деді. «Life» журналындағы отыз жылдық еңбек жолында Морс ғылым, театр, мода және жедел жаңалықтар сияқты тақырыптарды қамтыды. «Life» журналына жұмысқа қабылданып, Екінші дүниежүзілік соғысты суретке түсіруге жіберілгенде, ол соғыс тілшісінің ең жасы болды. Оның суреттері соғыстың Тынық мұхиты және Еуропа театрларын, сондай-ақ соғыстан кейінгі Еуропаның жаңаруын көрсетеді. Морс генерал Дуайт Эйзенхауэрге немістердің капитуляциясына қол қойылған кезде азаматтық фотограф ретінде болды. «Life» журналы апталық басылымды тоқтату кезінде ол аға штаттық фотограф болды. Морс NASA ғарыш бағдарламасын бастапқы кезеңдерінен бастап суретке түсірді, бұл тапсырма «Life» журналының апталық басылымнан асып түсті. 2009 жылдың 15 шілдесінде LIFE.com «Аполлон» миссиясына дейін Морс түсірген Базз Олдрин, Майкл Коллинз және Нил Армстронгтың бұрын жарияланбаған фотосуреттерінен фотогалерея жариялады. Галереяда Морс «Life» журналына «Аполлон-11» және Айға алғаш қонған астронавттар туралы әңгімелейді. Морс фотосуреттердің біз өмір сүретін әлемді ерекше түсінуге көмектесетініне сенді. 1970-ші жылдары «Time» журналының бірнеше тапсырмасында Морспен бірге жұмыс істеген фотограф Джим Макнитт оны көңілді, экстраверт ретінде сипаттады, ол болашақ фотожурналистерге кеңес беруден ләззат алды. «Ральфтің суреттерді қалай жоспарлағанын, редакторларға қалай жауап бергенін және тартыншақ адамдармен қалай әзілдескенін көру мені фотожурналдар мен семинарларда үйренбеген нәрселерге үйретті», – деді Макнитт. Бұрынғы «Life» бас редакторы Джордж П. Хант Морс туралы: «Егер «Life» тек бір фотографты алуға мүмкіндігі болса, ол Ральф Морс болуы керек» деді.

Ralph Theodore Morse (October 23, 1917 – December 7, 2014) was a career staff photographer for Life magazine. He photographed some of the most widely seen pictures of World War II, the United States space program, and sports events, and was celebrated for his multiple exposure photographs. Morse's success as an improviser led to his being considered Life magazine's specialist in technical photography. Former managing editor George P. Hunt declared that "If [the] equipment he needed didn't exist, [Morse] built it." During his thirty years at Life, Morse covered assignments including science, theater, fads and spot news. When first hired by Life and sent to photograph World War II, he was the youngest war correspondent. His pictures documented the war's Pacific and European theatres and the post war reconstruction of Europe. Morse was the civilian photographer at the signing of the surrender by the Germans to General Dwight Eisenhower. He was the senior staff photographer at the time when Life ceased weekly publication. Morse photographed the NASA space program from its inception, an assignment which outlasted Life as a weekly magazine. On July 15, 2009, LIFE. com published a photo gallery of never before seen photos Morse took of Buzz Aldrin, Michael Collins, and Neil Armstrong in the days before their Apollo mission. In the gallery, Morse talks with Life about Apollo 11 and the astronauts who first landed on the moon. Morse believed that photos lend a unique understanding to the world in which we live. Photographer Jim McNitt, who worked with Morse on several Time magazine assignments in the 1970s, described him as a fun loving extrovert who was delighted to mentor an aspiring photojournalist. "Watching Ralph plan his shots, respond to editors, and deal with reluctant subjects with off hand humor taught me things I couldn't learn in photo magazines or workshops," said McNitt. Former Life managing editor George P. Hunt proclaimed of Morse, "If Life could afford only one photographer, it would have to be Ralph Morse."

