Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі Грецияның музыкалық дәстүрлері
Musical traditions of ancient Greece
Музыка ежелгі грек қоғамында кеңінен таралған, тойлар, жерлеу рәсімдері, діни мерекелерден бастап театр, халық музыкасы және эпикалық поэзияны жырлау сияқты түрлерде кездесетін. Бұл ежелгі гректердің өмірінде маңызды рөл атқарды. Грек музыкасының фрагменттері, көптеген әдеби сілтемелер, керамикадағы бейнелер және археологиялық қазбалар сақталған, осының арқасында музыканың қалай естілгені, қоғамдағы оның жалпы рөлі, музыка экономикасы, музыканттардың кәсіби топтарының маңыздылығы және тағы басқаларын білуге болады немесе дұрыс болжауға мүмкіндік туады. «Музыка» сөзі Зевстің қыздары – Музалардың есімінен шыққан, олар шығармашылық пен зиялылық еңбектердің қамқоршылары болған. Музыка мен музыкалық аспаптардың пайда болуына қатысты: ежелгі Грециядағы музыка тарихы грек мифологиясы және аңыздарымен тығыз байланысты, сондықтан тарихи шындық пен мифті ажырату қиын. Ежелгі Грецияның музыкасы мен музыка теориясы батыс музыкасы мен батыс музыка теориясының негізін қалады, одан кейін бұл музыка ежелгі римдіктерге, ерте христиан шіркеуіне және орта ғасыр композиторларына әсер етті. Ежелгі грек музыка теориясы, музыкалық жүйелер және музыкалық этика туралы біздің түсінігіміз негізінен Пифагор, Птолемей, Филодем, Аристоксен, Аристид және Платонның сақталған тұжырымдарынан құралған. Кейбір ежелгі грек философтары ежелгі Грециядағы музыканы зерттеу мәселесін талқылаған. Әсіресе Пифагор музыканың ғарыш механикасы сияқты математикалық үйлесім заңдарына бағынады деп сенді, бұл «сфералар музыкасы» деп аталатын идеяға әкелді. Аристоксен Пифагордың ықпалында болды және зерттеулерінде математикалық терминология мен өлшемдерді қолданды.
Music was almost universally present in ancient Greek society, from marriages, funerals, and religious ceremonies to theatre, folk music, and the ballad like reciting of epic poetry. This played an integral role in the lives of ancient Greeks. There are some fragments of actual Greek musical notation, many literary references, depictions on ceramics and relevant archaeological remains, such that some things can be known—or reasonably surmised—about what the music sounded like, the general role of music in society, the economics of music, the importance of a professional caste of musicians, etc. The word music comes from the Muses, the daughters of Zeus and patron goddesses of creative and intellectual endeavours. Concerning the origin of music and musical instruments: the history of music in ancient Greece is so closely interwoven with Greek mythology and legend that it is often difficult to surmise what is historically true and what is myth. The music and music theory of ancient Greece laid the foundation for western music and western music theory, as it would go on to influence the ancient Romans, the early Christian church and the medieval composers. Our understanding of ancient Greek music theory, musical systems, and musical ethos comes almost entirely from the surviving teachings of the Pythagoreans, Ptolemy, Philodemus, Aristoxenus, Aristides, and Plato. Some ancient Greek philosophers discussed the study of music in ancient Greece. Pythagoras in particular believed that music was subject to the same mathematical laws of harmony as the mechanics of the cosmos, evolving into an idea known as the music of the spheres. though Aristoxenus was influenced by Pythagoras and used mathematics terminology and measurements in his research.
