Кіріспе

Юмурталықта қазір жұмыс істеп тұрған немесе салынып жатқан трицца компанияның өндіріс бөлімшелерін қамтитын үлкен еркін экономикалық аймақ бар. Қызмет салалары мұнай-химия, синтетикалық талшықтар және болат өнеркәсібі сияқты салаларды қамтиды, сонымен қатар ірі кеме жасау кешенін құру жоспарлануда.

Тарих

Порттың тарихы ұзақ, кем дегенде б.з.д. 2000 жылға дейін жетеді. Зейтинбели төбесінен б.з.д. 17 ғасырға жататын хетт керамикасы табылды. Бұл Киликия порты Исс шығанағында, қазіргі Ысқақ шығанағында орналасқан. Паузаний оны Эгей (Aigéai) деп атаған, осы ат оның монеталарында да кездеседі. Страбонның заманында ол порты бар шағын қала болған. Тацит Армения мен Рим, сондай-ақ Иберия мен Парфия арасындағы соғыс туралы айта келіп, Эгейді еске алады. Рим үкімдігі кезінде бұл қала маңызға ие болған. Ол Киликия провинциясының құрамына кірген. Тианалық Аполлоний белгілі бір кезеңде Эгейде оқыған, қала мәдени өркендеген шағында. Ол ерте христиан дініне өткен, қазір тұрақты епископтығы жоқ болғанымен, Рим-католик шіркеуінің титулярлық орындығы ретінде сақталған. Христиан агиографиясында қасиетті Косма мен Дамиан Эгейде тәжірибелік қызмет атқарған, еңбегі үшін ақы алмаған және соңында Диоклетиан тұсында шейіт болған егіздер ретінде сипатталған. Орта ғасырларда, әсіресе 13 ғасырда, Эгей Армения Киликия патшалығының маңызды Жерорта теңізі портына айналды. Жергілікті халық оны Айас деп атаған, ол Венеция және басқа еуропалық тілдерде Айаззо немесе (анықталған түрде) Лайаззо деп аударылған. Акраның құлауы және Тарс портының толып кетуі, сондай-ақ Аяс қаласының шығысқа қарайғы жақсы жолдарының артықшылығы, орта ғасырлардың қалыптасу кезеңінде қаланың Батыс пен Шығыс арасындағы сауда орталығына айналуына себеп болды. Армения патшалары Италияның бірнеше қалаларына сауда жеңілдіктерін берген көптеген келісімдер жасалды. 1266-1322 жылдар аралығында мамлюктер мен түркімендердің шабуылдары сауда-саттыққа елеулі кедергі келтірмеді. Марко Поло 1271 жылы Қытайға саяхатын бастау үшін осы жерге қонды, оны «жақсы саудаға ыңғайлы қала» деп сипаттап, «ішкі аймақтан келген барлық дәмдеуіштер, жібек, алтын және жүн осы қалаға жеткізілді» деп қосты. 1294 жылғы Лайаццо шайқасында Генуя Республикасының флоты Венеция Республикасын жеңді, кейбіреулер Марко Поло осы шайқастан кейін генуялықтардың тұтқыны болды деп санайды. Қала ішінде Италияның тағы бір теңіз республикасы – Пизаға тиесілі сауда бекеті мен квартал құрылды. Шейіт Зенобий дәстүр бойынша Эгейдің алғашқы епискобы саналса, Таркодимант ариандық болғандықтан Никея соборында (325) епископтық қызмет атқарды. Патрофил Василий Ұлының хат алысушысы болды, тағы бір белгісіз Эгей епискобы Иоанн Златоустқа қарсы болды, Евстатий Халкидон соборында (351) болды және Теодоретпен хат алысты, Юлий Монофизитшілдік көзқарасын қолдағандықтан 518 жылы Византия императоры Юстин I-мен қуылды, Томас 550 жылы Мопсуэстиядағы синодта болды, ал Пашалий 553 жылы Константинопольдің екінші соборында болды. VI ғасырдың Notitiae Episcopatuum еңбегінде көрсетілгендей, епископтық өзі Анезарбус митрополиясына қарасты, ол Киликияның Рим провинциясының астанасы болды, және Эгей оған бағынды.