Ерте өмір

Ральф Морс қарапайым отбасыда өскен. Манхэттенде дүниеге келіп, Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданында тәрбиеленген ол анасы мен қарындасымен бірге аптасына 25 доллар табыс табатын пәтерде тұрған. Он бес жасында ол дәріханада жұмыс істей бастады, күн сайын түстен кейін тапсырыстарды жеткізіп, кешке дейін сағат 11-ге дейін газдалған сусындар жасап, халыққа сода мен бутербродтар сатты. ДеУит Клинтон орта мектебінде ол мектеп газетіне қатысып, журналистиканы жақсы оқыды. Жаңалықтар операторы болуға ниеттенген, бірақ одаққа қосылу үшін қажетті 1000 доллары болмаған Морс Нью-Йорк қалалық колледжіне тегін оқуға түсіп, фотосуретке қатысты барлық сабақтарды тыңдады. Кейін Морс «Манхэттен Redbook» атты бизнес анықтамалығынан фотосуреттерді іздеді. «А» әріпінен бастап, ол тізімдегі барлық мекемелерге есік қағып, ақыры «П» әріпінен Пол Паркер студиясына жұмысқа орналасты. Жағажайда Морс әкесінің баласын ауаға лақтырып, ұстап алғанын көрді. Әке мен баланың суретін түсірген Морс дереу суреттерді Pix редакторы Леон Дэниелге әкелді. Дэниел сол күні суретті сата алатынын мәлімдеді. Шындығында, бір сағат ішінде Дэниел суретті Хьюстон Chronicle газетіне сатты, ал келесі аптада оны әлемдегі жиырмаға жуық басылымға сатты. Морс қараңғы бөлмеде жұмысын жалғастырды және әр демалыс күндері сурет түсіруді жалғастырды. Морс Леон Дэниелді кәсіби фотограф болуға ынталандырған адам деп санайды, өйткені Дэниел Морске сурет түсіріп, оларды Pix арқылы сатуға кеңес берді, мұндай келісім тәжірибелік және қаржылық тұрғыдан тиімді болады деп атап өтті. Морс өзінің алғашқы камера жабдықтарын сатып алып, суретке түсіруге болатын оқиғаларды таңдау үшін күн сайын The New York Times газетін сатып ала бастады, ал Дэниел сол суреттерді дереу сатты. Pix-тің үш иесінің бірі – Альфред Эйзенштедт, ол Германиядағы Associated Press-тен кетіп, Нью-Йорктегі Life журналының жаңа штатына қосылған фотограф. Эйзенштедт Морстың сурет түсіруін жақыннан бақылап, Life журналының сурет редакторы Уилсон Хиксті Pix-тегі жас фотографпен таныстыруға шақырды. Эйзенштедт апталар бойы көндіргеннен кейін Хикс келісіп, Морспен кездесуге уағдаласты. Алғашқы кездесуде Хикс Морске алғашқы тапсырмасын берді. АҚШ-тың ең маңызды сурет редакторының талаптарына қалай қанағаттандыратынына мүлдем сенімсіз Морс қорқынышын ризашылықпен жасырды. Өзінің және Капаның жабдықтарының көмегімен Морс автор Торнтон Уайлдердің Бродвейдегі «Біздің қаламыз» спектакліндегі актерлік өнерін суретке түсірді. Бұл тапсырманың сәтті аяқталуы оған екінші тапсырманы – Гимбельс универмагының жертөлесінде күйеулеріне шляпа сатып алатын әйелдерді суретке түсіруді әкелді, бұл Морстың Life журналында жарияланған алғашқы фоторепортажы болды. Нәтижесінде Хикс Морспен Pix арқылы Life журналында аптасына бір күн жұмыс істеуге келісімшарт жасады, бұл Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін айына он күндей Life үшін жұмыс істеуге тең болды.