Орфей туралы аңыз
Орфей – ежелгі грек музыкасы мифологиясындағы маңызды тұлға. Орфей – аңызға айналған ақын және музыкант, оның тегі нақты емес, кейбір дереккөздерде ол Аполлонның ұлы, Муза Каллиопаның ұлы немесе қарапайым ата-ананың ұлы деп көрсетіледі. Орфей Линус шәкірті және ағасы болған. Линус кейбір мәліметтер бойынша Аполлон мен Муза Уранияның ұлы; Линусқа Музалар алғаш ән айту қабілетін сыйлаған, ол оны Орфейге жеткізген. Басқа деректерде Аполлон Орфейге алтын лира сыйлап, ойнатуға үйреткен, ал Музалар Орфейге ән салуды үйреткен делінеді. Орфейдің музыкасы соншалықты шебер болған деседі, тіпті жансыз нәрселерді де әсерге түсіретін. Орфейдің әйелі Эвридика қайтыс болғанда, ол өте қайғылы ән шырқап, құдайлар мен нимфалардың бәрін жылатуға мәжбүр еткен. Содан кейін Орфей подмирге сапар шегіп, музыкасымен Хадестің жүрегін жұмсартқан, нәтижесінде әйелімен бірге қайтуға рұқсат алған; бірақ, олар подмирден шыққанша әйеліне көз тастамау шартымен. Орфей бұл шартты орындай алмаған, және трагедиялық жайт, әйелі мәңгілікке жоғалып кеткен. Марсиас өте жабайы түрде аулос ойнап, баршаны биге шақырған, ал Аполлон лирасын керемет ойнап, баршаны көз жасына алған. Музалар алғашқы раундты тең деп шешкен. Бір дерек бойынша, Аполлон лираны кері бұрып ойнаған, ал Марсиас аулосты солай ойната алмаған. Тағы бір дерек бойынша, Аполлон ән салған, ал Марсиас оның деңгейіне жете алмаған. Көрсетілген мәліметтердің бірінде Марсиас дұрыс емес күйде ойнап, жеңіліске ұшыраған. Барлық деректерде Аполлон Марсиасты жеңілгені үшін тірідей терісін сызып алған.
Orpheus is a significant figure in the ancient Greek mythology of music. Orpheus was a legendary poet and musician, his lineage is unclear as some sources note him as the son of Apollo, the son of the Muse Calliope, or the son of mortal parents. Orpheus was the pupil and brother of Linus. Linus by some accounts is the son of Apollo and the Muse Urania; Linus was the first to be gifted the ability to sing by the Muses, which he passed to Orpheus. Other accounts state that Apollo gave Orpheus a golden lyre and taught him to play, while the muses taught Orpheus to sing. Orpheus was said to be such a skilled musician that he could charm inanimate objects. When Orpheus' wife, Eurydice, died, he played a song so mournful that it caused the gods and all the nymphs to weep. Orpheus was then able to travel to the underworld, and with music, softened the heart of Hades enough that he was allowed to return with his wife; however, under the condition that he must not set eyes upon his wife until they finished their travel out of the underworld. Orpheus was unable to fulfill this condition and tragically, his wife vanished forever. Marsyas played his aulos so wildly that everyone burst into dance, while Apollo played his lyre so beautifully that everyone cried. The muses judged the first round to be a draw. According to one account, Apollo then played his lyre upside down, which Marsyas could not do with the aulos. In another account Apollo sang beautifully, which Marsyas could not do. In another account, Marsyas played out of tune and accepted defeat. In all accounts, Apollo then flayed Marsyas alive for losing.
Грек музыка аспаптары
Көне Греция музыкасында келесі аспаптар қолданылды. Лира, кифара, авлос, барбитон, гидраулис және сальпинкс аспаптары көне Рим музыкасына да енді.
The following were among the instruments used in the music of ancient Greece. The lyre, cithara, aulos, barbiton, hydraulis, and salpinx all found their way into the music of ancient Rome.
Пифагор
Ежелгі гректің жұмбақты тұлғасы Пифагор математикаға деген құлшынысымен гармониканы зерттеу туралы біліміміздің негізін қалады – ішектер мен ауа бағаналары қалай дірілдейді, олар қалай қосымша дыбыстарды тудырады, қосымша дыбыстардың арасындағы қатынас арифметикалық түрде қалай өрнектеледі және т.б. Пифагоршылардан "көк сфераларының музыкасы" туралы жиі естілген. Пішеншілердің шегесімен соққан дыбыстық балғаларын зерттегеннен кейін Пифагор монокордты ойлап тапты, ол дыбыс тақтасының үстінен керілген ішегі және жылжымалы тірегі бар құрал. Монокордты қолданып, ол дірілдеу мен ішек ұзындығы арасындағы байланысты анықтады.