Атауы бойынша қараңыз

Бұрын тұрғын епархиясы болған, ислам дінінің ықпалымен жойылған болжанып отыр, бүгінде Эгея Католик шіркеуінің титулярлық епархиясы ретінде тіркелген, епархия 18 ғасырда титулярлық епископтық ретінде номиналды түрде қайта құрылған. Ол ондаған жылдар бойы бос тұрды, төмендегі (епископтық) дәрежедегі (біріншісінен басқа) лауазым иелері болды: Титулярлық архиепископ Якуб Стефан Августинович (1737.02.11 – 1751.12.22)
Жан Батист Мари Брон (1754.01.14 – 1775.11.15?)
Мишель Жозеф де Лауланье (1776.01.29 – 1788)
Джованни Мария Бисиньяни (1824.05.24 – ?)
Франсиско Оруэта и Кастриллон, Ораториандар (C. O.) (1855.09.28 – 1859.09.26), кейін Трухильо (Перу) епископы (1859.09.26 – 1873.03.21), Лима (Перу) митрополиті (1873.03.21 – 1886.08.25)
Франческо Доменико Рейно, капуцин францискандары (O. F. M. Cap.) (1867.12.12 – 1885.05.05) София-Пловдив (Болгария) апостолдық викарийі ретінде (1867.12.12 – 1885); Ставрополис титулярлық архиепискобы (1885.05.05 – 1893.07.24)
Жак Виктор Мариус Рухуз (駱書雅), Париж шетелдік миссионерлер қоғамы (M. E. P.) (1916.01.28 – 1946.04.11)
Джон Джозеф Райт (1947.05.10 – 1950.01.28) Бостонның (АҚШ) көмекші епископы (1947.05.10 – 1950.01.28); кейін Вурчестер (АҚШ) епископы (1950.01.28 – 1959.01.23), Питтсбург (АҚШ) епископы (1959.01.23 – 1969.04.23), Римнің діни қызметкерлері үшін қасиетті конгрегациясының префекті (1969.04.23 – 1979.08.10), 1969.04.30 күні Gesù Divin Maestro alla Pineta Sacchetti кардиналы ретінде жарияланды.
Мишель Жюль Жозеф Мари Бернар, Spiritans C. S. Sp. (1950.03.12 – 1955.09.14), Конакри (Гвинея) апостолдық викарийі (1950.03.12 – 1954.07.18) және Бразавиль (Конго Бразавиль) апостолдық викарийі (1954.07.18 – 1955.09.14); кейін Бразавильдің бірінші митрополиті (1955.09.14 – 1964.05.02), Мавританиядағы Ара титулярлық архиепискобы (1964.05.02 – 1966.01.15), Нуакшот архиепискобы (Мавритания) (1966.01.15 – 1973.12.21)
Франсиско де Боржа Валенсуэла Риос (1956.05.24 – 1957.08.20), Копиапо (Чили) аумақтық епискобы (1955.06.27 – 1956.05.24 және 1956.05.24 – 1957.08.20); кейін Антофагаста (Чили) епискобы (1957.08.20 – 1967.06.28), сондай-ақ Калама (Чили) аумақтық епископының апостолдық әкімшісі (1965.07.21 – 1968.05.19), Антофагастаның бірінші митрополиті (1967.06.28 – 1974.03.25), қайтадан Каламаның апостолдық әкімшісі (1970.04 – 1970.06.02), сондай-ақ Сан-Фелипе (Чили) архиепископы (1974.03.25 – 1983.05.03), Чили епископтар конференциясының президенті (1977 – 1980), Вальпараисо (Чили) архиепископы (1983.05.03 – 1993.04.16)
Жозе Жуаким Рибейру (1957.11.30 – 1967.01.31)

Климат

Юмурталықта ыстық, құрғақ және ылғалды жаздары, жұмсақ, жаңбырлы қыстары бар Жерорта теңізі климаты (Köppen: Csa) басым.