Ralph Morse had humble roots. Born in Manhattan and raised in the Bronx area of New York City, he lived with his mother and sister in an apartment where the income was $25 a week. At fifteen, he starting working in a drug store delivering orders every afternoon, and at a soda fountain every evening until 11:00 pm, making soda and sandwiches for the public. At DeWitt Clinton High School, he joined the school newspaper and was a dedicated student of journalism. Aspiring to become a newsreel cameraman but lacking the requisite $1,000 to join the union, Morse instead entered the City College of New York for free and took every class offered in photography. Subsequently, Morse looked up photography in the business directory called the Manhattan Redbook. Starting with "A", he went door to door visiting all the listings until finally being hired at "P" by Paul Parker Studio. At the beach, Morse happened upon a father throwing his baby into the air and catching him. Capturing the father and son on film, Morse immediately brought the pictures to Leon Daniel, the editor of Pix. Daniel proclaimed that Pix could sell the picture that very afternoon. Indeed, within an hour, Daniel had sold the photo to the Houston Chronicle and then sold it to about twenty other publications in the world over the following week. Morse continued working in the darkroom and continued taking pictures every weekend. Morse credits Leon Daniel as being the person who definitively encouraged him to become a professional photographer, as it was Daniel who urged Morse to just take pictures and let Pix sell them, noting that such an arrangement would be more lucrative both experientially and financially. Morse bought himself his first camera equipment and began buying The New York Times every day in order to select events to photograph, creating pictures which Daniel then sold instantly. Of the three owners of Pix, one was a silent partner, Alfred Eisenstaedt, a photographer who had left the Associated Press in Germany to join the new Life magazine staff in New York City. Eisenstaedt closely observed Morse's photographing while encouraging Wilson Hicks, the picture editor of Life, to meet the young upstart at Pix. After weeks of Eisenstaedt's nagging, Hicks relented and asked to meet Morse. At their initial encounter, Hicks gave Morse his first assignment. Not at all sure how he would actually meet the demands of the most important picture editor in the United States, Morse covered up his fear with gratitude. Between his own and Capa's equipment, Morse was able to cover the author Thornton Wilder's acting on Broadway in his own show Our Town. The success of this assignment earned him a second—capturing on film women buying hats for their husbands in the basement of Gimbels department store—which turned out to be Morse's first photo story published by Life. As a result, Hicks offered Morse a contract to work for Life one day a week through Pix, which amounted to about ten days a month of working for Life until the start of World War II.