The enigmatic ancient Greek figure of Pythagoras with mathematical devotion laid the foundations of our knowledge of the study of harmonics—how strings and columns of air vibrate, how they produce overtones, how the overtones are related arithmetically to one another, etc. It was common to hear of the "music of the spheres" from the Pythagoreans. After studying the sound hammers made in a blacksmith's forge, Pythagoras invented the monochord, which has a movable bridge along with a string stretched over a sounding board. Using the monochord, he found the association between the vibrations and the lengths of the strings.
Аристотель
Аристотель музыканың оқу, жазу және гимнастикамен қатар білім берудің маңызды бөлігі болуы керек деп сенген. Адамдардың міндеттерін адал орындаулары сияқты, олар жақсы демалуға да қабілетті болуы керек. Аристотельдің пікірінше, барлық адам музыканың ең ләззатты нәрселердің бірі екеніне келісер еді, сондықтан оны бос уақытты өткізу құралы ретінде пайдалану логикалық. Өзіңді ойын-сауықпен айналыстыру тиімді хобби деп есептелмеген, әйтпесе біз қоғамға көмектесуге ынталы болмас едік. Музыка өзімізді және басқаларды сергітіп, демалдырады, сондықтан Аристотель музыкалық аспаптарды үйренудің біздің дамуымыз үшін өте маңызды екенін айтқан. Аристотельдің кеңінен танымал тақырыбы – ізгіліктер, және ол оларды музыканың білім беруде болуын негіздеу үшін де пайдаланған. Өйткені ізгілік дегеніміз – бір нәрсені сүю және одан қуану, сондықтан музыканы ешқандай мәселесіз үйренуге болады. Музыка біздің мінезімізді қалыптастырады, демек, ол біздің біліміміздің бір бөлігі болуы керек. Аристотель балаларды музыкамен айналыстырудың оларды тыныш және ұқыпты ұстауға көмектесетінін де айтқан. Музыка мінез-құлықты қалыптастыруға көмектесетінін және оның кері немесе жағымды әсер ете алатынын ескеру маңызды. Музыканы қалай оқыту оқушының дамуына үлкен әсер етеді. Музыкалық білім жас кезеңдеріне кедергі келтірмеуі керек, сондай-ақ денеге оның әскери міндеттерін орындауына мүмкіндік бермейтіндей зиян келтірмеуі керек. Музыкамен айналысқандар кәсіби деңгейге жетпеуі керек, бірақ олар құлдар мен қарапайым халықтан гөрі артық білімге ие болуы керек. Аристотель қандай аспаптарды үйрену керектігін нақты айтқан. Арфа мен флейтаны мектепте оқытуға болмайды, өйткені олар тым қиын. Сонымен қатар, білім беруде тек белгілі бір әуендер ғана пайдалы. Этикалық әуендерді оқыту керек, ал құмарлық пен іс-қимылға шақыратын әуендер концерттерге арналған.
Aristotle had a strong belief that music should be a part of one's education, alongside reading and writing, and gymnastics. Just as men must work hard in their duties, they must also be able to relax well. According to Aristotle, all men could agree that music was one of the most pleasurable things, so to have this as a means of leisure was only logical. Amusing oneself was not considered a viable hobby, or else we would not want to help in society. Since music combined relaxing ourselves, along with others, Aristotle claimed that learning an instrument was essential to our development. Virtues is a topic that Aristotle is widely known for, and he also used them to justify why music should be involved in education. Since virtues consist of loving and rejoicing in something, then music could be pursued without issue. Music forms our character, so it should also be a part of our education. Aristotle also comments on how getting children involved in music would be a way to keep them occupied and quiet. It is important to note that since music helps in forming the character, it could cause either adverse or pleasant effects. The way in which music is taught can have a large impact on development. Learning music should not interfere with the younger years, nor should it damage the body in a way that a person is unable to fulfill duties in the military. Those that have learned music in education should not be at the same level as a professional, but they should have a greater knowledge than the slaves and other commoners. Aristotle was specific in what instruments should be learned. The harp and flute should not be taught in school, as they are too complicated. Additionally, only certain melodies have benefits in an educational setting. Ethical melodies should be taught, but melodies of passion and melodies of action should be for performances.