Соғыс тілшісі

24 жасында Морс 1942 жылы "Life" журналы оны толық жұмысқа алғанда және оны Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхит театрына жібергенде ең жас соғыс тілшісі болды. Ол бірден өзінің барлық суреттері басылымға түспейтінін білді, өйткені оның алғашқы әскери тапсырмасы құпия миссия болып шықты. Соғыс туралы хабарлау – жұмыс орындарындағы ең жақсы оқыту болды, ол әскерлерді кемеден жағаға дейін сүйемелдеу үшін шайқас және фотосурет жабдықтарымен ауыр жүктелген арқан баспалдақтары сияқты қиындықтарды орындауды үйренуі керек болды. Гуадалканалға теңіз жауынгерлерімен бірге қонған Морс камералары Тынық мұхитындағы Американың алғашқы десанттық шабуылын тіркеді. Морс келген "Винсенс" әскери кемесінің капитанынан фильмді Вашингтонға жеткізуді сұрады, себебі мұндай суреттер баспаға шығарылғанға дейін қарастырылуы керек еді. Айынышты жағдай, сол түні Саво аралы шайқасында "Винсенс" торпедамен зақымданды. Морс фильмдері мен жабдықтары кемемен бірге суға батып кетті, ол түн бойы суға түсіп, эсминстердің су асты кемелеріне тереңдік зарядтарын тастауына куә болды, бұл сәттілікпен акулалар мен барракудаларды қорқытып жіберді. Камералары мен киімдері болмаған Морс әскери-теңіз командасымен Нью-Йорктегі "Life" журналына қысқа уақытқа қайта оралып, жабдықталуға келісім жасады, бірақ теңіз шайқасы туралы егжей-тегжейлі мәлімет беруге, жабдықтарын қалай жоғалтқаны туралы түсіндірме беруге міндеттелді. Ол сөзінде тұрғанын растау үшін әскери-теңіз барлауы оны іздеп жүрді. Гуадалканалдың ормандық жапырағы соншалықты тығыз болды, әскерлердің түнгі қозғалысы, егер адам соңынан еріп жүрген сарбаздың аяғын көрмей қалса, тастап кету қаупімен толы болды. Күндізгі патруль кезінде Морс жапырақтағы бас сүйегі мен шлем бар жапондық танкын тапты. "Life" журналы мен елдің газеттері Морс суретін жариялады; бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың цензурасы шығарған алғашқы қорқынышты сурет болды. Морс Тынық мұхитынан тек АҚШ Әскери-теңіз күштері министрінен фотосуретке түсіру үшін ғана емес, сонымен қатар безгек ауруымен де кетті. Нью-Йорк қалалық ауруханасында емделгеннен кейін, ол генерал Джордж Паттон армиясын Францияда суретке түсіруге тағайындалды. Ол жарақат алған сарбаз туралы толық баяндама жасап, әскердің бас дәрігеріне оны да жарақат алған деп куәландыру туралы өтінішті қабылдады, осылайша ол барлық көлік құралдарына, алғашқы медициналық көмек көрсету пункттеріне және ауруханаларға өзінің жарақат алған адамы сияқты кіру мүмкіндігіне ие болды. Ол артиллерия оқ-дәрілері арасында майданды аралап жүргенде, екі қолының да зақымдануын байқады. Морс барлық операцияларға куә болды, оны тамақтандырды және уақыт өте келе, оның жараларына пенициллин құйды. Бұл фотожурналистиканың үлгісі деп саналатын, ауырсынумен күресіп жатқан сарбаздың қолы қолына салынған суреттері Екінші дүниежүзілік соғыста жарақат алғандардың жиі қолданылатын суреттері болып табылады. Морс Нормандияға шабуылға, Вердендегі әуе шабуылдарына, генерал Шарль де Голльдің Париждегі бейбітшілік парадына және Нюрнбергтегі Герман Герингтің сотына куә болды. Ол французды ашық рельсте ертіп, оны құлдықта жүрген неміс концлагерінен төрт жыл бойы алыстаған отбасы мүшелерімен бірге тамақтануға дейін жол жүрді. Ол Реймстегі немістердің берілу туралы келісімге қол қою рәсіміне қатысқан фотожурналист. Морздың ғарыш бағдарламасын жариялауының басында әдеттегі фотосурет жеткілікті болды, ол ғарышкерлердің өздері мен олардың отбасыларының өмірлік оқырмандарына кіріспе ретінде басталды; алайда, бағдарлама күрделілігімен Меркурий жобасынан Близнецы мен Аполлонға дейін өскен сайын, Морз бұрын-соңды суретке түсірілмеген тақырыпты түсірудің жаңа тәсілдерін ойлап табуы керек болды. Ол ешкім көрмеген нәрселерді суреттеді. Ол үй тапсырмасын орындап, қажетті сурет салу үшін қажетті білімді жинады. Осыдан бірнеше жыл бұрын Нат Файнның Пулитцер сыйлығын жеңіп алған Бейб Руттың артқы беті Морздың Рутты тізе бүгіп, алдыңғы жағынан суретке түсіргенін көрсетеді. Ол халық алдында сөйлеп тұрғанда, қатерлі ісіктен әлсіреп қалған Рут оның битасына таянып, таяқтай алды. Морс өлтіруші батырдың қоштасуының күңгірт көңіл-күйін түсіндіру үшін жаңа және әлі де баяу көбейгеніне қарамастан, түсті фильмді қолдануды таңдады. Морздың Руттың күйіп тұрған көздерін түсірген суреті, оның артында күйшілердің тұрмысы, өшірілген түстермен ерекше түсірілген. Морзге Ханк Ааронның 715-ші үйін бір суретте көрсету үшін тапсырма берілгенде, ол және "Life" журналының тағы бір фотографы Генри Гроскински питчингтің, Ааронның хомран соққандағы, барлық базаларды басып өткендегі және дуг-ауттағы командаластарымен құттықтасқандағы бірнеше экспозициядан тұратын жоспар жасады. Бұл суретті жасау үшін олар 4 X 5 көлемді камераны қолданды, объективтің алдына орнатылған шыныға қара қағаз жолақтарын бекітті. Аарон суретке түсірілуі керек әрбір орынға жақындағанда, шыныдан қара қағаздың бір бөлігі алынып, экспозиция жасалды. Техникалық тұрғыдан ұқсас, Нью-Йорктегі Мэдисон Сквер Гардендегі жүз метрлік жүгіруді суретке түсіру кезінде Морс жарыстың басталуын, ортасын және аяқталуын бір суретте көрсеткісі келді. Ол трассаның астына сымдарды орната алды, бірақ камераларды орналастыруға орын болмады. Морс балконның астына ілініп тұратын қорап жасады, онда ол жабдықтарын орнатты. Оның ассистенті қажетті интервалдарда шамдарды қосты, ал Морс суретке түсірді.

At 24, Morse was the youngest war correspondent when Life hired him full time in 1942 and sent him to the Pacific Theatre of World War II. He immediately learned that not all of his photos would end up in print, as his first war assignment turned out to be a secret mission. War coverage was the ultimate on the job training, needing to learn on the spot such feats as descending rope ladders overloaded with both combat and photographic gear in order to accompany troops from ship to shore. Landing with the Marines on Guadalcanal, Morse's cameras recorded America's first amphibious attack in the Pacific. He arranged for the captain of the Vincennes, the Navy ship on which Morse had arrived, to deliver his film to Washington, D. C., as such pictures needed to be screened before being printed. Unfortunately, the Vincennes was torpedoed that night in the Battle of Savo Island. Morse's film and equipment went down with the ship while he trod water all night amidst destroyers dropping depth charges on submarines, fortunately scaring away the sharks and barracuda. With neither cameras nor clothing, Morse made a secret pact with Naval command to return briefly to Life in New York to re equip, but was mandated to tell no details of the sea battle, no explanation of how he lost his equipment. Unknown to him, he was being trailed by Naval intelligence to confirm that he had kept his word. Guadalcanal grew a jungle so thick that accompanying nocturnal troop movement was filled with the risk of abandonment if one ever lost sight of the soldier's foot he was following. During a daytime patrol, Morse came upon a burnt out Japanese tank in a clearing with a skull and helmet on the fender. Life magazine and newspapers around the country ran Morse's photo; it proved to be the first horror picture released by the censors of World War II. Morse left the Pacific with not just an accommodation for his photo coverage from the United States Secretary of the Navy, but also with a case of malaria. Upon being healed in a New York City hospital, he was reassigned to photograph General George Patton's Army's traversing France. He did a most comprehensive story of a wounded soldier by braving a request to the Surgeon General of the Army to certify him as wounded as well, so that he would become privy to all means of transportations, first aid stations, and hospitals as was his wounded man. Searching the battlefield between artillery shellings, he observed a corpsman as both arms were hit. Morse was witness to all the surgeries, fed him his meals, and, in time, poured penicillin into his wounds. The photos of this soldier in pain and his arms being placed in casts, considered a model of effective photojournalism, are the commonly used pictures of the wounded of World War II. Morse was witness to the invasion at Normandy, air raids in Verdun, General Charles de Gaulle's peace parade in Paris, and Hermann Göring's trial at Nuremberg. He accompanied a Frenchman by open rail and hitched rides all the way from the German concentration camp where he had been enslaved back to the dinner table with the family members from whom he had been estranged for four years. He was the civilian photojournalist present at the signing of the surrender by the Germans at Reims. Conventional photography was sufficient at the onset of Morse's coverage of the space program which began as an introduction to Life readers of the astronauts themselves and their families; however, as the program grew in complexity from Project Mercury to Gemini to Apollo, Morse needed to devise new ways to capture subject matter never before photographed. He illustrated subjects that no one had ever seen. He did his homework, gathering the necessary knowledge to make the desired photograph. Years before, Nat Fein's Pulitzer Prize winning picture of the back of Babe Ruth captured, as well, Morse kneeling and photographing Ruth from the front. As he stood addressing the public, and visibly weakened by cancer, Ruth leaned on his bat as a crutch. Morse chose to illustrate the somber mood of the dying hero's farewell by using color film, despite its being new and still slow in reproduction. Morse's shot of Ruth's downcast eyes with stands of fans in the background was distinctively captured in muted color tones. In response to Morse's being assigned to produce a picture that would show in one image Hank Aaron's entire 715th home run, he and fellow Life photographer Henry Groskinsky planned a multiple exposure of the pitch along with Aaron's hitting the homer, touching each base, and being congratulated by his teammates in the dugout. To make this photograph, they used a 4 X 5 view camera with strips of black paper mounted on a glass in front of the lens. As Aaron approached each of the locations to be photographed, a section of the black covering was lifted from the glass, allowing an exposure to be made. Technically similar, in covering the hundred yard dash in New York's Madison Square Garden, Morse wanted to put the start, middle, and finish of the race in the same picture. He was able to place wiring under the track, but no place existed for situating the cameras. Morse had a hanging box built under the balcony in which he mounted his equipment. His assistant tripped the lights at the required intervals, and Morse made the photograph.

Медициналық жазба

Морз медицина саласындағы жаңалықтарды да жазды. АҚШ Бас дәрігерінің темекі шегу өкпе қатерлі ісігіне әкеледі деген жарлығына жауап ретінде Морз Американдық қатерлі ісіктер қоғамынан күнделікті қатерлі ісік тудыратын темекінің нақты санын алды. Морз темекі тастықтарын шыны табаққа салып, суретке түсірді. Содан кейін сол фотопластинкаға қара қағаздың үстінен түтін шығарып тұрған модельдің силуэтын қойды. Астронавттармен болғандай, фотоға түсірген медицина қызметкерлерімен достық қарым-қатынас орнату Морс үшін басқаларға жабық есіктерді ашты. Хьюстон қаласының екі кардиохирургі – доктор Майкл ДеБейки мен Дентон Кули арасындағы шиеленістік туралы мақаланы мысалға келтірсек, Морс оларды бір-бірінен хабарсыз, бір қараңғы фонға қарсы, бір кадрға түсірді. Екі дәрігердің бір-біріне қарсы тұрған суреті «Лайф» журналының мұқабасына айналды. Бұрын доктор Кулидің адам жүрегін трансплантациялауын суретке түсіргенде, Морз оның жүрегін көрген адам болған ба деп сұрады. Морз формальдегид құтысында жүзіп жүрген науқастың жақында алынған жүрегін тауып, адамның өз жүрегін алғаш рет көруін суретке түсірді. Оның доктор ДеБейкимен бұрынғы тәжірибесі трансплантацияға қажеттілік қолжетімді мәйіт жүректерiнен асып кеткен кезде болды. ДеБейки өліп бара жатқан адамның көкірек қуысына жасанды сол қарыншаны алғаш рет енгізуге дайындалғанда, Морз сол жерде болуды сұрады. ДеБейки Америка медицина қауымдастығының операция залына сырттан келген адамды кіргізбейтінін түсіндірді. Фотосурет ДеБейки Морзді бір долларға уақытша аурухана қызметкері ретінде жұмысқа алғанда түсірілді. Келісім бойынша ДеБейки суреттердің құқығын алды, ал «Лайф» оларды жариялауға рұқсат алды.

Отбасылық өмір

Морзе мен марқұм Рут Зизмор Морзе Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Парижде тұрды, ол кезде ол Еуропаның соғыстан кейінгі қайта құрылуын фотоға түсірді. Кейін олар Нью-Джерсидің солтүстігіне қоныстанды, онда Алан, Боб және Дон атты үш ұлын өсірді, Морзенің жұмысы Нью-Йорктегі Time Life ғимаратында болғандықтан. Уақыты болғанда, отбасы Морземен бірге фото түсіру сапарларына қатысты, соның ішінде Флорида штатының Кейп-Канаверал қаласына зымырандардың ұшырылуын көруге барды. Морзе Флориданың оңтүстігіне зейнетке шықты, онда ол желкендеу және қайықпен жүзуден ләззат алды, Барбара Ольштейнмен бірге, алты немересімен және төрт шөбересімен уақыт өткізді. Ол 2014 жылдың 7 желтоқсанында Флорида штатының Делрей-Бич қаласында қайтыс болды.

Марапаттар

Морс фотосуреттері үшін отыз награда жеңіп алды. Морс 2010 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс суреттері үшін "Британ Хадден" өмір бойы жетістіктері сыйлығының иегері атанды.

Көрмелер

Эдвард Стайхен Морстың екі суретін 1955 жылы MoMA-ның әлемдік турнесіндегі «Адамның отбасы» көрмесіне қосты; паркте кілем үстінде тығыз құшақтасып тұрған ағылшын жұбы және Қытайдағы балалар «Розалар шеңбері» биін биледі.